Ang langit sa nayon ng Lunas ay tila isang telon na unti-unting binabalot ng madilim at nagbabantang ulap. Sa gitna ng masukal na kagubatang nakapalibot sa munting sitiong iyon, ang hangin ay hindi lamang humahagupit; ito ay humihalinghing, tila may ibinubulong na babala sa sinumang mangangahas na lumabas.
Ngunit para kay Isolde Martínez, ang bagyo ay hindi isang balakid, kundi isang hamon na kailangan niyang harapin para sa kanyang amang maysakit. Bitbit ang isang luma at kalawanging basket, mabilis ang kanyang mga hakbang sa pagitan ng mga naglalakihang ugat ng puno, naghahanap ng mga halamang-gamot na tanging lunas sa tila ayaw humupang lagnat ng kanyang ama.
Si Isolde ay ulila na sa ina, at sa kanyang murang edad, ang kanyang mga balikat ay sanay na sa bigat ng responsibilidad. Ang kanyang mukha, bagaman may bahid ng dumi mula sa basang lupa, ay nagtataglay ng isang uri ng kagandahan na hindi nakukuha sa ayos o kolorete—isang kagandahang hango sa katatagan at busilak na kalooban.
Habang lalong tumitindi ang buhos ng ulan, naging malabo ang paningin ni Isolde. Ang bawat patak ay tila karayom na tumutusok sa kanyang balat. Sa isang iglap, isang matalim na kidlat ang gumuhit sa kalangitan, na sinundan ng isang malakas na kulog na tila yumanig sa pundasyon ng kagubatan. Sa sandaling iyon, sa ilalim ng isang matanda at nakakatakot na puno ng balete, may napansin siyang kakaiba.
Hindi ito isang ligaw na hayop o isang tumpok ng mga nabubulok na dahon. Ito ay isang anino ng isang tao. Sa kabila ng takot na bumanat sa kanyang dibdib, nanaig ang kanyang likas na pagiging matulungin. Marahan siyang lumapit, ang bawat hakbang ay maingat dahil sa madulas na putik.
“May tao ba rito?” sigaw niya, ngunit ang kanyang boses ay tila nilamon ng ugong ng hangin. Muli siyang sumigaw, mas malakas sa pagkakataong ito, “Anong nangyari sa’yo?”
Nang tuluyan siyang makalapit, halos mapatid ang hininga ni Isolde sa kanyang nakita. Isang lalaki ang nakagapos sa puno, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na itinali ng magaspang na lubid na bumaon na sa kanyang mga pulso. Ang kanyang mamahaling polo na kulay asul ay punit-punit na at puno ng mantsa ng dugo at putik.
Ang kanyang mukha ay puno ng mga pasa, at isang malalim na sugat sa kanyang noo ang patuloy na dinadaluyan ng pulang likido, na humahalo sa tubig-ulan. Ang lalaki ay tila nawawalan na ng malay, ang kanyang mga mata ay bahagyang nakapikit, ngunit ang kanyang mga labi ay nanginginig sa lamig.
Ito ay si Damian Westfield. Sa sandaling iyon, hindi siya ang bilyonaryong kinatatakutan at iginagalang sa mundo ng negosyo; siya ay isang biktima lamang ng malupit na pagtataksil, isang taong iniwan upang mamatay sa gitna ng kawalan.
Nang maramdaman ni Damian ang presensya ng isang tao, pilit niyang idinilat ang kanyang mga mata. Ang kanyang paningin ay malabo, ngunit nakita niya ang isang anghel na nakatayo sa kanyang harapan sa gitna ng unos.
“Ay… I’m trapped,” bulong ni Damian, ang kanyang boses ay paos at halos hindi marinig. “Tulungan mo ako… Wala akong lakas.”
Hindi nag-atubili si Isolde. Inilabas niya ang maliit na kutsilyong ginagamit niya sa pagputol ng mga baging at sinimulang hilain ang mga lubid. “Huwag kang mag-alala, tutulungan kita,” deklara niya nang may determinasyon sa boses.
“Kaya po ‘to, manalig ka lang.” Habang pilit niyang pinuputol ang makapal na tali, naramdaman ni Isolde ang panginginig ng lalaki. Alam niyang kung hindi niya ito maililigtas sa lalong madaling panahon, ang lamig at ang mga sugat nito ang kikitil sa buhay nito. “Ano ang pangalan mo?” tanong niya upang mapanatiling gising ang diwa ng lalaki.
“Damian… Damian Westfield,” sagot nito, bawat salita ay tila isang malaking sakripisyo. “Ako ay isang bilyonaryo… at may mga tao na nagbabalak sa akin… kaya ako dinala rito.”
Hindi lubos na maunawaan ni Isolde ang sinasabi nito tungkol sa pagiging bilyonaryo, ngunit alam niyang malalim ang pinag-ugatan ng panganib na kinakaharap nito. Sa wakas, naputol ang huling hibla ng lubid.
Bumagsak si Damian sa mga bisig ni Isolde. Kahit na mabigat, pilit siyang inalalayan ng dalaga. “Pumunta tayo sa kubo ko. Doon, ligtas ka,” pangako ni Isolde, habang sinisimulan nila ang mahirap na paglakad pabalik, sa ilalim ng nagngangalit na bagyo na tila ayaw silang patakasin.
Bawat hakbang pabalik sa munting kubo nina Isolde ay tila isang pakikipagtuos sa kamatayan. Ang katawan ni Damian ay mabigat at halos isuko na ng kanyang mga binti ang laban, ngunit ang bisig ni Isolde na nakapulupot sa kanyang baywang ang nagsilbing tanging anchor niya sa mundong ito.
Nang sa wakas ay marating nila ang dampa, sinalubong sila ng amoy ng tuyong damo at ang mahinang ubo ng ama ni Isolde na natutulog sa kabilang silid. Maingat niyang inihiga ang lalaki sa isang papag na yari sa kawayan, na nilatagan ng malinis ngunit kupas na banig.
Sa ilalim ng liwanag ng isang gasera, mas lalong naging malinaw ang malubhang kalagayan ni Damian. Ang kanyang mga labi ay nagkulay ube na dahil sa hypothermia, at ang mga sugat sa kanyang katawan ay nagsisimulang mamaga dahil sa dumi ng gubat. Hindi nag-aksaya ng panahon si Isolde.
Kumuha siya ng mainit na tubig at ang mga halamang-gamot na sadyang pinitas niya kanina. Sa bawat dampi ng basang tela sa kanyang balat, napapangiwi si Damian, ang kanyang mga kamao ay nagtitigom sa sakit, ngunit nananatili siyang nakatitig sa mukha ng dalagang nagligtas sa kanya.
“Salamat,” bulong ni Damian, habang dinadampi ni Isolde ang dinurog na dahon ng sambong at herbal na pampagaling sa kanyang mga galos. “Hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin kung hindi kita tinulungan.”
Tumingala si Isolde at ngumiti nang bahagya, isang ngiting nagbigay ng kakaibang init sa malamig na gabi. “Wala kang kailangang pasalamatan. Mabuti at nandito ka na. Hindi ka na muling mag-isa,” tugon niya. Sa sandaling iyon, tila huminto ang mundo para kay Damian.
Sa mundo ng korporasyon na kanyang kinagisnan, ang bawat tulong ay may kapalit, at ang bawat ngiti ay may nakatagong patalim. Ngunit dito, sa gitna ng karalitaan ng Lunas, natagpuan niya ang isang uri ng malasakit na hindi kayang bilhin ng kanyang bilyun-bilyong piso.
Habang lumilipas ang mga oras, nananatiling tahimik si Damian, ang kanyang mga mata ay nakapako sa bubong na sasa. Ang kanyang isipan ay lumilipad pabalik sa boardroom kung saan ang kanyang mga pinagkakatiwalaang kasosyo ay nagplano ng kanyang pagdukot. Napansin ni Isolde ang bigat ng aura ng lalaki. Lumapit siya at nag-abot ng mainit na sabaw ng malunggay.
“Damian, may gusto ka bang sabihin? Bakit ka tahimik? I feel like you’re hiding something from me,” malumanay niyang tanong. Alam ni Isolde na hindi ordinaryong tao ang nasa harap niya. Ang paraan ng kanyang pagsasalita, ang tekstura ng kanyang balat na hindi sanay sa hirap, at ang panganib na bakas sa kanyang mga mata ay nagsusumigaw ng isang kwentong higit pa sa aksidente.
Huminga nang malalim si Damian at tinitigan ang dalaga. “Isolde, hindi mo ba ako tinatanong kung sino talaga ako? Hindi ako ordinaryong tao. Ako ay isa sa pinakamayamang tao sa buong bansa,” pag-amin niya, ang boses ay puno ng pait.
“Ang kayamanang iyon ang naging sumpa ko. Nais nilang kunin ang lahat sa akin, pati ang buhay ko. Ang mga taong itinuring kong pamilya sa negosyo ang nagtali sa akin sa punong iyon upang lapaing ng mga hayop o mamatay sa lamig.”
Nagulat si Isolde, ngunit hindi siya lumayo. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ni Damian. Sa simpleng haplos na iyon, tila pansamantalang naglaho ang mga banta ng kanyang mga kaaway. Sa loob ng munting kubong iyon, hindi siya si Damian Westfield ang CEO; siya ay isang sugatang kaluluwa na nangangailangan ng pagkalinga, at si Isolde ang kanyang naging kanlungan.
Lumipas ang mga sumunod na araw na tila isang panaginip sa loob ng munting kubo. Habang ang bagyo sa labas ay unti-unting humuhupa, pinalitan naman ito ng isang uri ng katahimikang puno ng mga hindi masabing damdamin. Ang bawat umaga ni Isolde ay nagsisimula sa pag-aasikaso sa kanyang ama, bago muling ituon ang pansin sa pagpapagaling kay Damian.
Masusing ginagamot ni Isolde ang mga sugat ng lalaki, na tila ba bawat galos nito ay sarili niyang sakit. Sa kabilang banda, si Damian ay nagsimulang masanay sa payak na buhay. Ang ingay ng mga kuliglig at ang amoy ng basang lupa ay malayo sa busina ng mga sasakyan at ang lamig ng aircon sa kanyang penthouse sa Makati.
Sa mga sandaling magkasama sila, unti-unting nagbukas ang puso ni Damian. Ikinuwento niya kay Isolde ang kanyang kabataan—ang paglaki sa isang gintong hawla kung saan ang pagmamahal ay sinusukat sa halaga ng stocks at ari-arian.
Ipinagtapat niya ang hapdi ng pagtataksil ng kanyang mga kasosyo, ang mga taong pinagkatiwalaan niya ng kanyang mga pangarap ngunit binaligtad siya para sa higit pang kapangyarihan. “Sa mundo ko, Isolde, ang tiwala ay isang luho na hindi ko kayang bayaran,” wika niya habang nakatingin sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga luntiang puno ng Lunas. “Ngunit dito, sa piling mo, parang nakakahinga ako sa unang pagkakataon.”
Napansin ni Isolde ang lungkot sa mga mata ni Damian, isang uri ng pangungulila na hindi kayang punan ng anumang kayamanan. “Dito sa Lunas, kahit wala kaming gaanong pera, ang yaman namin ay ang bawat isa,” tugon ni Isolde habang nagtatahi ng isang punit na kumot.
“Hindi ka kailangang matakot dito, Damian. Ang kagubatang ito ang nagligtas sa’yo, at ang kubong ito ang iyong moog.” Ang kanilang mga pag-uusap ay madalas humahantong sa malalim na gabi, kung saan ang tanging liwanag ay ang naghihingalong apoy sa kalan at ang ningning ng kanilang mga mata.
Isang hapon, habang tinutulungan ni Damian si Isolde sa paghihiwa ng mga halamang-gamot—isang gawaing bago at kakaiba para sa kanyang mga kamay na sanay lamang sa pagpirma ng mga kontrata—nagkaroon ng sandaling katahimikan.
“Bakit mo ginagawa ito, Isolde?” tanong ni Damian, ang kanyang boses ay puno ng kuryosidad. “Maaari mo naman akong iwanan doon sa gubat. Maaari kang mapahamak dahil sa pagtatago sa akin. Bakit ka nagpapakahirap para sa isang taong hindi mo naman kilala?”
Tumigil si Isolde at tiningnan siya nang diretso sa mga mata. “Dahil ang pagtulong ay hindi isang obligasyon, Damian. Ito ay isang bahagi ng pagiging tao. At sa tingin ko, ipinadala ka rito para matutunan mo na ang mundo ay hindi lamang tungkol sa labanan at panlalamang.”
Sa sandaling iyon, naramdaman ni Damian ang isang kurot sa kanyang dibdib. Hindi lamang ang kanyang mga pisikal na sugat ang pinapagaling ni Isolde, kundi pati na rin ang kanyang naninigas na puso.
Ngunit sa kabila ng kapayapaang ito, alam ni Damian na hindi siya maaaring manatili sa anino habambuhay. Habang lumalakas ang kanyang katawan, lumalakas din ang pangamba na ang panganib na dala niya ay maaaring madamay ang tanging taong nagpakita sa kanya ng tunay na kabutihan.
Ang katahimikan ng Lunas ay tila isang marupok na kristal na anumang oras ay maaaring mabasag ng mga taong nagnanais siyang mahanap.
Ngunit ang katahimikang tinatamasa nina Isolde at Damian sa loob ng kubo ay tila isang marupok na balat-kayo. Sa labas, sa sentro ng nayon ng Lunas, ang hangin ay hindi na kasing-linis ng dati. Ang balita tungkol sa isang nawawalang bilyonaryo ay mabilis na kumalat, na dinala ng mga radyong de-baterya at ng mga usap-usapan sa palengke.
Ang balitang ito ay nakarating sa pandinig nina Ravic at Soren, dalawang lalaking kilala sa nayon hindi dahil sa kanilang kasipagan, kundi dahil sa kanilang pagiging oportunista at pagkagahaman sa mabilis na pera.
“Narinig ko yata may isang mayamang lalaki na nawawala sa kagubatan,” simula ni Ravic habang humihigop ng mainit na kape sa isang maliit na tindahan. “Tiyak na siya si Damian Westfield. Ang sabi sa balita, may pabuya na milyun-milyon ang sinumang makakapagturo sa kanya.”
Nanliit ang mga mata ni Soren, ang kanyang isipan ay nagsisimula nang bumuo ng isang madilim na balak. “Kung mapapalapit natin siya kay Damian, makikinabang tayo. Hindi lang pabuya ang maaari nating makuha. Isipin mo, Ravic, isang bilyonaryo? Kung mabibihag natin siya bago pa makarating ang mga awtoridad, tayo ang magdidikta ng presyo.”
Ang dalawa ay nagsimulang magmanman sa mga liblib na bahagi ng nayon, at hindi nagtagal, ang kanilang atensyon ay natuon sa kubo ni Isolde—isang lugar na bihira nang dalawin ng mga tao simula nang magkasakit ang kanyang ama.
Isang gabi, habang nagluluto si Isolde, naramdaman niya ang isang kakaibang pakiramdam, ang pakiramdam na may nagmamasid sa kanila mula sa kadiliman ng mga puno ng saging. Sumilip siya sa siwang ng dingding at nakita ang dalawang aninong umaaligid. Ang kaba sa kanyang dibdib ay tila isang tambol na bumibilis ang tibok. Alam niyang dumating na ang kinatatakutan ni Damian.
“Damian, kailangan mong magtago,” bulong ni Isolde, ang kanyang boses ay nanginginig ngunit puno ng awtoridad. “Sina Ravic at Soren… narito sila. Alam nilang nandito ka.”
Agad na tumayo si Damian, kahit na medyo may hapdi pa ang kanyang mga sugat. Ang kanyang instinto bilang isang survivor ay muling nag-alab. “Hindi ko hahayaang madamay ka sa gulo ko, Isolde,” sabi niya, habang hinahagilap ang kanyang sapatos. Ngunit bago pa sila makakilos, isang malakas na katok ang yumanig sa kanilang pintuan.
“Isolde! Buksan mo ito! Alam naming may itinatago ka riyan!” sigaw ni Ravic mula sa labas. “Huwag mo kaming piliting pumasok nang marahas!”
Sa kabila ng panganib, nanatiling matatag si Isolde. Tinuro niya ang isang maliit na lagusan sa likod ng kubo na patungo sa isang masukal na sapa. “Damian, magmadali ka! Lumayo ka na! Doon ka muna magtago sa kwebang malapit sa talon. Susunod ako kapag ligtas na.”
“Isolde, hindi kita maiiwan dito,” pagtutol ni Damian, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala para sa dalagang nagligtas sa kanya.
“Kaya ko ang sarili ko. Mas lalo silang magiging mabangis kung makikita ka nila rito. Please, Damian, umalis ka na!” pakiusap ni Isolde. Sa gitna ng tensyon, isang desisyon ang kailangang gawin. Tiningnan ni Damian si Isolde sa huling pagkakataon bago mabilis na lumabas sa likuran, habang si Isolde ay huminga nang malalim at naghandang harapin ang mga lobo sa kanyang pintuan.
Sa bawat segundo na lumilipas, ang tunog ng marahas na pagkalampag sa pintuan nina Isolde ay tila bawat tibok ng kanyang pusong nagpupumiglas sa takot.
Alam niyang sa oras na pumasok sina Ravic at Soren, hindi lamang ang kaligtasan ni Damian ang nakataya, kundi pati na rin ang katahimikan ng kanyang payak na mundo. Inayos niya ang kanyang sarili, huminga nang malalim, at dahan-dahang binuksan ang pinto nang may pekeng tapang.
“Anong kailangan niyo sa gitna ng gabi?” malamig na tanong ni Isolde, habang pilit na hinaharangan ang paningin ng dalawa sa loob ng kubo.
“Huwag ka nang magmalinis, Isolde,” singhal ni Ravic, ang kanyang mga mata ay pabalik-balik na sumisilip sa dilim. “Alam naming may panauhin ka. Isang lalaking hindi taga-rito. Isang lalaking nagkakahalaga ng milyon-milyon.”
Sinubukan ni Soren na pumasok ngunit hinarang siya ni Isolde. Sa sandaling iyon, ang tensyon ay maaari mong hiwain ng kutsilyo. Sa loob ng ilang minuto, nakuha ni Isolde na iligaw ang kanilang atensyon sa pamamagitan ng pagdadahilan na ang kanyang amang maysakit ay nangangailangan ng katahimikan, hanggang sa mainis ang dalawa at pansamantalang lumayo upang magplano muli.
Nang matiyak na wala na sila, mabilis na nagtungo si Isolde sa pinagtataguan ni Damian sa may sapa. Natagpuan niya itong naghihintay sa anino ng mga malalaking bato. Ang buwan ay sumilip sa pagitan ng mga ulap, na nagbibigay ng pilak na liwanag sa seryosong mukha ni Damian. Doon, sa gitna ng bulong ng agos ng tubig, naganap ang isang pag-uusap na tuluyang nagpabago sa kanilang ugnayan.
“Isolde, kailangan mong intindihin ang bigat ng sitwasyong ito,” panimula ni Damian, ang kanyang boses ay mas mababa at puno ng seryosong tono. “I need to go back to the city and finish this, Isolde. Kailangan ko nang magbalik upang protektahan ka. Habang nandito ako, magiging target ka ng bawat taong sakim sa nayong ito.”
“Hindi ako natatakot sa kanila, Damian,” tugon ni Isolde, bagaman ang kanyang mga kamay ay nanginginig pa rin. “Ang inaalala ko ay ikaw. Sa lungsod, wala kang mapagtataguan. Doon, ang mga kaaway mo ay may suot na amerikana at may hawak na kapangyarihan.”
Lumapit si Damian at sa unang pagkakataon, hinawakan niya ang magkabilang balikat ni Isolde. “Isolde, hindi mo ba ako tinatanong kung bakit ako ganito kadesididong bumalik? Hindi lang ito tungkol sa pera o sa kumpanya. Ito ay tungkol sa katarungan. Ang mga taong nagtangka sa buhay ko ay gagawa at gagawa ng paraan para mahanap ako. Kung mananatili ako rito, masusunog ang Lunas dahil sa akin.”
Dito ay tuluyang nagtapat si Damian tungkol sa lalim ng kanyang yaman at ang lawak ng kanyang impluwensya—isang mundong ni sa panaginip ay hindi naisip ni Isolde. Ngunit sa kabila ng lahat ng ginto at kapangyarihan, ang nakita ni Isolde ay isang lalaking naghahanap ng kapayapaan na tanging sa isang munting kubo lamang niya naramdaman.
Ang kanilang mga mata ay nagtagpo, at sa sandaling iyon, ang distansya ng kanilang katayuan sa buhay ay naglaho. Isang matinding emosyon ang namuo—isang pag-ibig na isinilang sa gitna ng panganib at pagkalinga. Ngunit alam nilang dalawa, ang gabing ito ang huling gabi ng kanilang katahimikan.
Ang gabi ay tila naging isang mabilis na karera laban sa paparating na liwanag. Hindi nagkamali si Isolde; hindi nagtagal ang pag-alis nina Ravic at Soren. Bumalik sila na may kasamang mas marami pang tauhan, bitbit ang mga sulo na nagmistulang mga naglalakad na apoy sa madilim na kagubatan.
Mula sa kanyang posisyon sa may sapa, narinig ni Damian ang sigawan at ang marahas na paghalughog sa kubo. Ang kanyang puso ay kumubog sa galit at pag-aalala. Nais niyang lumabas at harapin ang mga ito, ngunit hinawakan ni Isolde ang kanyang braso nang mahigpit.
“Huwag, Damian. Masisira ang lahat ng sinimulan natin kung magpapakita ka ngayon,” bulong ni Isolde, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa ilalim ng liwanag ng buwan. “Kailangan nating gamitin ang alam ko tungkol sa gubat na ito. Sundan mo ako.”
Dinala ni Isolde si Damian sa isang lihim na daanan sa likod ng talon, isang landas na tanging ang mga matatandang taga-Lunas lamang ang nakakaalam.
Habang tinatahak nila ang madulas at mabatong gilid ng bangin, naririnig nila ang mga asong pampalakpak nina Ravic na papalapit na sa kanilang kinaroroonan. Ang adrenaline ay dumadaloy sa bawat ugat ni Damian; ang bilyonaryong dati ay nakaupo lamang sa malalambot na silya ay napilitang gumapang sa putik at lumaban para sa kanyang hininga.
“Doon! Nakikita ko sila!” sigaw ng isang boses mula sa itaas. Isang putok ng baril ang umalingawngaw, na nagpayanig sa katahimikan ng gubat. Ang bala ay tumama sa isang puno, ilang pulgada lamang ang layo mula sa ulo ni Damian.
“Damian, magmadali ka! Lumayo ka na!” sigaw ni Isolde habang pilit niyang itinutulak ang lalaki patungo sa mas masukal na bahagi ng gubat. “Doon ka muna magtago sa kwebang iyon! Ako na ang bahala sa kanila!”
“Hindi kita maiiwan, Isolde! Papatayin ka nila!” bulyaw ni Damian, ang kanyang boses ay puno ng desperasyon. Sa sandaling iyon, ang kanyang pagiging bilyonaryo ay walang silbi; ang kanyang pera ay hindi makakapigil sa mga balang lumilipad sa hangin.
Ngunit si Isolde, sa kabila ng kanyang pagiging payak na dalaga, ay nagpakita ng isang uri ng katapangan na hindi pa nakikita ni Damian sa sinumang katuwang sa negosyo.
Ginamit ni Isolde ang kanyang kaalaman sa kapaligiran. Kumuha siya ng isang malaking sanga at pilit na itinumba ang isang tumpok ng mga batong nakasalalay sa gilid ng dalisdis, na lumikha ng isang maliit na landslide na pansamantalang humarang sa daanan nina Ravic.
Sa gitna ng alikabok at ingay, muling hinila ni Isolde si Damian. “Kailangan mo nang umalis, Damian. I need to go back to the city and finish this, Isolde—iyon ang sabi mo, ‘di ba? Ngayon na ang pagkakataon. May kalsada sa dulo ng gubat na ito. Doon ka maghintay ng sasakyan.”
Sa huling sandali bago sila magkahiwalay sa ilalim ng anino ng mga naglalakihang puno, niyakap ni Damian si Isolde nang mahigpit. “Babalik ako, Isolde. Pangako ko sa’yo, walang sinumang makakasakit sa’yo kapag natapos ko na ito.”
Sa huling sulyap, nakita ni Isolde ang determinasyon sa mga mata ng bilyonaryo bago ito tuluyang nilamon ng dilim ng gubat, habang siya naman ay humarap sa mga humahabol sa kanila upang maging pain at iligaw ang mga ito.
Nang sumapit ang madaling-araw, ang kagubatan ng Lunas ay tila pagod na sa kaguluhan ng nagdaang gabi. Nagawa ni Isolde na iligaw sina Ravic at Soren sa pamamagitan ng pagtahak sa mga paikot-ikot na landas na kabisado niya mula pagkabata, hanggang sa mawalan ng gana ang mga ito at mapilitang bumalik sa nayon.
Pagod at punit-punit ang damit, bumalik si Isolde sa kanilang kubo, umaasang marahil ay nagbago ang isip ni Damian at nagtago lamang sa malapit. Ngunit sinalubong siya ng isang nakabibinging katahimikan.
Ang papag na kawayan kung saan namalagi ang lalaki ay maayos na nakatiklop ang banig, at ang amoy ng kanyang pabango na humalo sa amoy ng mga herbal ay tila unti-unti na ring naglalaho sa hangin.
Sa ibabaw ng maliit na hapag-kainan, nakapatong ang isang pirasong papel na pinabigatan ng isang kumikinang na bagay. Nang lumapit si Isolde, naramdaman niya ang panunuyo ng kanyang lalamunan. Ang sulat ni Damian ay maikli ngunit punong-puno ng mga salitang tila humihiwa sa kanyang puso.
“Isolde, kailangan kong magtungo sa lungsod upang tapusin ang mga bagay na hindi ko na kayang iwasan,” simula ng sulat. “Ang manatili rito ay ang magdala ng panganib sa pintuan mo, at hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung may mangyaring masama sa iyo dahil sa aking mga kaaway.
Ang kwintas na ito ay mula sa aking pamilya—ito ang tanging bagay na naiwan sa akin ng aking ina. Itago mo ito bilang tanda ng aking pasasalamat at sumpa. Huwag mong kalimutan na may isang tao sa malayo na laging maghahanap ng paraan upang magbalik.”
Nanginginig ang mga kamay ni Isolde habang hinahawakan ang kwintas. Ito ay yari sa ginto na may isang luntiang esmeralda sa gitna, tila sumisimbolo sa gubat kung saan sila nagtagpo. Napaupo si Isolde sa sahig, ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan ay tuluyan nang pumatak.
Hindi lamang ang bilyonaryo ang nawala sa kanya; nawala rin ang lalaking nagparamdam sa kanya na ang mundo ay mas malawak kaysa sa mga bundok ng Lunas. Sa kabila ng sakit, lumuhod siya sa harap ng kanilang maliit na altar.
“Panginoon, sana ay makita ko si Damian muli,” panalangin niya, ang boses ay basag sa emosyon. “Sana’y magtagumpay siya sa kanyang mga laban. Protektahan mo siya sa mga taong nagnanais ng masama sa kanya, at bigyan mo ako ng lakas na maghintay.”
Lumipas ang mga araw na tila naging mga linggo, at ang mga linggo ay naging mga buwan. Araw-araw, sinusuot ni Isolde ang kwintas sa ilalim ng kanyang damit, malapit sa kanyang puso.
Ang nayon ng Lunas ay bumalik sa dati nitong katahimikan, at sina Ravic at Soren ay tuluyang tumigil sa paghahanap nang mabalitaan nilang muling lumitaw si Damian Westfield sa Maynila, mas makapangyarihan at mas matapang kaysa dati.
Ngunit para kay Isolde, ang bawat paglubog ng araw ay paalala ng isang pangakong nakasulat sa isang pirasong papel—isang pangakong tila unti-unti nang tinatangay ng panahon habang ang kalsada patungo sa lungsod ay nananatiling malayo at masukal.
Ang mga taon ay lumipas na tila agos ng sapa na hindi mapigilan, binabago ang anyo ng lupain ngunit hindi ang lalim ng alaala. Sa nayon ng Lunas, hindi na lamang kilala si Isolde Martínez bilang ang ulilang dalaga na nag-aalaga sa kanyang amang maysakit.
Matapos pumanaw ng kanyang ama nang may kapayapaan sa puso, ibinuhos ni Isolde ang kanyang buhay sa pag-aaral ng mga lihim ng kalikasan at medisina. Sa tulong ng mga buto at halamang-gamot na itinuro sa kanya ng kagubatan, siya ay naging isang tanyag na manggagamot sa kanilang lalawigan.
Ang kanyang munting kubo ay naging isang kanlungan para sa mga mahihirap na hindi kayang tustusan ang mahal na gamutan sa lungsod. Sa bawat pasyenteng kanyang pinagagaling, tila ba hinahanap pa rin niya ang mukha ni Damian sa bawat estrangherong dumarating.
Sa kabila ng kanyang tagumpay bilang isang “miracle healer” ng nayon, may isang bahagi ng puso ni Isolde na nananatiling nakakulong sa nakaraan. Ang kwintas na ibinigay ni Damian ay hindi kailanman nawala sa kanyang leeg.
Ito ang kanyang anting-anting sa mga gabing madilim, ang kanyang paalala na ang lahat ng paghihirap ay may katumbas na katarungan. Naririnig niya ang mga balita tungkol kay Damian Westfield—kung paano nito nalinis ang kanyang pangalan, kung paano nito naipakulong ang mga traydor na sina Ravic at ang mga kasosyo nito, at kung paano ito naging pinakamalaking pilantropo sa bansa.
Ngunit sa bawat pagkakataon na makikita niya ang mukha nito sa mga lumang diyaryo, nararamdaman niya ang isang uri ng distansya na tila hindi na kayang tawirin ng isang payak na manggagamot.
“Isolde, hanggang kailan ka maghihintay sa isang anino?” tanong ng isa sa kanyang mga kaibigan sa nayon. “Marami nang taon ang lumipas. Ang isang bilyonaryo ay walang puwang para sa isang babaeng taga-bundok.”
Ngunit ngumingiti lamang si Isolde, isang ngiting puno ng lihim na katatagan. “Hindi ako naghihintay sa bilyonaryo,” tugon niya habang nagpapatuyo ng mga dahon ng lagundi. “Naghihintay ako sa lalaking nangako sa akin sa ilalim ng ulan.
Kung hindi siya dumating, sapat na sa akin na alam kong ligtas siya.” Ang kanyang pananampalataya ay hindi natitinag, kahit na ang mga balita tungkol kay Damian ay unti-unti nang naglalaho sa kanyang radar, napapalitan ng mga bagong isyu ng lipunan.
Isang araw, nakatanggap si Isolde ng isang pormal na imbitasyon. Isang malaking charity foundation sa lungsod ang nag-oorganisa ng isang pagtitipon para sa mga traditional healers at medical pioneers.
Noong una ay nais niyang tumanggi, ngunit nang makita niya ang simbolo sa itaas ng liham—isang luntiang dahon na tila hugis ng esmeralda sa kanyang kwintas—alam niyang dumating na ang sandaling itinakda ng tadhana.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nilisan ni Isolde ang katahimikan ng Lunas upang harapin ang ingay at liwanag ng lungsod, bitbit ang kaba at ang pag-asang hindi kailanman namatay sa kanyang dibdib. Ang paglalakbay na ito ay hindi lamang para sa kanyang propesyon, kundi para sa huling pahina ng isang kwentong sinimulan ng isang unos.
Ang lungsod ay isang kagubatan ng bakal at salamin, malayo sa mga luntiang yakap ng Lunas na kinagisnan ni Isolde. Sa loob ng marangyang ballroom ng isang sikat na hotel, ang kislap ng mga chandelier ay tila nakikipagkumpitensya sa ningning ng mga mamahaling hiyas na suot ng mga panauhin.
Nakatayo si Isolde sa isang sulok, suot ang isang payak ngunit eleganteng Filipiniana na gawa sa hinabing tela mula sa kanyang lalawigan. Sa kanyang leeg, nakatago pa rin ang kwintas na esmeralda, ang kanyang tanging koneksyon sa mundong ito ng karangyaan.
Pakiramdam niya ay isa siyang estranghero sa gitna ng mga taong nag-uusap tungkol sa stocks at malalaking donasyon, hanggang sa ang mga ilaw ay dahan-dahang humina at isang pamilyar na boses ang umalingawngaw sa speaker.
“Ang gabing ito ay hindi lamang tungkol sa ating mga nakamit,” simula ng boses, “kundi tungkol sa mga taong nagligtas sa atin noong tayo ay wala nang matakbuhan.”
Napako si Isolde sa kanyang kinatatayuan. Sa entablado, lumabas ang isang lalaking nasa rurok ng kanyang kapangyarihan. Si Damian Westfield ay mukhang mas matanda na, may kaunting pilat sa kanyang noo na tanda ng kanyang madilim na nakaraan, ngunit ang kanyang mga mata ay nagtataglay pa rin ng parehong lalim na nakita ni Isolde sa ilalim ng ulan.
Matapos ang kanyang talumpati, habang ang lahat ay nagpapalakpakan, nagtama ang kanilang mga paningin. Ang mundo ay tila huminto. Sa gitna ng daan-daang tao, tila sila lamang ang naroon. Marahang bumaba si Damian mula sa entablado, hindi pinapansin ang mga taong gustong makipagkamay sa kanya, at dumiretso patungo sa kinaroroonan ni Isolde.
“Isolde,” bulong niya, ang kanyang boses ay puno ng emosyon na tila itinago niya sa loob ng maraming taon. “Nais ko sanang humingi ng tawad sa’yo. Pinili kong magtago upang protektahan ka. Inubos ko ang bawat sandali upang siguraduhin na wala nang muling makakasakit sa’yo bago ako magpakita muli.”
Hindi makapagsalita si Isolde, ang kanyang mga mata ay unti-unting napuno ng luha. Ang galit o hinanakit na dapat ay nararamdaman niya ay nilamon ng matinding ginhawa. “Damian… hindi mo kailangang humingi ng tawad. Ang mahalaga ay nandito ka.”
Hinawakan ni Damian ang mga kamay ni Isolde, ang init ng kanyang palad ay kapareho pa rin ng init na nagligtas sa kanya noon sa gubat. “Gusto ko sanang maging bahagi ka ng bagong buhay ko. Hindi na bilang isang pasyenteng nagtatago, kundi bilang katuwang sa lahat ng bagay.”
Sa harap ng mga nagtatakang mata ng matataas na lipunan, walang pakialam si Damian sa kanyang imahe. Ang bilyonaryong kinatatakutan ng marami ay muling naging ang lalaking sugatan na natagpuan sa Lunas—isang lalaking nahanap na ang kanyang tahanan.
“Damian… Kung nais mong magsimula muli, nandiyan ako para sa’yo,” tugon ni Isolde nang may ngiti. “Ang puso ko ay maghihintay sa’yo—at sa katunayan, hindi naman ito tumigil sa paghihintay.”
Sa gitna ng bulwagan, sa ilalim ng libo-libong kristal na naglalabas ng maningning na liwanag, lumuhod si Damian sa harap ni Isolde. Ang ingay ng paligid ay biglang napalitan ng isang mapitagan at seryosong katahimikan.
Inilabas ni Damian ang isang maliit na pelus na kahon, at sa loob nito ay isang singsing na may disenyong hango sa mga baging ng kagubatan, napapalamutian ng mga brilyanteng tila mga patak ng hamog sa umaga.
“Isolde, magiging kabiyak ko ba sa buhay?” tanong niya, ang kanyang tinig ay tapat at walang bahid ng pag-aalinlangan. “Tatahakin ba natin ang buhay na magkasama, mula sa kalsada ng lungsod hanggang sa mga landas ng Lunas?”
Hindi na nag-atubili ang dalaga. Ang mga taon ng pangungulila at pananalangin ay nagbunga sa sandaling ito. “Oo Damian, tanggap ko ang alok mo. Tanggap ko ang iyong pag-ibig,” sagot ni Isolde. Habang isinusuot ni Damian ang singsing, ang buong bulwagan ay sumabog sa isang malakas na palakpakan.
Ngunit para sa kanila, ang ingay na iyon ay tila malamyos na awit lamang ng mga ibon sa gubat. Sa mga sumunod na buwan, ang kanilang pag-iibigan ay naging pundasyon ng isang dakilang adhikain.
Itinatag nila ang “Lunas Foundation,” isang organisasyong naglalayong magtayo ng mga makabagong ospital na nagpapahalaga rin sa tradisyunal na panggagamot, at isang malawak na ecopark upang protektahan ang kagubatang naging saksi sa kanilang unang pagkikita.
“Salamat Isolde sa lahat ng ibinigay mo sa akin,” wika ni Damian isang hapon habang sila ay nakatayo sa balkonahe ng kanilang bagong tahanan na nakatanaw sa malawak na luntiang lupain. “Kasama ka, magiging buo ang mundo. Ikaw ang nagturo sa akin na ang tunay na yaman ay hindi matatagpuan sa vault ng bangko, kundi sa bisig ng taong handang mamatay para sa’yo.”
Ngumiti si Isolde at sumandal sa balikat ng kanyang asawa. “Kaya natin ito. Magkasama tayo sa bawat hakbang, Damian. Wala nang unos na makapaghihiwalay sa atin.” Ang kanilang kwento ay naging alamat sa nayon ng Lunas—isang paalala na ang kabutihan, gaano man ito kapayak, ay may kakayahang bumago ng tadhana at magpatumba sa mga higante ng kasamaan.
Ngayon, habang unti-unting lumulubog ang araw sa likod ng mga matatayog na bundok, ang lahat ay tila bumabalik sa isang banayad at payapang himig. Ang hangin na dati ay humahagupit sa galit ng bagyo ay isa na ngayong mahinang bulong na humahaplos sa mga dahon ng balete at sasa.
Isipin mo ang katahimikan ng gabi sa Lunas, kung saan ang tanging maririnig ay ang ritmo ng kalikasan at ang tibok ng mga pusong nahanap na ang kanilang kapayapaan. Hayaang ang imahe ng kanilang pagmamahalan ay magsilbing isang malambot na kumot na babalot sa iyong diwa, nagbibigay ng katiyakan na sa bawat dilim ay may naghihintay na liwanag, at sa bawat sugat ay may nakalaang lunas.
Dahan-dahan nating ipikit ang ating mga mata, kasabay ng paglaho ng huling sinag ng araw sa abot-tanaw, habang ang alaala nina Isolde at Damian ay nananatiling isang mainit na yakap sa gitna ng malamig na gabi. Matulog ka nang mahimbing, baon ang pangako ng isang bagong bukas na puno ng pag-asa at walang hanggang pag-ibig, sa isang mundong muling naging payapa at buo.
