“Minahal ko silang dalawa nang buong-buo, ngunit sa isang iglap, ako ang naiwan upang pulutin ang mga piraso ng isang pamilyang gumuho dahil sa kasakiman at pag-iwas sa responsibilidad.”
Ako si Olivia, at ito ang kwento ng buhay kong minsang umikot lamang sa iisang dahilan kung bakit ako humihinga tuwing umaga.
Limang taong gulang pa lamang ang anak kong si Hugo nang tuluyan kaming iwan ng kanyang ama. Hindi niya kami iniwan dahil sa galit o matinding pagtatalo. Iniwan niya kami dahil may mas pinili siyang buhay, mas marangya, mas magaan, mas puno ng luho na matagal na niyang minimithi. Isang mayamang babae ang sinamahan niya, kapalit ng isang pangarap na hindi niya kayang buuin kasama kami.
Wala akong panahon para magluksa. Sa bawat gabing umiiyak ako sa banyo, tinitiyak kong hindi ako maririnig ng anak ko. Sa bawat umagang pumapasok ako sa trabaho na pagod at kulang sa tulog, iniisip ko lang na may batang umaasa sa akin. Ibinuhos ko ang lahat ng lakas, oras, at pagmamahal ko kay Hugo. Siya ang naging mundo ko.
Lumaki siyang hindi nagkulang sa aruga. Lahat ng kaya kong ibigay, ibinigay ko. Lahat ng pagkukulang na iniwan ng ama niya, pilit kong pinunan. At doon ko nagawang magkamali. Hindi ko namalayang sa sobrang pag-aaruga ko, unti-unti kong hinubog ang isang lalaking sanay na may sumasalo sa kanya.
Nang magbinata si Hugo, doon ko unti-unting nakita ang masakit na katotohanan. Nasa kanya ang ambisyon ng kanyang ama. Hindi ang ambisyong magsikap, kundi ang ambisyong umasenso sa pamamagitan ng iba. Madalas ko siyang payuhan.
“Anak, ang magandang buhay hindi galing sa asawa. Pinaghihirapan ‘yan.”
“Mag-aral ka. Magtrabaho ka. Huwag kang aasa sa yaman ng iba.”
Ngunit kalahati lamang ng mga salita ko ang tumatagos sa kanya.
Hanggang isang araw, ipinakilala niya sa akin ang nobya niya. Si Teresa. Isang simpleng babae, matalino, mabait, galing sa karaniwang pamilya. Halos maiyak ako sa tuwa. Sa wakas, akala ko, may babaeng makakapagpaalala sa anak ko ng tunay na halaga ng buhay.
Nagpakasal sila matapos ang kolehiyo. Simple ang kasal. Walang engrandeng handaan, walang bonggang dekorasyon. Ngunit puno ng pag-asa ang bawat ngiti. Hindi na inabutan ng ina ni Teresa ang kasal. Pumanaw ito bago dumating ang araw na dapat sana’y pinakamasaya sa buhay ng anak niya.
Tinanggap ko si Teresa na parang sarili kong anak. At siya naman, minahal at nirespeto ako ng buong puso.
Pagkatapos ng kasal, lumapit sa akin si Hugo.
“Ma, pwede bang tumira muna kayo sa amin? Si Teresa lang ang may trabaho ngayon.”
Pumayag ako. Hindi dahil gusto ko, kundi dahil ina. Sa simula, tahimik at maayos ang lahat. Ngunit unti-unti kong napansing hindi seryoso si Hugo sa paghahanap ng trabaho. Araw-araw siyang umaalis, gabi kung umuwi, madalas amoy alak.
Isang gabi, hindi ko na napigilan ang sarili ko.
“Anak, hindi na ‘yan tama.”
Ngunit sa halip na makinig, niyakap niya ako. Gamit ang sandatang matagal na niyang alam. Ang pagiging anak ko.
“Maaayos din ang lahat, Ma. Pangako.”
Napapikit ako. Ngunit sa kaibuturan ng puso ko, may bumubulong na takot. Hanggang kailan sapat ang pangako kung walang gawa.
Isang gabi, umuwi siyang may dalang cake.
“Ma, may trabaho na ako.”
Nabunutan ako ng tinik. Ngunit hindi nagtagal ang tuwa. Makalipas ang ilang buwan, may pabango ng babae sa damit niya. Tinanggihan niya ang hinala ko. Pinaniwala ko ang sarili ko.
Hanggang sa nabuntis si Teresa.
Ako ang pinakamasaya sa hapag-kainan. Ngunit si Hugo, hindi ngumiti. Doon ko unang nakita ang takot niya sa responsibilidad.
Dumating ang araw ng aksidente. Isang tawag mula sa ospital ang gumising sa pinakamasahol kong bangungot. Buhay si Hugo. Malubha ang kalagayan ni Teresa. Nawala ang apo ko.
At habang ako’y nanginginig sa takot sa ospital, ang anak ko’y umuwi sa bahay na parang walang nangyari.
Iyon ang gabing tuluyan kong nawala ang anak ko.
“Ipapasa na lang ang sorry. May iba na akong mahal.”
Parang tinamaan ako ng kidlat. Hindi dahil iniwan niya si Teresa, kundi dahil ginawa niya ito sa parehong paraan na iniwan kami ng kanyang ama.
Umalis siya dala ang maleta. Naiwan kaming durog.
Ako ang nag-alaga kay Teresa. Bumili ako ng kama, wheelchair, lahat ng kailangan niya. Hindi ko siya iniwan kahit kailan.
Dumating si Edgar. Tahimik. Maalaga. Totoo.
Nang ialok niya ang kasal kay Teresa, hindi ako tumutol. Sapagkat ang pagmamahal ay hindi pag-aari, ito’y ibinibigay.
Ibinigay ko sa kanya ang apartment ko. Hindi dahil wala na akong anak, kundi dahil may anak akong pinili.
At sa wakas, ako man ay natutong mabuhay para sa sarili ko.
Hanggang isang araw, akala ko nawalan na ako ng tahanan. Ngunit may naghanda pala ng bago. Mas maliwanag. Mas tahimik. Mas puno ng pag-asa.
At doon ko naintindihan. Ang pamilya ay hindi nasusukat sa dugo, kundi sa pananatili.
Samantala, si Hugo, natutong mabuhay mag-isa. Walang galit. Walang sigaw. Kundi pagkalimot.
At iyon ang pinakamasakit sa lahat.
Ako si Olivia. At ito ang kwento ng isang inang hindi perpekto, ngunit hindi kailanman umalis.
