Sa bawat pag-alis ng isang Overseas Filipino Worker (OFW), ang tanging baon nila ay ang pangarap na mabigyan ng magandang kinabukasan ang kanilang mga anak. Ngunit para kay Aling Lyn, ang pangarap na ito ay nauwi sa isang malagim na bangungot.
Sa gitna ng masukal na bahagi ng Sityo Mamara, Barangay Cabacao sa Abra de Ilog, Occidental Mindoro, isang engkwentro ang naganap noong unang araw ng taon—isang labanang hindi lamang kumitil ng buhay, kundi tuluyang nagpaguho sa mundo ng isang ina.
Ang Hagulgol ng Isang Inang Ninakawan
“Kami yung pinuhan niyo ng pangarap. Kami yung ninaktawan niyo,” ito ang mga katagang binitawan ni Aling Lyn na bumasag sa katahimikan ng katarungan.
Ang kanyang anak, na inilarawan bilang isang tahimik, mabait, at mapagmahal na estudyante, ay isa sa mga nasawi sa operasyon laban sa New People’s Army (NPA). Hindi makapaniwala ang pamilya kung paano ang isang batang may sugat sa paa at hindi pinaglalakad ng malayo sa bahay ay nagawang akyatin ang matatarik na bundok ng Mindoro.
Ang masakit na realidad, huling nakausap ni Aling Lyn ang anak noong bisperas ng Pasko. Dapat sana ay may pagtitipon ang magkakapatid kinabukasan, ngunit ang upuang nakalaan para sa kanya ay mananatiling bakante habambuhay.
Galit ang nananaig sa puso ng mga magulang laban sa mga taong nag-akit sa kanilang mga anak na talikuran ang edukasyon para sa isang ideolohiyang kamatayan ang dulo.
Ang Misteryo ni Stephanie Boringa at ang “Terror Grooming”
Hindi nag-iisa si Aling Lyn sa kanyang paghihinagpis. Si Aling Gina ay kasalukuyan ding dumadaan sa matinding pag-aalala para sa kanyang anak na si Stephanie Boringa, isang third-year student.
Noong Disyembre 23, nagpaalam lamang si Stephanie na pupunta sa Espanya, Maynila. Ngunit ang kanyang ID ay narekober ng mga sundalo sa mismong encounter site sa Abra de Ilog. Isang taon na lamang at ga-graduate na sana si Stephanie, ngunit ngayon, wala siyang bakas.
Ayon sa Hands of Our Children Movement, ang ganitong mga kaso ay hindi aksidente. Ito ay bahagi ng isang sistematikong proseso na tinatawag na “Terror Grooming.” Nagsisimula ito sa simpleng pag-imbita sa mga organisasyong kunwari ay nagsusulong ng karapatan.
Unti-unti, gagamitin ang mga lehitimong isyu ng bayan upang itanim ang galit sa pamahalaan. Ang huling yugto ay ang pagdadala sa kanila sa kabundukan—isang “immersion” na madalas ay wala nang balikan. Napansin din ng grupo na madalas nagaganap ang pagkawala ng mga estudyante tuwing buwan ng Disyembre, na saktong tumatapat sa anibersaryo ng Communist Party of the Philippines (CPP).
Ang Milagro sa Butas: Ang Pagkakaligtas kay Chantal Anicoche
Sa gitna ng tensyon at lungkot, isang balita ang nagbigay ng bahagyang pag-asa. Noong nakaraang hapon, natagpuan ng mga sundalo ng 203rd Infantry Brigade ang 24-anyos na si Chantal Anicoche sa isang butas na pinagtataguan nito, may 500 metro lamang ang layo mula sa pinangyarihan ng engkwentro.
Si Chantal ay isang Filipina-American na nagtapos ng BS Psychology sa University of Maryland sa Estados Unidos.
Inilarawan ng Philippine Army ang tagpong ito na puno ng trauma. Sumisigaw ng tulong si Chantal nang makita ang mga unipormadong sundalo. Bagama’t maayos ang kanyang pisikal na kalagayan matapos bigyan ng pagkain at tubig, ang kanyang mental na estado ay kasalukuyang prayoridad ng AFP.
Sumasailalim na siya sa psychosocial intervention upang matulungan siyang malampasan ang trauma ng digmaan. Ang kanyang pagkakaligtas ay tinitingnan ng pamilya ni Stephanie Boringa bilang susi upang malaman kung nasaan ang kanilang anak.
Panawagan para sa Pananagutan
Ang mga kwentong ito ay isang malakas na babala sa bawat magulang at estudyante. Ang paaralan ay dapat na lugar ng pagkatuto, hindi lunsaran ng recruitment para sa armadong pakikibaka.
Ang panawagan ng mga pamilyang biktima ay malinaw: Papanagutin ang mga grupong nagmamanipula sa idealism ng mga kabataan.
Ang bawat bata na umaakyat sa bundok ay isang pangarap na nabaon sa limot. Ang bawat luhang pumatak mula sa isang OFW na ina ay isang sumbat sa mga taong gumagamit sa kabataan bilang “cannon fodder” sa isang giyerang walang panalo. Hanggang kailan natin hahayaan na ang ating mga susunod na pinuno ay maging biktima ng mapanirang “grooming” na ito?
