Sa isang tahimik na gabi ng Marso 22, 2020, walang sinuman sa isang maliit na apartment building sa Yulin ang nag-akala na ang bara sa imburnal ay magiging simula ng isa sa pinaka-nakakayanig na kaso sa kasaysayan ng modernong China. Mabagal ang agos ng tubig, kumalat ang masangsang na amoy, at napilitan ang mga residente na tumawag ng maintenance. Ngunit ang pagbubukas ng mga tubo ay hindi lamang naglabas ng dumi, kundi ng isang katotohanang hindi kayang tanggapin ng marami.
Mahigit dalawang libong piraso ng laman ng tao ang narekober, niluto at dinurog bago itinapon sa mga daluyan ng tubig. Maging ang ilang pulis na unang dumating ay napaurong sa tindi ng tanawin. Habang sinusundan ang pinanggalingan ng mga labi, ang imbestigasyon ay humantong paitaas, sa isang maliit na inuupahang silid na pag-aari ng isang batang nurse. Ang kanyang pangalan ay Lee Fangping.
Si Lee ay 25 taong gulang noon, nagtatrabaho sa Yulin First People’s Hospital. Kilala siya ng mga kasamahan bilang tahimik, masipag, at maasikaso sa pasyente. Para sa marami, hindi tugma ang kanyang imahe sa krimeng iniuugnay sa kanya. Ngunit sa loob ng ilang oras, ang bansag na “angel in white” ay napalitan ng mabibigat na akusasyon ng p.a.t.a.y at malagim na pagtatago ng ebidensya.
Upang maunawaan kung paano humantong sa ganitong wakas ang isang babaeng may pangarap at magandang kinabukasan, kailangang balikan ang kanyang pinagmulan. Ipinanganak si Lee noong 1995 sa isang liblib na nayon sa Guangxi, isang rehiyong kilala sa matatarik na bundok at payak na pamumuhay. Siya ang panganay sa apat na magkakapatid, anak ng mga magsasakang umaasa lamang sa ani upang mabuhay.
Ang kanilang tahanan ay luma at salat sa gamit. Ang mga muwebles ay paulit-ulit lamang pinipinturahan upang magmukhang maayos. Sa iisang silid nag-aaral ang magkakapatid, may iisang lugar para sa mga aklat. Ngunit sa kabila ng kakulangan, ang mga dingding ng bahay ay puno ng sertipiko—patunay ng sipag at talino ng mga bata, lalo na ni Lee.
Bilang panganay, maaga niyang naramdaman ang bigat ng responsibilidad. Madalas niyang marinig ang pag-aalala ng mga magulang tungkol sa pera. Sa halip na panghinaan ng loob, ito ang naging gatong ng kanyang determinasyon. Sa paaralan, palagi siyang kabilang sa mga nangungunang estudyante mula elementarya hanggang junior high. Pinuri siya ng mga guro at sinabing may maliwanag siyang kinabukasan.
May pagkakataon sana siyang pumasok sa pinakamahusay na high school sa kanilang lalawigan, isang paaralang kilala sa pagpapadala ng mga mag-aaral sa prestihiyosong unibersidad. Ngunit kahit may scholarship, kailangan pa rin ng pera. Isinasaalang-alang din ni Lee ang edukasyon ng tatlo niyang kapatid. Tahimik niyang isinuko ang sariling pangarap at pinili ang mas praktikal na landas.
Pumasok siya sa tinatawag na “3+2” junior college system, isang alternatibong ruta patungo sa bachelor’s degree. Bagama’t may bahid ng panghihinayang, hindi siya tumigil sa pagsusumikap. Isa siya sa iilang babae mula sa kanilang nayon na nakapag-aral sa Nanning at nakakuha pa ng scholarship para sa mga estudyanteng kapos-palad.
Sa loob ng limang taon sa medical college, nag-aral siya ng nursing nang buong dedikasyon. Ayon sa mga rekord, karamihan sa kanyang marka ay lampas sa 90—isang antas na hinahangaan ng marami. Sa kanyang sariling pagsusuri, isinulat niya ang pangarap na patuloy na pagyamanin ang sarili at palawakin ang kaalaman upang maging mas mahusay.
Pagkatapos ng pagtatapos, nakuha niya ang unang trabaho bilang nurse sa Yulin First People’s Hospital. Malapit ito sa kanilang bayan, sapat upang madalaw ang pamilya, bagama’t ang mahahabang biyahe at halos 24-oras na shift ay mabilis na umuubos ng kanyang lakas. Umupa siya ng maliit at murang silid sa isang gusaling malapit sa ospital—isang simpleng tirahan para sa isang nagsisimulang propesyonal.
Sa panahong iyon, puno pa ng pag-asa si Lee. Pinuri siya ng mga kasamahan bilang responsable at maaasahan. Palagi siyang may ngiti, at walang nag-aakalang sa likod nito ay unti-unting nabubuo ang mga bitak sa kanyang buhay. Ang presyur sa trabaho, ang pakiramdam ng pag-iisa, at ang tahimik na pakikipaglaban sa sarili ay nagsimulang mag-ipon.
Dito nagsisimula ang dahan-dahang pagguho ng kanyang mundo—isang landas na magdadala sa kanya mula sa pangarap ng pag-angat tungo sa pinakamadilim na desisyong maaari lamang gawin ng isang tao. Sa susunod na bahagi, tatalakayin kung paano pumasok ang sugal sa kanyang buhay at kung paanong ang mga maling pagpili ay naging tanikala na hindi na niya naputol.
Sa paglipas ng mga buwan sa ospital, unti-unting naramdaman ni Lee Fangping ang isang uri ng pagod na hindi kayang lunasan ng pahinga lamang. Ang sistema ng palipat-lipat na departamento para sa mga bagong nurse ay idinisenyo upang palawakin ang kanilang kasanayan, ngunit para kay Lee, nagdulot ito ng pakiramdam na palagi siyang panauhin. Bago pa man siya makabuo ng malalim na ugnayan sa mga kasamahan, muli na naman siyang ililipat sa ibang yunit.
Hindi siya kailanman inapi o sadyang ibinukod, ngunit ang kawalan ng matatag na koneksyon ay nag-iwan sa kanya ng matinding kalungkutan. Mahahabang oras ng trabaho, duty kahit pista opisyal, at ang presyur ng pagiging laging maayos sa harap ng pasyente ay unti-unting kumain sa kanyang lakas. Sa labas, tahimik at propesyonal siya. Sa loob, may unti-unting nabubuong kawalan.
Napansin ng ilang kaibigan na nagbago siya. Mas kaunti ang salita, mas madalas ang pag-iisa. Kapag may nagtatanong, maikli lamang ang sagot. Halos wala siyang ibinabahagi tungkol sa pamilya o personal na buhay. Sa kabila nito, kinilala pa rin siya bilang mahusay na nurse at kalaunan ay naitalaga sa emergency response team, isang posisyong nangangailangan ng tibay ng loob at bilis ng isip.
Kasabay ng emosyonal na pagod ay ang misteryosong problema sa pera. Ang kanyang buwanang sahod, na umaabot sa sapat na antas para sa pamumuhay sa Yulin, ay tila laging kulang. Hindi siya maluho, wala ring mamahaling alahas o gadget. Nagtataka ang mga kasamahan kung saan napupunta ang kanyang kinikita.
Ang sagot ay isang online game na tinatawag na Lucky Airship. Isang uri ito ng sugal na kahawig ng lottery, kung saan hinuhulaan ng mga manlalaro ang lalabas na numero. Ipinakilala ito kay Lee bandang 2018. Sa simula, maliit lamang ang taya, at ang ilang panalo ay nagbigay sa kanya ng ilusyon na may “sistema” siyang nauunawaan.
Hindi nagtagal, naging bahagi ito ng kanyang araw-araw. Sa ospital mismo, may mga grupong nagtitipon upang maglaro, magbahagi ng pagkain, at magtawanan. Sa bawat panalo, may saya. Sa bawat talo, may biruan. Ngunit sa likod ng mga ngiti, libu-libong pera ang unti-unting nauubos.
Lumaki ang taya, at kasabay nito ang pagnanais ni Lee na makabawi. Hindi na sapat ang maliit na panalo. Hinabol niya ang pakiramdam ng malaking tagumpay. Nang maubos ang sahod, sinimulan niyang galawin ang ipon. Sa kabuuan, tinatayang umabot sa halos tatlong milyong yuan ang nailipat niya sa platform—isang halagang lampas sa kakayahan ng isang batang nurse.
Ang sunod-sunod na pagkatalo ay nagdulot ng matinding pagkabalisa. Hindi siya makatulog, palaging balisa, at madaling magalit. Ang dating masayahing si Lee ay napalitan ng isang taong tila walang buhay sa mga mata. Ngunit sa halip na huminto, lalo siyang kumapit sa sugal, umaasang may isang panalo na magliligtas sa kanya.
Sa gitna ng kaguluhan, may isang taong lumapit na tila nagbibigay-liwanag sa madilim niyang sitwasyon. Si Lu Yentian, deputy chief physician ng orthopedic department, ay nagpakita ng malasakit. Kinausap siya bilang kaibigan, nakinig sa kanyang mga problema, at nag-alok ng tulong-pinansyal. Sa desperasyon, tinanggap ni Lee ang alok.
Ngunit ang tulong ay may kapalit. Sa halagang hiniram niya, may interes na kailangang bayaran, at higit pa rito, hinihingi ni Lu ang isang relasyon. Ayon kay Lee, hindi niya kailanman ginusto ito. Ang kanyang pagsang-ayon ay bunga ng takot at pangangailangan. Sa likod ng mga regalo at mamahaling hapunan ay ang isang sitwasyong pakiramdam niya’y wala siyang kontrol.
Dumating ang sandaling inimbitahan siya ni Lu sa isang mamahaling hotel. Ang eksenang bumungad sa kanya ay nagdulot ng matinding pagkasuklam. Gusto niyang umalis, ngunit ang mga banta sa kanyang karera at pamilya ay nagpigil sa kanya. Sa kanyang isipan, wala siyang pagpipilian. Ang perang ipinapahiram ni Lu ang siyang bumubuhay sa kanya at pumipigil sa tuluyang pagbagsak.
Habang tumatagal, lalo lamang lumalala ang sitwasyon. Inupahan ni Lu ang isang apartment para kay Lee malapit sa ospital, isang lugar na para sa kanya ay hindi tahanan kundi isang kulungang ginintuan. Doon, naramdaman niyang unti-unting nawawala ang kanyang dignidad. Ilang ulit niyang naisip na tumakas, ilang ulit ding sinubukang wakasan ang sariling buhay, ngunit palaging nabigo.
Ang takot at kahihiyan ay sinundan ng galit. Nang simulan ni Lu na pilitin siyang magdalang-tao, umabot sa sukdulan ang tensyon. Ang kanilang matinding pagtatalo noong gabi ng Marso 20, 2020 ang naging huling patak. Sa dilim ng silid, habang nakahiga siya na puno ng luha at poot, unti-unting nabuo ang desisyong babago sa lahat.
Sa katahimikan ng gabing iyon, matapos ang matinding pagtatalo, naiwan si Lee Fangping na nakahiga sa dilim. Hindi siya makatulog. Ang kanyang katawan ay pagod, ngunit ang kanyang isip ay gising na gising. Sa tabi niya, mahimbing na natutulog si Lu Yentian—ang lalaking sa kanyang pananaw ay sumira sa kanyang dignidad, nagdala sa kanya sa sukdulang kawalan ng pag-asa, at naging simbolo ng lahat ng pagkakamali at takot sa kanyang buhay.
Sa sandaling iyon, ang galit ay humalo sa desperasyon. Wala na siyang nakitang ibang landas palabas. Sa kanyang isipan, ang kinabukasan ay puno lamang ng utang, kahihiyan, at walang katapusang pagkakakulong sa isang sitwasyong hindi niya pinili. Sa paligid ng silid, napadako ang kanyang tingin sa isang kordon ng kuryente sa ibabaw ng mesa.
Tahimik niyang kinuha ito at lumapit sa natutulog na lalaki. Dahan-dahan niyang ipinalibot ang kordon sa leeg nito, at sa isang iglap, ibinuhos niya ang lahat ng galit, takot, at poot na matagal nang naipon. Nagising si Lu at nagsimulang pumiglas, ngunit sa bawat galaw nito ay lalo lamang humigpit ang hawak ni Lee. Unti-unting humina ang kanyang paglaban hanggang sa tuluyan itong tumigil.
Nang matahimik ang lahat, bumagsak si Lee sa sahig. Sa kanyang harapan ay ang bangkay ng lalaking minsan niyang tinuring na tanging pag-asa sa pananalapi, ngunit naging bangungot ng kanyang buhay. May bahid ng ginhawa ang kanyang naramdaman, kasabay ng bigat ng isang krimeng alam niyang hindi na mababawi.
Matapos makumpirmang patay na si Lu, ginamit niya ang fingerprint nito upang buksan ang cellphone at maglipat ng pera sa kanyang account. Pagkatapos, sinimulan niyang hanapin sa internet kung paano itago ang isang bangkay. Tinapon niya ang mga damit na may dugo at sinubukang mag-isip nang malinaw, tila ang lahat ay ginagawa niya sa isang awtomatikong galaw.
Upang hindi magduda ang asawa ni Lu, kinuha ni Lee ang Apple Watch nito at nagpadala ng mga mensahe, nagpapanggap na ang lalaki ay abala sa isang biglaang operasyon. Sa ganitong paraan, nakabili siya ng oras. Sa sumunod na umaga, nagbihis siya nang maayos at pumasok sa trabaho na parang walang nangyari. Napansin pa ng ilang kasamahan na tila mas magaan ang kanyang pakiramdam kaysa dati.
Sa loob ng halos dalawampung oras na mag-isa sa apartment, sinimulan ni Lee ang isang bagay na lalong yumanig sa imahinasyon ng publiko. Ginamit niya ang kaalaman sa anatomya bilang nurse upang paghiwa-hiwalayin ang bangkay. Pinaghati niya ang mga bahagi ng katawan, inalis ang laman sa mga buto, at dinurog ang mga ito. Ang laman ay niluto at isa-isang ibinuhos sa inidoro, habang ang mga buto ay itinago sa ilalim ng kama.
Nang barado ang imburnal ng gusali noong Marso 22, 2020, doon nagsimulang mabunyag ang lahat. Ang natagpuang libo-libong piraso ng laman ng tao ay nagdulot ng matinding pagkabigla, hindi lamang sa mga residente kundi pati sa mga pulis na rumesponde. Ang imbestigasyon ay mabilis na humantong sa apartment ni Lee Fangping.
Makalipas ang hatinggabi ng Marso 23, matapos ang kanyang night shift, kinuha siya ng pulis para sa pagtatanong. Kalaunan, umamin siya sa krimen. Lumabas sa imbestigasyon ang mga detalye ng kanilang relasyon, ang mga perang ipinadala, at ang kanyang pahayag ng umano’y pamimilit at pang-aabuso.
Sa korte, naging sentro ng debate ang tanong kung biktima ba si Lee o isang sadyang pumatay. Tinanggap ng hukuman na may “di-angkop na relasyon” sa pagitan niya at ng biktima, ngunit sinabi rin na walang sapat na ebidensya upang patunayan ang paratang ng sapilitang pakikipagtalik. Ang mga mensaheng umano’y naglalaman ng banta ay hindi na marekober, at ang kanyang testimonya ay itinuring na kulang sa patunay.
Sa kabila ng pagtatanggol ng kanyang pamilya at ng simpatya ng ilang sektor ng publiko, ang hatol ay mabigat. Noong Oktubre 30, 2020, hinatulan si Lee Fangping ng kamatayan dahil sa sinadyang pagpatay at pagnanakaw. Tinanggihan ang kanyang apela, at pinagtibay ng pinakamataas na hukuman ang desisyon.
Noong Pebrero 23, 2023, ipinatupad ang hatol. Bago iyon, pinayagan siyang makita ang kanyang pamilya. Sa harap ng kanyang ama, na bakas ang pagod at dalamhati ng mga taon, sinabi lamang niya ang mga salitang, “Tay, ayos lang.”
Sa kanyang sinilangang bahay sa kanayunan, nakasabit pa rin ang mga lumang sertipiko—mga alaala ng isang batang babae na minsang pinangarap na iligtas ang kanyang pamilya sa kahirapan. Ang kasong ito ay nag-iwan ng maraming tanong na maaaring hindi na kailanman masasagot. Biktima ba siya ng sistema, ng sariling bisyo, o ng mga desisyong ginawa sa gitna ng desperasyon?
Ang tiyak lamang, dalawang pamilya ang nawasak. Walang tunay na nagwagi. Isang trahedyang patuloy na hahabulin ng mga tanong, at isang paalala kung paanong ang pangarap, kapag naligaw sa dilim, ay maaaring humantong sa isang wakas na hindi na maitatama.
