Isang umaga ang nagsimula sa matinding kaba, pagkalito, at takot—isang umagang hinding-hindi na malilimutan ng isang babae matapos siyang magising sa isang kwartong hindi niya kilala, katabi ang isang lalaking hindi rin niya matandaan kung paano niya nakasama. Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa isang gabing nalasing, kundi tungkol sa mga desisyong nagbunga ng mabigat na tanong, pagsisisi, at katotohanang pilit iniiwasan.

Si Mara ay dalawampu’t anim na taong gulang, may maayos na trabaho, at kilala sa kanilang barkada bilang masayahin at palakaibigan. Hindi siya perpekto, ngunit responsable—o iyon ang akala niya. Sa gabing iyon, inimbitahan siya ng mga kaibigan sa isang simpleng salu-salo para ipagdiwang ang promotion ng isa sa kanila. Walang engrandeng plano, walang intensyong magwala. Isang gabi lang daw ng saya.

Sa simula, maayos ang lahat. Tawanan, kwentuhan, at kaunting inuman. Isang baso, naging dalawa, naging tatlo. Hindi namalayan ni Mara na mas mabilis ang tama ng alak sa kanya kumpara sa dati. Pagod siya galing sa trabaho, kulang sa tulog, at hindi kumain nang maayos—mga bagay na hindi niya inisip bago uminom.

Habang lumalalim ang gabi, mas naging malabo ang kanyang alaala. Naalala niya ang malakas na tugtugan, ang mga ilaw, at ang pakiramdam na parang umiikot ang paligid. May mga mukha siyang nakikita, pero hindi malinaw. May mga boses, pero putol-putol. Huli niyang naalala ay may nag-abot sa kanya ng tubig at nagsabing, “Ayos ka lang ba?”

Pagmulat niya ng mata kinaumagahan, tahimik ang paligid. Walang tugtog, walang tawanan—isang kisameng hindi pamilyar ang bumungad sa kanya. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. Umupo siya agad at doon niya napansin: nasa ibang kwarto siya. At mas lalo siyang nanlamig nang makita ang isang lalaking nakahiga sa tabi niya, mahimbing na natutulog.

Hindi niya kilala ang lalaki.

Namutla si Mara. Biglang bumalik ang lahat ng takot at tanong. Nasaan siya? Paano siya napunta roon? Ano ang nangyari kagabi? Pilit niyang inaalala ang bawat detalye, ngunit parang may malaking puwang sa kanyang alaala. Ang huli niyang natatandaan ay ang pagtawa kasama ang mga kaibigan—wala nang sumunod.

Dahan-dahan siyang tumayo, nanginginig ang mga kamay. Tiningnan niya ang sarili—kumpleto ang suot niya, walang pisikal na senyales ng pananakit. Ngunit hindi nito pinawi ang kaba sa kanyang dibdib. Ang hindi alam ay mas nakakatakot kaysa sa anumang malinaw na katotohanan.

Tahimik siyang naghanap ng kanyang gamit. Nasa upuan ang bag niya. Naroon ang cellphone, wallet, at susi. Walang mensahe, walang tawag na hindi nasagot. Parang normal ang lahat—maliban sa sitwasyong kinaroroonan niya.

Nagising ang lalaki. Napatingin ito kay Mara, halatang nagulat din. “Gising ka na,” sabi nito, tila maingat ang tono. “Okay ka lang ba?”

Hindi agad nakasagot si Mara. “Nasaan ako?” ang una niyang nasabi.

Ipinaliwanag ng lalaki—na ang pangalan ay Leo—na dinala raw siya ng mga kaibigan sa apartment nito matapos siyang mahilo at halos hindi na makatayo. Ayon sa kanya, ayaw daw nilang iwan si Mara kung saan-saan at wala ring sumasagot sa cellphone niya nang subukan nilang tawagan ang sinuman. Kaya pansamantala siyang pinatuloy.

Tahimik na nakinig si Mara. May bahagi sa kanyang gustong maniwala, at may bahagi ring hindi mapakali. Wala siyang matandaan upang kumpirmahin o pabulaanan ang kwento. Ang tanging sigurado siya: wala siyang kontrol sa mga oras na nawala sa kanyang alaala.

Nagpaalam siya agad. Ayaw na niyang manatili kahit isang minuto pa. Umalis siyang magulo ang isip, mabigat ang dibdib, at puno ng tanong.

Pag-uwi niya, doon siya tuluyang bumigay. Umiyak siya—hindi dahil may nangyaring malinaw, kundi dahil sa takot sa mga posibleng nangyari at sa katotohanang inilagay niya ang sarili sa isang sitwasyong hindi niya kontrolado.

Tinawagan niya ang isa sa mga kaibigan na kasama niya kagabi. Doon niya nalaman na talagang nalasing siya nang husto. Sinubukan daw nila siyang pauwiin, pero hindi nila alam ang eksaktong address niya. May ilan na umalis na, may ilan ding lasing na. Sa gitna ng kalituhan, napagdesisyunan nilang huwag na lang siyang pauwiin mag-isa.

Walang masamang intensyon—pero malinaw ang kapabayaan.

Sa mga sumunod na araw, hindi matahimik si Mara. Paulit-ulit niyang tinatanong ang sarili: Paano kung iba ang nangyari? Paano kung may mas masamang sitwasyon? Paano kung hindi siya sinuwerte?

Unti-unti niyang naunawaan na hindi sapat ang sabihing “wala namang nangyari.” Dahil may nangyari—nawala ang kanyang tiwala sa sarili, at muntik na niyang mailagay sa panganib ang kanyang kaligtasan.

Hindi niya sinisi ang lalaki. Hindi rin niya lubos na sinisi ang mga kaibigan. Sa huli, hinarap niya ang mas mahirap na katotohanan: may mga desisyong tayo mismo ang gumagawa, at may mga gabing isang maling hakbang lang ang pagitan ng ligtas at delikado.

Ginamit ni Mara ang karanasang iyon bilang wake-up call. Naging mas maingat siya—sa pag-inom, sa pagpili ng kasama, at sa pakikinig sa sariling katawan. Natutunan niyang hindi kahinaan ang tumanggi, umuwi nang maaga, o humingi ng tulong bago pa mahuli ang lahat.

Ang kwento niya ay hindi para husgahan, kundi para magpaalala. Maraming babae ang dumaan o dadaan sa ganitong sitwasyon—mga gabing may puwang sa alaala, at umagang puno ng tanong. Hindi lahat ay nagtatapos nang ligtas.

Minsan, ang tunay na takot ay hindi ang nangyari—kundi ang katotohanang hindi mo na alam kung ano ang nangyari.

At iyon ang aral na dala ni Mara hanggang ngayon: ang kaligtasan ay hindi dapat isinusugal, kahit pa sa ngalan ng saya.