Sa ilalim ng malalim na pagsisiyasat ng Anti-Money Laundering Council (AMLC), isang dambuhalang iskandalo ang kasalukuyang yuyanig sa pundasyon ng mga kontrata sa imprastraktura sa Pilipinas.

Ang usaping ito ay hindi lamang tungkol sa simpleng pagkakamali sa dokumento, kundi isang sistematikong pagdaloy ng bilyon-bilyong piso sa pagitan ng mga kumpanyang tila may “special arrangement” sa mga makapangyarihang opisyal. Sa gitna ng bagyong ito ay si CWS Party-list Rep. Edwin Gardiola at ang pamilya Discaya, na ngayon ay nahaharap sa isa sa pinakamalawak na freeze order sa kasaysayan ng Court of Appeals.

Nagsimula ang lahat sa paglabas ng kautusan noong December 18, kung saan ipinag-utos ng korte na i-freeze ang mahigit 1,000 bank accounts na direktang konektado kay Gardiola, sa kanyang pamilya, at sa kanilang mga kumpanya gaya ng Newington Builders, S Construction and General Trading, at Laurel Development Corporation.

Ang bilang ng mga accounts ay sapat na upang mapataas ang kilay ng kahit na sino: 756 accounts para sa Newington, 325 para sa S Construction, at dose-dosenang iba pa sa ilalim ng mga personal na pangalan. Ang tanong ng marami—bakit kailangan ng isang pamilya o kumpanya ng ganito karaming account kung malinis ang kanilang operasyon?

Ang imbestigasyon ng AMLC ay nakatutok sa mga kahina-hinalang “on-us check deposits” mula sa St. Timothy Construction Corporation (STCC), na pagmamay-ari ng mga Discaya, patungo sa Newington Builders ni Gardiola.

Natuklasan ang dalawang malalaking transaksyon: ₱11 milyon noong 2023 at ₱67.7 milyon nitong 2024. Ang nakapagtataka, ayon sa publicly available data ng Department of Public Works and Highways (DPWH), walang kahit isang Joint Venture (JV) ang dalawang kumpanya sa mga nabanggit na taon.

Sa madaling salita, walang legal na basehan o kontrata na magpapaliwanag kung bakit naglilipatan ng ganito kalaking halaga ang dalawang higanteng kumpanya sa konstruksyon.

Dito pumapasok ang kontrobersyal na pahayag ng mag-asawang Sarah at Paul Discaya. Sa kanilang pagharap sa Senado, pilit nilang ipininta ang kanilang sarili bilang mga biktima ng “extortion” o pangingikil ng mga mambabatas. Sa kanilang sinumpaang salaysay, inamin nila na “dapat nilang tanggapin ang realidad na kailangang magbayad” upang hindi matanggal sa listahan ng mga prayoridad sa mga proyekto ng gobyerno.

Ngunit may isang malaking butas sa kanilang testimonya: sa lahat ng mga pangalang kanilang binanggit o “ni-name drop,” kailanman ay hindi lumabas ang pangalan ni Congressman Edwin Gardiola o sinumang opisyal ng Newington Builders. Ang katahimikang ito ay tila isang pahiwatig ng mas malalim na ugnayan na pilit ikinukubli mula sa mata ng publiko.

Mas lalong naging maugong ang usapin nang ilantad ng AMLC ang “sudden spike” o biglang paglobo ng mga deposito sa mga account ni Gardiola. Mula sa ₱5.96 bilyon noong 2022, bigla itong umakyat sa nakakalulang ₱33.23 bilyon noong 2023.

Sa kabuuan, tinatayang aabot sa ₱480 bilyon ang kabuuang financial inflows at outflows na naitala sa mahigit isang libong bank accounts na ito. Ang ganitong kalaking halaga ay hindi lamang basta kita mula sa lehitimong negosyo; ito ay nagpapakita ng isang higanteng siklo ng pera na dumadaan sa mga kamay na may kontrol sa mga pampublikong pondo.

Sa kasalukuyan, ang freeze order ay nakatakdang mapaso sa January 7, 2026, at ang buong bansa ay naghihintay kung palalawigin ito ng korte o kung hahayaan na namang makawala ang mga bilyong pisong ito.

Ang kasong ito ay nagsisilbing litmus test para sa mga ahensya ng gobyerno gaya ng AMLC at DPWH. Ito ba ay magsisilbing simula ng paglilinis sa “ghost projects” at “kickback culture” sa konstruksyon, o ito ay magiging isa na namang pahina sa kasaysayan ng mga kasong mabilis na nalilimutan kapag ang mga sangkot ay may hawak na kapangyarihan?

Habang ang mga Discaya at si Gardiola ay nananatiling tahimik sa gitna ng mga dokumentong inilalantad, ang publiko ay dapat manatiling mapagmatyag.

Ang perang pinag-uusapan dito ay hindi lamang mga numero sa bangko; ito ay mga kalsada, tulay, at pasilidad na dapat sana ay napakinabangan ng bawat Pilipino ngunit tila napunta lamang sa mga pribadong bulsa at mahigit isang libong bank accounts.

Ang labanang ito ay hindi lamang para sa hustisya, kundi para sa pagbawi ng kaban ng bayan na matagal nang pinagpipistahan ng mga mapagsamantala.

Sa ilalim ng malalim na pagsisiyasat ng Anti-Money Laundering Council (AMLC), isang dambuhalang iskandalo ang kasalukuyang yuyanig sa pundasyon ng mga kontrata sa imprastraktura sa Pilipinas.

Ang usaping ito ay hindi lamang tungkol sa simpleng pagkakamali sa dokumento, kundi isang sistematikong pagdaloy ng bilyon-bilyong piso sa pagitan ng mga kumpanyang tila may “special arrangement” sa mga makapangyarihang opisyal. Sa gitna ng bagyong ito ay si CWS Party-list Rep. Edwin Gardiola at ang pamilya Discaya, na ngayon ay nahaharap sa isa sa pinakamalawak na freeze order sa kasaysayan ng Court of Appeals.

Nagsimula ang lahat sa paglabas ng kautusan noong December 18, kung saan ipinag-utos ng korte na i-freeze ang mahigit 1,000 bank accounts na direktang konektado kay Gardiola, sa kanyang pamilya, at sa kanilang mga kumpanya gaya ng Newington Builders, S Construction and General Trading, at Laurel Development Corporation.

Ang bilang ng mga accounts ay sapat na upang mapataas ang kilay ng kahit na sino: 756 accounts para sa Newington, 325 para sa S Construction, at dose-dosenang iba pa sa ilalim ng mga personal na pangalan. Ang tanong ng marami—bakit kailangan ng isang pamilya o kumpanya ng ganito karaming account kung malinis ang kanilang operasyon?

Ang imbestigasyon ng AMLC ay nakatutok sa mga kahina-hinalang “on-us check deposits” mula sa St. Timothy Construction Corporation (STCC), na pagmamay-ari ng mga Discaya, patungo sa Newington Builders ni Gardiola.

Natuklasan ang dalawang malalaking transaksyon: ₱11 milyon noong 2023 at ₱67.7 milyon nitong 2024. Ang nakapagtataka, ayon sa publicly available data ng Department of Public Works and Highways (DPWH), walang kahit isang Joint Venture (JV) ang dalawang kumpanya sa mga nabanggit na taon.

Sa madaling salita, walang legal na basehan o kontrata na magpapaliwanag kung bakit naglilipatan ng ganito kalaking halaga ang dalawang higanteng kumpanya sa konstruksyon.

Dito pumapasok ang kontrobersyal na pahayag ng mag-asawang Sarah at Paul Discaya. Sa kanilang pagharap sa Senado, pilit nilang ipininta ang kanilang sarili bilang mga biktima ng “extortion” o pangingikil ng mga mambabatas. Sa kanilang sinumpaang salaysay, inamin nila na “dapat nilang tanggapin ang realidad na kailangang magbayad” upang hindi matanggal sa listahan ng mga prayoridad sa mga proyekto ng gobyerno.

Ngunit may isang malaking butas sa kanilang testimonya: sa lahat ng mga pangalang kanilang binanggit o “ni-name drop,” kailanman ay hindi lumabas ang pangalan ni Congressman Edwin Gardiola o sinumang opisyal ng Newington Builders. Ang katahimikang ito ay tila isang pahiwatig ng mas malalim na ugnayan na pilit ikinukubli mula sa mata ng publiko.

Mas lalong naging maugong ang usapin nang ilantad ng AMLC ang “sudden spike” o biglang paglobo ng mga deposito sa mga account ni Gardiola. Mula sa ₱5.96 bilyon noong 2022, bigla itong umakyat sa nakakalulang ₱33.23 bilyon noong 2023.

Sa kabuuan, tinatayang aabot sa ₱480 bilyon ang kabuuang financial inflows at outflows na naitala sa mahigit isang libong bank accounts na ito. Ang ganitong kalaking halaga ay hindi lamang basta kita mula sa lehitimong negosyo; ito ay nagpapakita ng isang higanteng siklo ng pera na dumadaan sa mga kamay na may kontrol sa mga pampublikong pondo.

Sa kasalukuyan, ang freeze order ay nakatakdang mapaso sa January 7, 2026, at ang buong bansa ay naghihintay kung palalawigin ito ng korte o kung hahayaan na namang makawala ang mga bilyong pisong ito.

Ang kasong ito ay nagsisilbing litmus test para sa mga ahensya ng gobyerno gaya ng AMLC at DPWH. Ito ba ay magsisilbing simula ng paglilinis sa “ghost projects” at “kickback culture” sa konstruksyon, o ito ay magiging isa na namang pahina sa kasaysayan ng mga kasong mabilis na nalilimutan kapag ang mga sangkot ay may hawak na kapangyarihan?

Habang ang mga Discaya at si Gardiola ay nananatiling tahimik sa gitna ng mga dokumentong inilalantad, ang publiko ay dapat manatiling mapagmatyag.

Ang perang pinag-uusapan dito ay hindi lamang mga numero sa bangko; ito ay mga kalsada, tulay, at pasilidad na dapat sana ay napakinabangan ng bawat Pilipino ngunit tila napunta lamang sa mga pribadong bulsa at mahigit isang libong bank accounts.

Ang labanang ito ay hindi lamang para sa hustisya, kundi para sa pagbawi ng kaban ng bayan na matagal nang pinagpipistahan ng mga mapagsamantala.

Sa ilalim ng malalim na pagsisiyasat ng Anti-Money Laundering Council (AMLC), isang dambuhalang iskandalo ang kasalukuyang yuyanig sa pundasyon ng mga kontrata sa imprastraktura sa Pilipinas.

Ang usaping ito ay hindi lamang tungkol sa simpleng pagkakamali sa dokumento, kundi isang sistematikong pagdaloy ng bilyon-bilyong piso sa pagitan ng mga kumpanyang tila may “special arrangement” sa mga makapangyarihang opisyal. Sa gitna ng bagyong ito ay si CWS Party-list Rep. Edwin Gardiola at ang pamilya Discaya, na ngayon ay nahaharap sa isa sa pinakamalawak na freeze order sa kasaysayan ng Court of Appeals.

Nagsimula ang lahat sa paglabas ng kautusan noong December 18, kung saan ipinag-utos ng korte na i-freeze ang mahigit 1,000 bank accounts na direktang konektado kay Gardiola, sa kanyang pamilya, at sa kanilang mga kumpanya gaya ng Newington Builders, S Construction and General Trading, at Laurel Development Corporation.

Ang bilang ng mga accounts ay sapat na upang mapataas ang kilay ng kahit na sino: 756 accounts para sa Newington, 325 para sa S Construction, at dose-dosenang iba pa sa ilalim ng mga personal na pangalan. Ang tanong ng marami—bakit kailangan ng isang pamilya o kumpanya ng ganito karaming account kung malinis ang kanilang operasyon?

Ang imbestigasyon ng AMLC ay nakatutok sa mga kahina-hinalang “on-us check deposits” mula sa St. Timothy Construction Corporation (STCC), na pagmamay-ari ng mga Discaya, patungo sa Newington Builders ni Gardiola.

Natuklasan ang dalawang malalaking transaksyon: ₱11 milyon noong 2023 at ₱67.7 milyon nitong 2024. Ang nakapagtataka, ayon sa publicly available data ng Department of Public Works and Highways (DPWH), walang kahit isang Joint Venture (JV) ang dalawang kumpanya sa mga nabanggit na taon.

Sa madaling salita, walang legal na basehan o kontrata na magpapaliwanag kung bakit naglilipatan ng ganito kalaking halaga ang dalawang higanteng kumpanya sa konstruksyon.

Dito pumapasok ang kontrobersyal na pahayag ng mag-asawang Sarah at Paul Discaya. Sa kanilang pagharap sa Senado, pilit nilang ipininta ang kanilang sarili bilang mga biktima ng “extortion” o pangingikil ng mga mambabatas. Sa kanilang sinumpaang salaysay, inamin nila na “dapat nilang tanggapin ang realidad na kailangang magbayad” upang hindi matanggal sa listahan ng mga prayoridad sa mga proyekto ng gobyerno.

Ngunit may isang malaking butas sa kanilang testimonya: sa lahat ng mga pangalang kanilang binanggit o “ni-name drop,” kailanman ay hindi lumabas ang pangalan ni Congressman Edwin Gardiola o sinumang opisyal ng Newington Builders. Ang katahimikang ito ay tila isang pahiwatig ng mas malalim na ugnayan na pilit ikinukubli mula sa mata ng publiko.

Mas lalong naging maugong ang usapin nang ilantad ng AMLC ang “sudden spike” o biglang paglobo ng mga deposito sa mga account ni Gardiola. Mula sa ₱5.96 bilyon noong 2022, bigla itong umakyat sa nakakalulang ₱33.23 bilyon noong 2023.

Sa kabuuan, tinatayang aabot sa ₱480 bilyon ang kabuuang financial inflows at outflows na naitala sa mahigit isang libong bank accounts na ito. Ang ganitong kalaking halaga ay hindi lamang basta kita mula sa lehitimong negosyo; ito ay nagpapakita ng isang higanteng siklo ng pera na dumadaan sa mga kamay na may kontrol sa mga pampublikong pondo.

Sa kasalukuyan, ang freeze order ay nakatakdang mapaso sa January 7, 2026, at ang buong bansa ay naghihintay kung palalawigin ito ng korte o kung hahayaan na namang makawala ang mga bilyong pisong ito.

Ang kasong ito ay nagsisilbing litmus test para sa mga ahensya ng gobyerno gaya ng AMLC at DPWH. Ito ba ay magsisilbing simula ng paglilinis sa “ghost projects” at “kickback culture” sa konstruksyon, o ito ay magiging isa na namang pahina sa kasaysayan ng mga kasong mabilis na nalilimutan kapag ang mga sangkot ay may hawak na kapangyarihan?

Habang ang mga Discaya at si Gardiola ay nananatiling tahimik sa gitna ng mga dokumentong inilalantad, ang publiko ay dapat manatiling mapagmatyag.

Ang perang pinag-uusapan dito ay hindi lamang mga numero sa bangko; ito ay mga kalsada, tulay, at pasilidad na dapat sana ay napakinabangan ng bawat Pilipino ngunit tila napunta lamang sa mga pribadong bulsa at mahigit isang libong bank accounts.

Ang labanang ito ay hindi lamang para sa hustisya, kundi para sa pagbawi ng kaban ng bayan na matagal nang pinagpipistahan ng mga mapagsamantala.

Sa ilalim ng malalim na pagsisiyasat ng Anti-Money Laundering Council (AMLC), isang dambuhalang iskandalo ang kasalukuyang yuyanig sa pundasyon ng mga kontrata sa imprastraktura sa Pilipinas.

Ang usaping ito ay hindi lamang tungkol sa simpleng pagkakamali sa dokumento, kundi isang sistematikong pagdaloy ng bilyon-bilyong piso sa pagitan ng mga kumpanyang tila may “special arrangement” sa mga makapangyarihang opisyal. Sa gitna ng bagyong ito ay si CWS Party-list Rep. Edwin Gardiola at ang pamilya Discaya, na ngayon ay nahaharap sa isa sa pinakamalawak na freeze order sa kasaysayan ng Court of Appeals.

Nagsimula ang lahat sa paglabas ng kautusan noong December 18, kung saan ipinag-utos ng korte na i-freeze ang mahigit 1,000 bank accounts na direktang konektado kay Gardiola, sa kanyang pamilya, at sa kanilang mga kumpanya gaya ng Newington Builders, S Construction and General Trading, at Laurel Development Corporation.

Ang bilang ng mga accounts ay sapat na upang mapataas ang kilay ng kahit na sino: 756 accounts para sa Newington, 325 para sa S Construction, at dose-dosenang iba pa sa ilalim ng mga personal na pangalan. Ang tanong ng marami—bakit kailangan ng isang pamilya o kumpanya ng ganito karaming account kung malinis ang kanilang operasyon?

Ang imbestigasyon ng AMLC ay nakatutok sa mga kahina-hinalang “on-us check deposits” mula sa St. Timothy Construction Corporation (STCC), na pagmamay-ari ng mga Discaya, patungo sa Newington Builders ni Gardiola.

Natuklasan ang dalawang malalaking transaksyon: ₱11 milyon noong 2023 at ₱67.7 milyon nitong 2024. Ang nakapagtataka, ayon sa publicly available data ng Department of Public Works and Highways (DPWH), walang kahit isang Joint Venture (JV) ang dalawang kumpanya sa mga nabanggit na taon.

Sa madaling salita, walang legal na basehan o kontrata na magpapaliwanag kung bakit naglilipatan ng ganito kalaking halaga ang dalawang higanteng kumpanya sa konstruksyon.

Dito pumapasok ang kontrobersyal na pahayag ng mag-asawang Sarah at Paul Discaya. Sa kanilang pagharap sa Senado, pilit nilang ipininta ang kanilang sarili bilang mga biktima ng “extortion” o pangingikil ng mga mambabatas. Sa kanilang sinumpaang salaysay, inamin nila na “dapat nilang tanggapin ang realidad na kailangang magbayad” upang hindi matanggal sa listahan ng mga prayoridad sa mga proyekto ng gobyerno.

Ngunit may isang malaking butas sa kanilang testimonya: sa lahat ng mga pangalang kanilang binanggit o “ni-name drop,” kailanman ay hindi lumabas ang pangalan ni Congressman Edwin Gardiola o sinumang opisyal ng Newington Builders. Ang katahimikang ito ay tila isang pahiwatig ng mas malalim na ugnayan na pilit ikinukubli mula sa mata ng publiko.

Mas lalong naging maugong ang usapin nang ilantad ng AMLC ang “sudden spike” o biglang paglobo ng mga deposito sa mga account ni Gardiola. Mula sa ₱5.96 bilyon noong 2022, bigla itong umakyat sa nakakalulang ₱33.23 bilyon noong 2023.

Sa kabuuan, tinatayang aabot sa ₱480 bilyon ang kabuuang financial inflows at outflows na naitala sa mahigit isang libong bank accounts na ito. Ang ganitong kalaking halaga ay hindi lamang basta kita mula sa lehitimong negosyo; ito ay nagpapakita ng isang higanteng siklo ng pera na dumadaan sa mga kamay na may kontrol sa mga pampublikong pondo.

Sa kasalukuyan, ang freeze order ay nakatakdang mapaso sa January 7, 2026, at ang buong bansa ay naghihintay kung palalawigin ito ng korte o kung hahayaan na namang makawala ang mga bilyong pisong ito.

Ang kasong ito ay nagsisilbing litmus test para sa mga ahensya ng gobyerno gaya ng AMLC at DPWH. Ito ba ay magsisilbing simula ng paglilinis sa “ghost projects” at “kickback culture” sa konstruksyon, o ito ay magiging isa na namang pahina sa kasaysayan ng mga kasong mabilis na nalilimutan kapag ang mga sangkot ay may hawak na kapangyarihan?

Habang ang mga Discaya at si Gardiola ay nananatiling tahimik sa gitna ng mga dokumentong inilalantad, ang publiko ay dapat manatiling mapagmatyag.

Ang perang pinag-uusapan dito ay hindi lamang mga numero sa bangko; ito ay mga kalsada, tulay, at pasilidad na dapat sana ay napakinabangan ng bawat Pilipino ngunit tila napunta lamang sa mga pribadong bulsa at mahigit isang libong bank accounts.

Ang labanang ito ay hindi lamang para sa hustisya, kundi para sa pagbawi ng kaban ng bayan na matagal nang pinagpipistahan ng mga mapagsamantala.

Sa ilalim ng malalim na pagsisiyasat ng Anti-Money Laundering Council (AMLC), isang dambuhalang iskandalo ang kasalukuyang yuyanig sa pundasyon ng mga kontrata sa imprastraktura sa Pilipinas.

Ang usaping ito ay hindi lamang tungkol sa simpleng pagkakamali sa dokumento, kundi isang sistematikong pagdaloy ng bilyon-bilyong piso sa pagitan ng mga kumpanyang tila may “special arrangement” sa mga makapangyarihang opisyal. Sa gitna ng bagyong ito ay si CWS Party-list Rep. Edwin Gardiola at ang pamilya Discaya, na ngayon ay nahaharap sa isa sa pinakamalawak na freeze order sa kasaysayan ng Court of Appeals.

Nagsimula ang lahat sa paglabas ng kautusan noong December 18, kung saan ipinag-utos ng korte na i-freeze ang mahigit 1,000 bank accounts na direktang konektado kay Gardiola, sa kanyang pamilya, at sa kanilang mga kumpanya gaya ng Newington Builders, S Construction and General Trading, at Laurel Development Corporation.

Ang bilang ng mga accounts ay sapat na upang mapataas ang kilay ng kahit na sino: 756 accounts para sa Newington, 325 para sa S Construction, at dose-dosenang iba pa sa ilalim ng mga personal na pangalan. Ang tanong ng marami—bakit kailangan ng isang pamilya o kumpanya ng ganito karaming account kung malinis ang kanilang operasyon?

Ang imbestigasyon ng AMLC ay nakatutok sa mga kahina-hinalang “on-us check deposits” mula sa St. Timothy Construction Corporation (STCC), na pagmamay-ari ng mga Discaya, patungo sa Newington Builders ni Gardiola.

Natuklasan ang dalawang malalaking transaksyon: ₱11 milyon noong 2023 at ₱67.7 milyon nitong 2024. Ang nakapagtataka, ayon sa publicly available data ng Department of Public Works and Highways (DPWH), walang kahit isang Joint Venture (JV) ang dalawang kumpanya sa mga nabanggit na taon.

Sa madaling salita, walang legal na basehan o kontrata na magpapaliwanag kung bakit naglilipatan ng ganito kalaking halaga ang dalawang higanteng kumpanya sa konstruksyon.

Dito pumapasok ang kontrobersyal na pahayag ng mag-asawang Sarah at Paul Discaya. Sa kanilang pagharap sa Senado, pilit nilang ipininta ang kanilang sarili bilang mga biktima ng “extortion” o pangingikil ng mga mambabatas. Sa kanilang sinumpaang salaysay, inamin nila na “dapat nilang tanggapin ang realidad na kailangang magbayad” upang hindi matanggal sa listahan ng mga prayoridad sa mga proyekto ng gobyerno.

Ngunit may isang malaking butas sa kanilang testimonya: sa lahat ng mga pangalang kanilang binanggit o “ni-name drop,” kailanman ay hindi lumabas ang pangalan ni Congressman Edwin Gardiola o sinumang opisyal ng Newington Builders. Ang katahimikang ito ay tila isang pahiwatig ng mas malalim na ugnayan na pilit ikinukubli mula sa mata ng publiko.

Mas lalong naging maugong ang usapin nang ilantad ng AMLC ang “sudden spike” o biglang paglobo ng mga deposito sa mga account ni Gardiola. Mula sa ₱5.96 bilyon noong 2022, bigla itong umakyat sa nakakalulang ₱33.23 bilyon noong 2023.

Sa kabuuan, tinatayang aabot sa ₱480 bilyon ang kabuuang financial inflows at outflows na naitala sa mahigit isang libong bank accounts na ito. Ang ganitong kalaking halaga ay hindi lamang basta kita mula sa lehitimong negosyo; ito ay nagpapakita ng isang higanteng siklo ng pera na dumadaan sa mga kamay na may kontrol sa mga pampublikong pondo.

Sa kasalukuyan, ang freeze order ay nakatakdang mapaso sa January 7, 2026, at ang buong bansa ay naghihintay kung palalawigin ito ng korte o kung hahayaan na namang makawala ang mga bilyong pisong ito.

Ang kasong ito ay nagsisilbing litmus test para sa mga ahensya ng gobyerno gaya ng AMLC at DPWH. Ito ba ay magsisilbing simula ng paglilinis sa “ghost projects” at “kickback culture” sa konstruksyon, o ito ay magiging isa na namang pahina sa kasaysayan ng mga kasong mabilis na nalilimutan kapag ang mga sangkot ay may hawak na kapangyarihan?

Habang ang mga Discaya at si Gardiola ay nananatiling tahimik sa gitna ng mga dokumentong inilalantad, ang publiko ay dapat manatiling mapagmatyag.

Ang perang pinag-uusapan dito ay hindi lamang mga numero sa bangko; ito ay mga kalsada, tulay, at pasilidad na dapat sana ay napakinabangan ng bawat Pilipino ngunit tila napunta lamang sa mga pribadong bulsa at mahigit isang libong bank accounts.

Ang labanang ito ay hindi lamang para sa hustisya, kundi para sa pagbawi ng kaban ng bayan na matagal nang pinagpipistahan ng mga mapagsamantala.