Sa mundong ating ginagalawan, ang mga doktor ay itinuturing na mga bayani at tagapagligtas na pinagkakatiwalaan natin ng ating buhay at kalusugan, ngunit paano kung ang taong inaasahan mong mag-aalis ng iyong sakit ay siya palang magdudulot ng panghabambuhay na trauma? Ito ang naging bangungot ni Lucille Nez, isang dalawampu’t anim na taong gulang na corporate employee na ang tanging hangad lang naman ay gumaling mula sa kaniyang chronic pain. Sa isang pribadong klinika sa Quezon City, inakala niyang nasa mabuting kamay siya ni Dr. Leonel de Guzman, isang kilalang anesthesiologist. Ang simpleng “manipulation under anesthesia” na ipinangako sa kaniya ay naging simula ng isang madilim na kabanata na yumanig hindi lang sa kaniyang pagkatao kundi pati na rin sa tiwala ng publiko sa medical profession. Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa krimen, kundi tungkol sa katapangan ng isang babae na makinig sa kaniyang kutob at lumaban para sa katotohanan.
Nagsimula ang lahat sa isang madaling araw noong Oktubre, taong 2016, nang pumasok si Lucille sa klinika para sa nasabing procedure. Ang assurance sa kaniya ay simple lang: bahagya siyang patutulugin, walang sakit, at mabilis lang ang lahat. Para sa isang taong matagal nang naghihirap sa sakit ng katawan, ito ay parang musika sa pandinig. Subalit, ang paggising niya sa recovery room ay puno ng misteryo at kakaibang bigat. Ang inaasahang ginhawa ay napalitan ng pananakit sa iba’t ibang bahagi ng katawan na wala naman dapat kinalaman sa ginawang operasyon. Mas lalong naging kahina-hinala ang sitwasyon dahil sa kakaibang ikinikilos ng nurse na tila hindi makatingin nang diretso sa kaniyang mga mata. Ang katahimikan sa silid ay tila may itinatagong sikreto, at ang pagmamadali ng doktor na pauwiin siya matapos resetahan ay nag-iwan ng malalim na katanungan sa isip ni Lucille.
Pag-uwi sa kanilang bahay sa Mandaluyong, hindi mapanatag ang kalooban ni Lucille. Ang pisikal na sakit ay may kasamang mental na tortyur habang pilit niyang inaalala kung ano ang nangyari habang siya ay tulog. Ang mga gabing sumunod ay napuno ng pawis at panginginig, mga senyales ng katawan na nagsusumigaw na may maling naganap. Hindi ito simpleng side effect ng gamot; ito ay ang kaniyang instinct na nagsasabing nalamangan siya sa sandaling wala siyang kalaban-laban. Kinailangan pa ng isang linggo at lakas ng loob mula sa kaniyang kaibigang si Esther bago niya naibahagi ang kaniyang nararamdaman. Ang payo ng kaibigan na magpatingin sa isang OB-GYN ang naging susi para mabuksan ang katotohanan. Isipin niyo na lang ang bigat ng loob ni Lucille habang naglalakad patungo sa ibang doktor, bitbit ang takot na baka tama ang kaniyang hinala, o baka naman nababaliw lang siya.
Ang kumpirmasyon mula sa OB-GYN ay parang isang bombang sumabog sa pagkatao ni Lucille. Ang findings na mayroong “recent trauma” sa kaniyang maselang bahagi na hindi tugma sa procedure na ginawa sa kaniya ay sapat na para gumuho ang kaniyang mundo. Hindi siya basta guni-guni; totoo ang kaniyang nararamdaman. Ang doktor na pinagkatiwalaan niya ay nilapastangan siya habang siya ay walang malay. Ngunit sa halip na magpatalo sa depresyon, ginamit ni Lucille ang sakit na ito bilang gasolina para maghanap ng hustisya. Sa tulong ng internet, hinalungkat niya ang bawat sulok ng mga medical forum at doon niya natagpuan si Lilian Soriano, isang dating pasyente na may katulad na kwento ng pang-aabuso sa parehong klinika. Ang pagkikita nila ay nagpatunay na hindi ito isolated case; may pattern, at may iba pang biktima.
Ang pagtutulungan nina Lucille at Lilian ay nagbukas ng pinto para sa iba pang biktima na lumantad, kabilang na si Carla, isang OFW na matagal nang kinimkim ang kaniyang sinapit dahil sa takot na maapektuhan ang kaniyang trabaho. Nakapangingilabot isipin na sa loob ng maraming taon, malayang nakapambibiktima si Dr. de Guzman dahil sa takot at kahihiyan ng mga pasyente. Ang modus ay pare-pareho: sisirain ang tiwala, gagamit ng sedation, at gagawin ang kahalayan. Upang patibayin ang kaso, nagsagawa ng sariling imbestigasyon ang kaibigan ni Lucille na si Esther. Nagpanggap itong pasyente at matagumpay na nakakuha ng litrato ng mga kahina-hinalang gamot sa klinika—mga gamot na pampatulog na ginagamit na sandata ng doktor para sa kaniyang masasamang balak. Ang tapang na ipinakita ng magkakaibigang ito ay talagang kahanga-hanga at dapat tularan.
Nang makalap na ang sapat na ebidensya, nagsagawa ng raid ang mga awtoridad sa klinika ni Dr. de Guzman noong Nobyembre 2016. Dito tuluyang nabunyag ang kabuktutan ng doktor. Sa forensic analysis ng kaniyang mga computer files, natagpuan ang isang naka-encrypt na folder na naglalaman ng mga video footage. Ang mga video na ito ay hindi para sa medical purposes kundi personal na koleksyon ng doktor sa kaniyang mga krimen. Kitang-kita sa video ang mga walang malay na pasyente na nilalapastangan. Ito ang “smoking gun” na kailangan ng prosekusyon. Ang bawat frame ng video ay patunay ng kaniyang pagiging halimaw. Hindi na kailangan ng salita; ang mga imahe ay sapat na para patunayang guilty siya. Isipin niyo ang lagim na naramdaman ng mga biktima nang malaman nilang may video pa ang ginawa sa kanila.
Ang paglilitis ay naging emosyonal at mabigat, hindi lang para sa mga biktima kundi pati na rin sa lahat ng nakasaksi. Sa kabila ng pagiging tahimik ng kampo ni Dr. de Guzman at ng kaniyang mga magagaling na abogado, hindi natinag ang katotohanan. Isa-isang tumestigo ang mga biktima, bitbit ang kanilang trauma at pagnanais na makamit ang hustisya. Ang dating nurse na si Myen ay lumabas din para ibunyag ang sistema sa loob ng klinika, kung paano pinipilit manahimik ang mga empleyado. Ang hatol na habambuhay na pagkakakulong at ang pagbawi sa kaniyang lisensya ay tagumpay hindi lang para kay Lucille, Lilian, at Carla, kundi para sa lahat ng kababaihan. Ang klinika na dating pugad ng kasamaan ay ginawa nang Women’s Healing Center, isang napakagandang pagtatapos sa isang madilim na kwento.
Sa pagtatapos ng kasong ito, makikita natin ang dalawang mukha ng sangkatauhan: ang kasamaan na kayang gawin ng isang taong may kapangyarihan at ang katapangan na kayang ipamalas ng mga inaapi. Si Lucille, na dating biktima, ay naging volunteer counselor na, tumutulong sa iba na makabangon. Ito ay patunay na kahit gaano kadilim ang gabi, laging may umagang darating kung pipiliin nating lumaban. Ang kwentong ito ay nagsilbing babala sa medical community at sa publiko na maging mapagmatyag. Hindi porke’t nasa posisyon o may lisensya ay dapat nang pagkatiwalaan ng buo. Ang “instinct” o kutob ay isang makapangyarihang sandata na hindi dapat ipagwalang-bahala.
Ang epekto ng kasong ito sa karera ng mga doktor ay hindi matatawaran. Maraming netizens ang nagpahayag ng pangamba sa pagpapagamot, lalo na sa mga private clinics na walang kasamang bantay. “Nakakatakot na tuloy magpatingin, hindi mo alam kung ligtas ka pa ba,” komento ng isang netizen. Gayunpaman, marami rin ang pumuri sa mabilis na aksyon ng batas at sa tapang ng mga biktima. “Saludo ako kay Lucille at sa mga kasama niya. Kung hindi dahil sa kanila, marami pang mabibiktima ang demonyong ‘yan,” sabi naman ng isa pa. Ang galit ng taumbayan ay ramdam na ramdam sa bawat social media post tungkol sa isyu, na nagpapakita na ang lipunan ay hindi nagpapatawad sa mga nanamantala sa kahinaan ng iba.
Para sa mga nasa relasyon o may pamilya, ang kwentong ito ay paalala na laging samahan ang ating mga mahal sa buhay sa kanilang mga medical appointment hangga’t maaari. Ang suporta ng pamilya at kaibigan, tulad ng ginawa ni Esther, ay napakahalaga. Kung wala si Esther na nagtulak kay Lucille na magpatingin at mag-imbestiga, marahil ay malaya pa ring nakakapambiktima ang doktor ngayon. Ang tiwala ay mahalaga, pero ang pagiging sigurado ay mas mainam. Ang relasyon ng pasyente at doktor ay sagrado, at sinumang lumabag dito ay nararapat lang na maparusahan ng pinakamabigat na parusa.
Sa huli, ang hustisya ay nakamit, pero ang sugat na iniwan ni Dr. de Guzman ay habambuhay nang dadalhin ng kaniyang mga biktima. Ngunit sa pagkakaroon ng Women’s Healing Center sa mismong lugar ng krimen, binibigyan nito ng bagong kahulugan ang pagbangon. Ang dating silid ng pagpapahirap ay lugar na ngayon ng pag-asa. Si Dr. de Guzman ay mabubulok sa kulungan, habang ang kaniyang mga biktima ay patuloy na namumuhay nang may dignidad at layunin. Ito ang tunay na tagumpay—ang hindi hayaang diktahan ng nakaraan ang kinabukasan.
Ang kwento ni Lucille ay kwento nating lahat. Ito ay hamon sa atin na huwag manahimik kapag may nakikitang mali. Sa panahon ngayon na talamak ang pang-aabuso, ang katahimikan ay kakampi ng mga mapang-api. Kailangan nating maging boses ng mga hindi makapagsalita at lakas ng mga nanghihina. Ang bawat share, bawat komento, at bawat diskusyon tungkol sa mga ganitong isyu ay hakbang tungo sa mas ligtas na lipunan. Huwag tayong pumayag na may mga “halimaw” na nagtatago sa likod ng magagandang titulo.
Kaya naman, mga Ka-Chika, anong masasabi niyo sa kasong ito? Sapat ba ang habambuhay na pagkakakulong para sa dami ng kaniyang biniktima? At para sa mga kababaihan diyan, ano ang inyong gagawin para masiguro ang inyong kaligtasan sa mga check-up? I-share ang inyong mga opinyon at karanasan sa comments section sa ibaba. Ang inyong kwento ay maaaring makatulong sa iba. Mag-ingat tayong lahat at laging makiramdam. Justice served, pero vigilance is forever.
