Sa gitna ng makulay na pagdiriwang ng kapaskuhan at paghahanda ng bawat pamilyang Pilipino para sa masaganang salu-salo, isang nakakagimbal na balita ang yumanig sa payapang lalawigan ng Isabela. Ang inaasahang masayang reunion ng pamilya Karabakan ay napalitan ng matinding pighati at pagluluksa matapos matagpuan ang katawan ng kanilang nawawalang kaanak sa isang kalunos-lunos na kalagayan. Ito ay isang kwento hindi lamang ng pagkawala, kundi ng isang malupit na realidad na sumira sa pangarap ng isang pamilya.
Si Roxan Karabakan, 31 anyos, ay kilala bilang isang masipag at mapagmahal na ina. Nagtatrabaho bilang isang messenger sa isang bangko sa Cawayan City, Isabela, siya ay inilarawan ng kanyang pamilya at mga kaibigan bilang isang mabait at palakaibigang tao. Wala silang alam na sinumang kaalitan nito na maaaring magtangka ng masama sa kanya. Sa katunayan, puno ng pangarap si Roxan at ang kanyang asawang si Jomel. Matapos ang karanasan ni Roxan bilang dating OFW, si Jomel naman ang nagpaplanong mangibang-bansa upang itaguyod ang kinabukasan ng kanilang pamilya, lalo na ng kanilang walong taong gulang na anak.
Ngunit ang mga pangarap na ito ay biglang naglaho noong ika-19 ng Disyembre, 2025. Isang ordinaryong araw dapat iyon para sa mag-asawa. Maagang pumasok sa trabaho si Roxan at nagpaalam sa kanyang boss pagsapit ng tanghalian na magha-“half day” upang asikasuhin ang isang mahalagang personal na lakad sa Lungsod ng Ilagan. Ito na ang huling pagkakataon na nakita siyang buhay ng kanyang mga katrabaho.
Nang umuwi si Jomel galing sa kanyang trabaho bilang security guard, laking taka niya nang madatnan na madilim at walang tao sa kanilang bahay. Nakasanayan na niyang nauunang umuwi ang asawa, kaya’t agad na sumibol ang kaba sa kanyang dibdib. Sinubukan niyang tawagan ang cellphone ni Roxan, ngunit walang sumasagot. Ang pangamba ay naging takot nang tawagan niya ang kanyang biyanan, si Nanay Gina, at nalamang hindi rin umuwi doon si Roxan.
Sa loob ng magdamag at sumunod na araw, hindi tumigil ang pamilya sa paghahanap. Inisa-isa nila ang mga ospital, istasyon ng pulis, at mga kakilala. Bawat oras na lumilipas ay tila patak ng lason sa kanilang pag-asa. Ang social media ay naging sandata nila sa paghahanap, nagbabakasakaling may nakakita sa kanya. Ngunit ang sagot sa kanilang mga tanong ay dumating sa paraang hindi nila inaasahan at hindi nila kailanman ninais.
Umaga ng Sabado, ika-20 ng Disyembre, nakatanggap ng report ang kapulisan ng Gamu, Isabela mula sa isang concerned citizen. May natagpuan umanong isang kahina-hinalang bagay sa gilid ng Gamu-Roxas Road sa Barangay Linglingay. Agad na rumesponde ang mga otoridad kasama ang forensic team. Sa damuhan, malayo pa man ay tanaw na nila ang isang bagay na nakabalot sa pulang plastic, tila isang basurang itinapon na lamang basta-basta.
Nang lapitan at inspeksyonin ng mga pulis ang nasabing bagay, tumambad sa kanila ang isang karumal-dumal na krimen. Sa loob ng pulang plastic na tinalian ng itim na goma at alambre ay ang katawan ng isang babae. Nakasuot ito ng sando at cycling shorts, ngunit ang kanyang pagkakakilanlan ay sadyang mahirap matukoy sa unang tingin. Ayon sa ulat, ang mukha ng biktima ay may matinding pinsala, tila sinunog o sinadya upang hindi makilala. Mayroon ding malaking bukol sa ulo nito na pinaniniwalaang sanhi ng matigas na bagay na ipinampukpok sa kanya.
Isang nakakabahalang detalye ang natagpuan sa katawan ng biktima—isang kapirasong puting papel na may nakasulat na mensahe. Bagama’t hindi pa inilalabas ng pulisya ang buong nilalaman nito upang hindi maapektuhan ang imbestigasyon, nagpapahiwatig ito ng motibo o babala na sinusuri ngayon ng mga eksperto.
Mabilis na kumalat ang balita sa social media tungkol sa natagpuang katawan. Nang makarating ito kay Nanay Gina at Jomel, agad silang kinabahan. “Kutob ng ina,” ika nga, na tila may bumulong kay Nanay Gina na anak niya ang natagpuan. Agad silang nagtungo sa punerarya at sa lugar ng insidente. Sa kabila ng hindi na makilalang mukha, gumuho ang mundo ng pamilya nang makumpirma ni Nanay Gina ang pagkakakilanlan ng anak sa pamamagitan ng isang birthmark o balat sa kamay nito.
Lalong tumibay ang konklusyon ng mga pulis nang may matagpuan ring mga gamit sa kabilang bayan, sa Naguilian, Isabela. Isang itim na bag ang nakita na naglalaman ng mga punit-punit na damit, ID, at passport na nakapangalan kay Roxan Karabakan. Ito ang nagbigay ng pinal na kumpirmasyon na ang biktima ay walang iba kundi ang nawawalang bank messenger.
Dahil sa bigat ng krimen, agad na bumuo ng “Special Investigation Task Force” ang Isabela Police Provincial Office. Pinagtutulungan na ngayon ng iba’t ibang yunit ng kapulisan, kabilang ang Intelligence Unit at Forensic Unit, ang paglutas sa kaso. Sa pinakahuling update mula sa mga otoridad, mayroon na silang hawak na “Person of Interest” at mga witness na maaaring magbigay linaw sa nangyari.
Mariing tinututukan ng pulisya ang lahat ng anggulo. Bakit kinailangan pang sunugin o pinsalain ang mukha ng biktima? Anong motibo ang nasa likod ng ganitong karahasan laban sa isang simpleng empleyado at ina? Bagama’t hindi pa pinapangalanan ang suspek upang hindi masunog ang operasyon, tiniyak ng pulisya sa pamilya at sa publiko na ginagawa nila ang lahat upang maibigay ang hustisya.
Ang paskong dapat sana ay para sa kasiyahan ay naging panahon ng pagdadalamhati para sa pamilya Karabakan. Ang 8-anyos na anak ni Roxan ay magpapasko ngayong wala na ang kanyang ina, isang reyalidad na napakahirap ipaliwanag sa isang musmos. Si Jomel, na dapat ay naghahanda na sa pag-alis papuntang ibang bansa, ay pansamantalang kinansela ang kanyang mga plano. Ang kanyang prayoridad ngayon ay hindi na ang paghahanapbuhay sa abroad, kundi ang paghahanap ng hustisya para sa kanyang kabiyak.
“Hindi niya deserve ang ganito,” ang umiiyak na pahayag ni Jomel. Ang sakit na nararamdaman ng pamilya ay damang-dama ng buong komunidad. Ang insidenteng ito ay nagdulot ng takot at pangamba sa mga residente ng Isabela, lalo na sa kaligtasan ng mga kababaihan na nagtatrabaho at bumibiyahe araw-araw.
Sa huli, ang kwento ni Roxan ay nagsisilbing paalala sa atin na sa kabila ng kasiyahan ng kapaskuhan, may mga anino pa ring nagbabanta sa ating lipunan. Ang sigaw ng pamilya ay hustisya—mabilis at walang kinikilingan. Habang nakaburol ang labi ni Roxan, ang tanging hiling ng kanyang mga mahal sa buhay ay mahuli at mapanagot ang may sala. Ang kanyang pagkawala ay nag-iwan ng puwang na hindi kailanman mapupunan, at ang alaala ng Paskong ito ay mananatiling may bahid ng pait para sa mga naiwan.
Hinihikayat ang sinumang may impormasyon tungkol sa insidente na makipag-ugnayan agad sa pinakamalapit na istasyon ng pulisya. Ang inyong tulong ay maaaring maging susi upang makamit ang katarungan para kay Roxan at sa kanyang naulilang pamilya.
