Sa bawat pagbukas natin ng telebisyon o pag-scroll sa social media, tila hindi maubos ang mga balitang nagdadala ng pangamba at katanungan sa ating mga isipan. Mula sa mga hindi maipaliwanag na kalamidad, kaguluhan sa pulitika, hanggang sa mga iskandalong kinasasangkutan ng mga nasa kapangyarihan, marami ang napapaisip: nasa huling yugto na ba tayo ng kasaysayan ng mundo? Ang usapin tungkol sa “Rapture” o ang pag-agaw sa mga hinirang ay matagal nang pinagdedebatihan, ngunit sa panahon ngayon, tila mas nagiging matunog at makabuluhan ang paksang ito. Hindi na lamang ito usapin ng relihiyon, kundi isang panawagan ng pag-oobserba sa mga nangyayari sa ating kapaligiran na tila tumutugma sa mga sinaunang propesiya.
Isang mahalagang punto na dapat nating bigyang-pansin ay ang konsepto ng “mga huling sandali.” Sa loob ng libu-libong taon, maraming propeta at mangangaral ang nagsabing malapit na ang wakas. May mga nagtangkang magbigay ng eksaktong petsa, gaya ng nangyari noong panahon ni William Miller noong 1844, kung saan marami ang nadismaya at tumalikod sa pananampalataya nang hindi mangyari ang kanilang inaasahan. Ang leksyong ito ay nagpapaalala sa atin na ang pagtatakda ng petsa ay isang mapanganib na gawain. Ang tunay na mensahe ay hindi ang paghula sa kalendaryo, kundi ang pagiging handa sa anumang oras. Ang kawalan ng katiyakan sa oras ay siya mismong dahilan kung bakit kinakailangan ang ibayong pagbabantay.
Ang mga senyales ay nasa paligid lamang kung tayo ay magiging mapagmatyag. Binanggit sa mga banal na kasulatan, partikular sa Mateo 24, ang pagkakaroon ng mga digmaan at alingawngaw ng mga digmaan. Hindi ba’t ito ang ating nasasaksihan sa kasalukuyan? Ang tensyon sa pagitan ng mga bansa, ang iringan ng mga makapangyarihang lider, at ang tila walang katapusang sigalot ay mga patunay na tayo ay nasa panahong tinatawag na “birth pains” o ang pasimula ng paghihirap bago ang panganganak. Kasabay nito ang paglala ng mga natural na kalamidad. Ang mga lindol sa Turkey, Syria, at iba pang panig ng mundo ay nagiging mas madalas at mas mapaminsala, na nag-iiwan ng malalim na sugat sa sangkatauhan.
Bukod sa mga pisikal na senyales, mayroon ding pagbabago sa ugali at moralidad ng tao. Mapapansin natin na nagiging mas makasarili, maibigin sa salapi, at mapagmataas ang marami. Ang korapsyon, na talamak maging sa ating bansa, ay isang malinaw na indikasyon ng paglamig ng pag-ibig sa kapwa at sa katotohanan. Ang mga balita tungkol sa “flood control scams” at iba pang katiwalian ay hindi lamang isyung pulitikal kundi repleksyon ng moral na decadence ng lipunan. Sinasabing sa huling araw, ang kaalaman ay lalago, at ito ay kitang-kita sa bilis ng pag-unlad ng teknolohiya. Ang innovation na dati ay inaabot ng dekada, ngayon ay nangyayari sa loob lamang ng ilang minuto, na nagpapabilis din sa takbo ng buhay ng tao.
Ano nga ba ang mangyayari sa tinatawag na “final minute”? Sinasabing magkakaroon ng paghihiwalay—ang pagtatatak sa mga sumusunod sa kabutihan at sa mga sumusunod sa kasamaan. Ito ay isang espirituwal na aspekto na madalas makaligtaan. Ang marka ng halimaw at ang selyo ng Diyos ay hindi lamang mga pisikal na tatak kundi simbolo ng ating katapatan at desisyon. Ang mga pipiling sumunod sa mga aral na taliwas sa kabutihan ay sinasabing haharap sa matinding pagsubok, habang ang mga mananatiling tapat ay bibigyan ng proteksyon. Ito ay maihahalintulad sa panahon ng Exodo, kung saan ang mga may tanda sa kanilang pintuan ay nilampasan ng salot.
Ang mga salot na binabanggit sa huling aklat ng bibliya ay naglalarawan ng matitinding pagsubok—mula sa mga sugat na hindi naghihilom, pagiging dugo ng mga anyong tubig, hanggang sa matinding init ng araw na susunog sa balat ng tao. Nakakapangilabot isipin, ngunit ang mensahe nito ay hindi para manakot kundi para gisingin ang bawat isa sa atin. Ang mga kaganapang ito ay resulta ng pagmamatigas ng puso at patuloy na pagtanggi sa tawag ng pagbabago. Gayunpaman, sa gitna ng kadilimang ito, may liwanag na naghihintay para sa mga nananatiling tapat.
Ang pagdating na inaabangan ay hindi magiging lihim. Taliwas sa paniniwala ng iba na ito ay “secret rapture,” ang pagbabalik ay inilalarawan bilang isang grandiosong kaganapan—maingay, makikita ng lahat, at puno ng kaluwalhatian. Gaya ng kidlat na gumuguhit mula silangan hanggang kanluran, masasaksihan ng bawat mata ang kaganapang ito. Ito ang magiging pinakamahalagang reunion sa kasaysayan, kung saan ang mga pumanaw na mananampalataya ay muling babangon at makakasama ang mga nabubuhay pa. Isang tagpo ng pag-asa na pumapawi sa takot ng paglisan sa mundong ito.
Sa huli, ang pinakamahalagang tanong ay hindi “kailan” kundi “handa ka na ba?” Ang paghahanda ay hindi nadadaan sa pag-iimbak ng pagkain o paggawa ng bunker, kundi sa pagsasaayos ng ating relasyon sa Maykapal at sa ating kapwa. Ang panahong ito ay paalala na ang buhay sa mundo ay pansamantala lamang. Ang tunay na seguridad ay hindi makikita sa yaman o kapangyarihan, kundi sa pagtanggap sa katotohanan at pamumuhay nang may integridad. Huwag nating hintayin na mahuli ang lahat bago tayo kumilos. Ang bawat sandali ay pagkakataon para magbago at maging handa sa anumang mangyayari bukas.
