“Hinamak niya ako sa harap ng lahat bilang isang hamak na gasoline boy, pero sa araw na muli kaming nagkita, ako na ang lalaking nasa entablado at siya ang nakaupo, tahimik at walang masabi.”

Mainit ang araw noon, at ramdam ko ang bawat patak ng pawis na dumadaloy mula sa noo ko pababa sa pisngi. Nakatayo ako sa ilalim ng araw, suot ang kulay kahel na uniporme ng gasolinahan, hawak ang basahan at handang magsilbi sa susunod na sasakyang papasok. Dalawampu’t limang taong gulang lang ako noon, at sa mata ng marami, isa lang akong gasoline boy. Pero sa loob ko, may mundo ng mga pangarap na hindi nila nakikita.

Araw-araw, ganito ang buhay ko. Maaga akong pumapasok, mabilis kumilos, maingat sa bawat patak ng gasolina. Hindi ako mareklamo. Kahit mainit, kahit nakakapagod, ginagawa ko ang trabaho ko nang buong puso. Hindi dahil mahal ko ang trabahong ito, kundi dahil alam kong pansamantala lang ito. May mas malaki akong pinapangarap.

Tuwing gabi, umuuwi ako sa maliit kong inuupahang kwarto malapit sa gasolinahan. Isang kama, isang lamesita, at isang lumang ilaw ang meron ako. Doon ko sinusulat ang mga pangarap ko sa isang luma at gusot na notebook. Pangarap kong makapagtapos ng kolehiyo. Pangarap kong magkaroon ng sariling negosyo. Pangarap kong maiangat ang pamilya ko sa probinsya at iparamdam sa nanay ko, kahit wala na siya, na may patutunguhan ang lahat ng sakripisyo niya.

Pero sa likod ng lahat ng pagod at pangarap, may isang dahilan kung bakit masaya pa rin akong pumasok sa trabaho noon.

Si Trina.

Tuwing alas otso ng umaga, dumarating siya sakay ng magara niyang kotse. Palagi siyang maayos, parang galing sa fashion magazine. Maputi, makinis, naka-corporate attire, at may presensya na agad mong mapapansin. Sa tuwing humihinto ang kotse niya sa harap ko, parang humihinto rin ang mundo ko.

“Good morning po, Ma’am Trina,” palagi kong bati, magalang at may ngiting pilit kong pinatatatag.

Ngumingiti rin siya minsan, pero malamig. Pormal. May mga araw na hindi niya ako pinapansin. Hindi siya bastos, pero malinaw na wala rin siyang interes. At kahit ganun, hindi ako nagreklamo. Tahimik lang akong humahanga. Lihim ko siyang sinusulat sa notebook ko, ginuguhit ang mga pangarap na alam kong halos imposible.

Sa isip ko noon, hindi masamang mangarap.

Ilang buwan akong nag-ipon ng lakas ng loob. Hanggang isang araw, bumili ako ng simpleng bulaklak sa palengke at maliit na tsokolate. Hindi magarbo, pero galing sa puso. Sa isang lunes ng umaga, habang nagpapakarga siya ng gasolina, nilapitan ko siya.

“Ma’am Trina,” nauutal kong simula, ramdam ang panginginig ng kamay ko. “Pasensya na po ha. Alam kong biglaan, pero gusto ko lang pong ipaalam na matagal ko na po kayong hinahangaan.”

Iniabot ko ang bulaklak at tsokolate.

Tahimik siya. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Ramdam ko ang bigat ng titig niya. Tumingin siya sa paligid, sa mga kasamahan ko, sa ibang customer. At saka siya nagsalita.

“Gasoline boy ka lang,” malamig niyang sabi. “Seryoso ka ba? Akala mo papatulan kita?”

Parang may humigop ng hangin sa dibdib ko.

“Halika nga,” dagdag pa niya. “Ibalik mo na lang ‘yan sa nanay mo. Nakakahiya.”

Malakas ang boses niya. Sapat para marinig ng iba. Isinara niya ang bintana ng sasakyan at umalis.

Naiwan akong nakatayo, hawak ang bulaklak at tsokolate na parang walang saysay. Tahimik ang paligid, pero ramdam ko ang hiya na bumabalot sa buong pagkatao ko.

Noong gabing iyon, nakahiga lang ako sa kama, nakatitig sa kisame. Hindi ako umiyak agad. Parang wala na akong lakas. Pero sa halip na tuluyang gumuho, huminga ako nang malalim.

“Hindi ito ang katapusan,” bulong ko sa sarili ko. “Ito ang simula.”

Mula noon, nagbago ako. Hindi ko na siya pinapansin tuwing dumarating siya sa gasolinahan. Hindi dahil sa galit, kundi dahil natutunan kong umatras kapag kailangan. Pero ang pangarap ko, mas lalo lang tumibay. Ayoko nang habambuhay akong tignan bilang hamak.

Isang araw ng rest day ko, dumalo ako sa isang libreng seminar sa barangay tungkol sa online business at freelancing. Hindi ko man agad maintindihan ang lahat, may isang nagsalita roon na dating helper lang, pero ngayon may sarili nang online na negosyo. Doon ako nabuhayan.

Kinabukasan, nangutang ako ng kaunting pera para makabili ng second-hand na cellphone na may internet. Habang walang customer sa gasolinahan, nag-aaral ako. Paano magbenta online. Paano mag-post. Paano mag-budget.

Pagod ang katawan ko, pero puno ang isip ko ng pag-asa.

Unti-unti, nagbukas ako ng maliit na online shop. Ukay-ukay na sapatos, relo, mga gamit na inayos ko mismo. Hindi madali. May nangungutya. May tumatawa. Pero hindi ako tumigil.

Hanggang sa dumating ang unang customer na bumalik at nagpasalamat.

Doon ko unang naramdaman na may patutunguhan ako.

Lumipas ang mga buwan, at lumago ang negosyo ko. Nag-ipon ako. Nag-aral pa. Hanggang sa isang araw, nag-resign ako sa gasolinahan. Hindi ako bumalik para magyabang. Bumalik lang ako para magpasalamat at ipaalala sa sarili ko kung saan ako nagsimula.

Isang gabi, inimbitahan akong magsalita sa isang corporate networking event. Doon, nakasuot ako ng itim na suit at suot ang sarili kong relo. Habang umaakyat ako sa entablado, nakita ko siya.

Si Trina.

Nanlaki ang mga mata niya nang magtagpo ang tingin namin. Hindi siya makapaniwala. Ako naman, kalmado lang.

“Magandang gabi,” panimula ko. “Ako po si Elmer. Dating gasoline boy. Ngayon, negosyante na.”

Tahimik ang buong ballroom.

“Hindi ko po ikinakahiya kung saan ako nagsimula,” dagdag ko. “Dahil doon ako natutong mangarap.”

Pagkatapos ng event, nilapitan niya ako.

“Elmer,” mahina niyang sabi. “Pwede ba tayong mag-usap?”

Ngumiti ako, pero hindi na tulad ng dati. Hindi na umaasa. Hindi na nasasaktan.

“Salamat,” sagot ko. “Pero may sarili na akong mundo ngayon.”

Iniwan ko siya roon, hindi para ipahiya, kundi dahil tapos na ang kabanatang iyon.

Ngayon, habang sinusulat ko ang kwentong ito, alam kong hindi pala lahat ng pagtanggi ay kabiguan. Minsan, paalala lang ito na mas malaki ka kaysa sa tingin nila.

At kung may natutunan man ako sa lahat ng ito, iyon ay ang katotohanang hindi nasusukat ang halaga ng tao sa trabaho niya, kundi sa tapang niyang mangarap at tumindig kahit ilang beses siyang maliitin ng mundo.