Sa isang tahimik na barangay sa probinsya, may isang Pinay na hindi inaasahang mababago ang takbo ng kanyang buhay dahil sa isang karanasang hanggang ngayon ay bumabagabag sa kanyang isipan. Isa siyang karaniwang babae—masipag, tahimik, at walang hinihintay na kakaiba sa kanyang araw-araw na gawain. Ngunit minsan, may mga pangyayaring dumarating nang walang babala, at kapag dumating ang mga ito, hindi na muling babalik sa dati ang lahat.

Ang kwentong ito ay nagsimula sa isang karaniwang araw. Maaga siyang nagising upang pumasok sa trabaho. Ang araw ay tila normal—walang kakaibang pakiramdam, walang masamang hinala. Matapos ang mahabang oras sa trabaho, nagpasya siyang umuwi nang mag-isa, tulad ng nakasanayan. Ang kanyang dinaraanan ay isang kalsadang matagal na niyang ginagamit—makitid, mahaba, at halos walang ilaw kapag sumasapit ang gabi. Ngunit dahil pamilyar na siya rito, hindi na siya nagdalawang-isip.

Habang naglalakad, napansin niyang tila mas tahimik ang paligid kaysa dati. Walang mga batang naglalaro, walang asong tumatahol, at kahit ang mga ilaw sa ilang bahay ay patay na. Sinubukan niyang iwaksi ang kaba sa dibdib, iniisip na baka normal lamang ito. Ngunit sa bawat hakbang na kanyang ginagawa, mas lalo niyang nararamdaman ang bigat ng hangin sa paligid.

May narinig siyang mahinang kaluskos sa likuran. Huminto siya sandali at lumingon, ngunit wala siyang nakita. Pinagpatuloy niya ang paglalakad, ngunit mas bumilis ang tibok ng kanyang puso. Muli niyang narinig ang tunog—parang may sumusunod. Sa pagkakataong ito, malinaw na malinaw sa kanyang pandinig. Sinubukan niyang huwag mag-panic, ngunit ramdam niyang nanginginig ang kanyang mga kamay.

Habang papalapit siya sa isang madilim na bahagi ng kalsada, biglang may aninong dumaan sa kanyang harapan. Napaatras siya at napasigaw, ngunit tila nilamon ng katahimikan ang kanyang tinig. Walang sumagot, walang dumating. Doon niya napagtanto na mag-isa lamang siya.

Pinilit niyang lakasan ang loob at nagpatuloy sa paglalakad. Ngunit bawat hakbang ay mas lalong nagiging mabigat. Parang may matang nakamasid sa kanya mula sa dilim. Sa kanyang isipan, sunod-sunod na pumapasok ang masasamang posibilidad. Sinubukan niyang tawagan ang isang kaibigan, ngunit walang signal ang kanyang telepono.

Sa gitna ng kanyang takot, may biglang humawak sa kanyang braso. Napasigaw siya at pilit na kumawala. Ang hawak ay malamig at matigas, halos hindi tao ang pakiramdam. Sa sandaling iyon, pakiramdam niya ay mawawala na ang kanyang ulirat. Ngunit sa isang iglap, nakawala siya at tumakbo nang buong lakas.

Hindi niya alam kung gaano siya katagal tumakbo. Ang alam lamang niya ay hindi siya huminto hanggang sa marating niya ang isang bahay na may ilaw. Kumakatok siya nang paulit-ulit, umiiyak at humihingi ng tulong. Nang may magbukas ng pinto, agad siyang bumagsak sa sahig, hingalin at nanginginig.

Dinala siya sa loob at pinainom ng tubig. Unti-unti, nagsimulang humupa ang kanyang takot, ngunit ang alaala ng nangyari ay nanatili. Nang tanungin siya kung ano ang nangyari, hirap siyang magsalita. Ang kanyang isipan ay punong-puno ng mga tanong—ano ang humawak sa kanya? Tao ba iyon o ibang nilalang?

Kinabukasan, binalikan ng mga kapitbahay ang lugar kung saan nangyari ang insidente. Wala silang nakitang bakas ng kahit ano. Walang yapak, walang palatandaan. Ang ilan ay nagsabing baka may masamang loob na tao, ang iba nama’y nagbulong ng mga kwento tungkol sa mga nilalang na umano’y nagpapakita sa lugar tuwing gabi.

Mula noon, nagbago ang kanyang buhay. Hindi na siya umuuwi nang mag-isa. Palagi siyang may kasamang kaibigan o kapamilya. Sa bawat tahimik na gabi, bumabalik sa kanyang alaala ang malamig na hawak at ang pakiramdam ng pagiging nag-iisa sa dilim.

Ang karanasang ito ay nagsilbing paalala na kahit gaano pa natin kakilala ang isang lugar, may mga bagay pa ring hindi natin alam. May mga takot na hindi nakikita ng mata, ngunit ramdam ng puso. At para sa Pinay na ito, ang isang gabing iyon ay sapat na upang baguhin ang kanyang pananaw sa mundo.

Hanggang ngayon, patuloy pa rin niyang tinatanong ang sarili kung ano talaga ang nangyari. Ngunit isang bagay ang tiyak—ang takot na kanyang naranasan ay totoo, at ang sugat na iniwan nito sa kanyang isipan ay mananatili magpakailanman.