Tatlong Dekada sa Gitna ng Alon: Ang Tahimik na Laban ng Isang Marino para sa Pamilya

Sa likod ng bawat barkong tumatawid sa malawak na karagatan, may mga buhay na bihirang mapansin. Hindi sila artista, hindi rin pulitiko. Sila ang mga marinong umaalis ng bansa dala ang pag-asang makapagbigay ng mas maayos na kinabukasan sa kanilang pamilya. Isa sa kanila si Christopher Ramirez, limampung taong gulang, residente ng Imus City, Cavite, na halos tatlong dekada nang binubuhay ang kanyang pamilya sa pamamagitan ng propesyong pagbabarko.

Bago pa man marating ni Christopher ang tulay ng barko at ang mundo ng dagat, nagsimula ang kanyang kwento sa lupa. Noong high school pa lamang siya, sumasama na siya sa mga kakilala sa construction. Hindi ito trabaho na kayang pagaanin ng murang edad. May mga pagkakataong pinapabuwag sa kanya ang matitigas na flooring na tila may matibay na pundasyon. Sa murang pangangatawan, ramdam niya agad ang bigat ng pisikal na trabaho. Doon niya unang napagtanto na kung hindi siya magsisikap magtapos ng pag-aaral, habambuhay siyang kakapit sa ganitong uri ng hanapbuhay.

Dala ng determinasyon, pinili ni Christopher ang kursong Bachelor of Science in Marine Transportation. Isa ito sa mga kursong mas abot-kaya noon at may malinaw na direksyon para sa trabaho sa ibang bansa. Hindi madali ang kolehiyo. May halong pagod, kaba at pangarap ang bawat araw ng kanyang pag-aaral. Ngunit sa bawat exam at pagsubok, dala niya ang pag-asang balang araw ay makakaangat siya at ang kanyang pamilya.

Pagkatapos ng kolehiyo, sinalubong siya ng mas mabigat na hamon. Ang pag-aapply sa mga shipping agency ay tila walang katapusang paghihintay at pagtanggi. Halos lahat ng puntahan niya ay pare-pareho ang sagot: walang bakante. Sa puntong iyon, tanging dasal ang kanyang sandigan. Hanggang sa may isang kababayan ang nag-refer sa kanya. Nag-exam siya, pumasa, at doon unti-unting nagbukas ang pintuan ng oportunidad.

Nagsimula siya bilang utility sa loob ng ilang buwan bago tuluyang makasakay bilang cadet trainee. Ang unang sakay niya ay isang matinding pagsubok. Hindi siya lumaki sa probinsya at hindi sanay sa galaw ng dagat. Ang barko ay gumagalaw, ang trabaho ay tuloy-tuloy, at ang katawan ay tila laging sinusubok. May mga araw na halos hindi niya kayanin ang hilo at pagod. Dumating sa isip niya ang huminto.

Ngunit may isang bagay na humila sa kanya pabalik sa realidad. Siya ang panganay. Wala siyang aasahan kung titigil siya. Walang sasalo sa kanya, walang magpapa-aral kung siya ay susuko. Kaya kinaya niya ang sampung buwang sakay. Bumaba siyang pagod pero buo ang loob na ipagpatuloy ang nasimulan.

Noong binata pa siya, mas magaan ang pakiramdam ng pag-alis. Wala siyang iniiwan na anak, wala siyang asawa na maghihintay. Para sa kanya noon, ang paglalayag ay trabaho lamang. Ngunit nagbago ang lahat nang siya ay magkapamilya. Ang bawat hakbang papunta sa airport ay naging mabigat. Bawat pag-alis ay may kasamang luha. Hindi naging madali ang magpaalam sa mga anak na maiiwan at sa asawang pansamantalang magiging mag-isa.

Sa mga sandaling iyon, dasal ang naging sandigan ni Christopher. Hindi lamang para sa sarili, kundi para sa pamilya niyang naiiwan. Naniniwala siyang kung matatag ang kanyang pananampalataya, mas kakayanin niyang harapin ang lungkot at pagod ng pagbabarko. Sa barko, hindi lamang pisikal na lakas ang kailangan. Mas mahalaga ang tibay ng loob at emosyonal na kakayahan na manatiling buo kahit malayo sa mga mahal sa buhay.

Noon, limitado ang komunikasyon. Kapag nami-miss niya ang pamilya, sumusulat siya ng liham o tumatawag gamit ang satellite phone. Minsan, kapag dumaong ang barko, naghahanap siya ng public phone para lang marinig ang boses ng asawa at mga anak. Sa bawat tawag, may konting ginhawa, pero kasunod nito ang mas matinding pangungulila.

Ngayon, mas madali na ang komunikasyon dahil sa internet. Sa pamamagitan ng video call, nakikita na niya ang kanyang pamilya kahit nasa gitna ng karagatan. Ngunit kahit may teknolohiya, hindi pa rin nawawala ang bigat ng paglayo. Ang screen ay hindi kailanman makakapantay sa yakap at presensya ng mga mahal sa buhay.

Dalawampung taong gulang pa lamang si Christopher nang magsimula siya sa propesyon ng pagbabarko. Ngayon, limampung taong gulang na siya at halos tatlumpung taon na sa laot. Sa loob ng panahong iyon, marami na siyang pinagdaanan. Maraming sakripisyo, maraming pagkakataong gusto na niyang huminto. Ngunit nanatili siya dahil ito ang naging pangunahing hanapbuhay niya, ang tinatawag niyang bread and butter.

Dahil sa pagbabarko, napag-aral niya ang kanyang mga anak. Nakabili sila ng sariling bahay mula sa dating pangungupahan lamang. Hindi man marangya ang buhay, sapat ang kanyang kinikita para matugunan ang pangangailangan ng pamilya. Dumating din sa kanya ang pag-iisip na magtrabaho na lamang sa lupa. Ngunit sa bawat pagsusuri, malinaw na hindi sasapat ang kikitain niya roon para sa pangangailangan ng pamilya.

Kaya pinili niyang ipagpatuloy ang pagbabarko. Hindi dahil madali ito, kundi dahil ito ang pinaka-praktikal na paraan para masuportahan ang kanyang mga mahal sa buhay. Para kay Christopher, ang propesyon ay hindi lamang tungkol sa sarili kundi tungkol sa responsibilidad bilang ama at haligi ng tahanan.

May mensahe si Christopher para sa mga nagnanais pumasok sa larangan ng pagbabarko. Hindi raw sapat ang lakas ng katawan o talino. Ang mas mahalaga ay ang tibay ng loob at pananampalataya. Maraming bumibigay sa propesyong ito hindi dahil sa hirap ng trabaho, kundi dahil sa bigat ng emosyonal na paghihiwalay sa pamilya.

Para sa kanya, ang pagdarasal ang nagsilbing gabay sa bawat paglalayag. Ang paghingi ng patnubay sa Diyos ay nagbibigay sa kanya ng lakas upang magpatuloy kahit mahirap. Sa barko man o sa pamilya, naniniwala siyang ang tiwala sa Diyos ang nagiging sandigan ng bawat desisyon at hakbang.

Ang kwento ni Christopher Ramirez ay hindi kakaiba sa libo-libong marinong Pilipino na patuloy na nagsasakripisyo para sa pamilya. Ngunit sa kanyang tahimik na pagsasalaysay, malinaw ang isang katotohanan. Ang tunay na bayani ay hindi laging nasa entablado. Minsan, sila ay nasa gitna ng dagat, tahimik na lumalaban, umaasa at patuloy na nagtatrabaho para sa kinabukasan ng kanilang pamilya.

Sa bawat alon na kanyang hinaharap, dala ni Christopher ang paniniwalang may kabuluhan ang kanyang pagod. At sa bawat pag-uwi, kahit pansamantala lamang, bitbit niya ang patunay na ang sakripisyo ay may bunga. Ang kanyang kwento ay paalala na sa likod ng bawat barko, may pusong patuloy na naglalayag para sa mga taong mahalaga.