Panimula: Ang Katahimikan ng mga Puntod at ang Sigaw ng Walang Malay
Sa kultura nating mga Pilipino, ang sementeryo ay itinuturing na sagradong lugar. Ito ang huling hantungan ng ating mga mahal sa buhay, isang pook ng katahimikan, respeto, at pag-alala. Tuwing sasapit ang gabi, iniiwasan natin ang mga lugar na ito hindi lamang dahil sa takot sa mga multo, kundi dahil sa respeto sa mga yumao. Ngunit sa isang madilim na gabi noong Agosto 2017 sa Biñan, Laguna, ang katahimikan ng sementeryo ay binasag hindi ng mga kaluluwang ligaw, kundi ng mga buhay na demonyo.
Ang kwentong ito ay hindi tungkol sa mga kwentong kababalaghan. Ito ay isang totoong bangungot na gumimbal sa isang komunidad at wumasak sa kinabukasan ng isang inosenteng bata. Ito ang kwento ni “Pauline” (hindi niya tunay na pangalan), isang 14-anyos na dalagita na ang tanging nais lamang ay dumalo sa isang kasiyahan, ngunit nauwi sa isang trahedyang habambuhay na mag-iiwan ng pilat sa kanyang puso at pagkatao.
Ito ay isang paalala sa bawat magulang, sa bawat kabataan, at sa bawat miyembro ng lipunan na ang kasamaan ay walang pinipiling lugar—kahit sa gitna ng mga patay, may mga halimaw na nag-aabang.
Ang Imbitasyon: Ang Simula ng Pagtatraydor
Agosto 30, 2017. Magtatakipsilim na noon sa Biñan. Ang hangin ay may dalang lamig, hudyat ng papalapit na “ber months.” Para kay Pauline, isa itong ordinaryong araw na puno ng excitement. Siya ay inimbita sa isang birthday party.
Sino ba naman ang tatanggi sa isang birthday party? Lalo na sa edad na 14, ang mga ganitong okasyon ay pagkakataon upang makihalubilo, makipagtawanan sa mga kaibigan, at maramdaman ang saya ng kabataan. Ang may kaarawan ay kinilalang si Mark Anthony Capina. Sa isip ni Pauline, ligtas siya. Kakilala niya ang mga tao. Nasa komunidad lang sila. Walang dapat ikatakot.
Dumating si Pauline sa pagdiriwang na puno ng ngiti. Nandoon ang musika, ang tawanan, at ang kainan. Sa mga unang oras, tila walang bahid ng masama ang gabi. Nagkakasiyahan ang lahat. Ngunit lingid sa kaalaman ng dalagita, sa likod ng mga ngiti at pagbati ng “Happy Birthday,” may isang maitim na balak ang niluluto ng mga taong akala niya ay kanyang mga kaibigan.
Ang Bitag: “Tikim Lang” at ang Nakalalasong Peer Pressure
Habang lumalalim ang gabi, nag-iba ang ihip ng hangin. Mula sa simpleng kainan, inilabas ang mga alak. Dito na nagsimula ang tinatawag nating “peer pressure” o ang pamimilit ng barkada.
Inalok si Pauline ng alak. Bilang isang 14-anyos na inosente at hindi sanay sa inuman, natural na tumanggi siya noong una. “Hindi ako umiinom,” marahil ay iyan ang kanyang depensa. Ngunit ang mga salarin ay mapilit. Ginamit nila ang okasyon para manipulahin ang bata.
“Birthday naman, sige na.” “Kaunti lang, pakikisama lang.” “Tikim lang, hindi ka naman malalasing niyan.”
Ito ang mga linyang madalas nating marinig, mga linyang tila inosente pero madalas ay simula ng kapahamakan. Dahil sa kagustuhang hindi mapahiya o matawag na “KJ” (Kill Joy), at para pagbigyan ang may kaarawan na si Capina, napilitan si Pauline na tumikim.
Paunti-unti. Isang tagay. Dalawang tagay.
Dahil sa mura niyang edad at hindi sanay na katawan, mabilis na tinamaan ng alak si Pauline. Ang kanyang paningin ay nagsimulang lumabo. Ang kanyang balanse ay nawala. Ang kanyang wisyo ay unti-unting naglaho.
Habang nangyayari ito, ang mga mata ng mga lalaki sa paligid ay hindi na mata ng mga kaibigan. Ayon sa mga ulat, habang nawawalan ng ulirat ang bata, ang mga suspek ay nag-aapoy na sa pagnanasa. Ang plano ay gumagana. Ang bitag ay sumara na.
Hindi lang alak ang nasa sistema ng mga suspek noong gabing iyon. Lumabas sa mga sumunod na imbestigasyon na bago o habang isinasagawa ang krimen, gumamit din umano ng marijuana si Mark Anthony Capina at ang kanyang mga kasamahan. Ang kombinasyon ng alak, droga, at masamang hangarin ay bumuo ng isang napakadelikadong sitwasyon para sa walang kalaban-laban na si Pauline.
Ang Paglalakbay Patungo sa Impiyerno
Tuluyan nang nawalan ng malay si Pauline. Sa puntong ito, dapat sana ay inihatid siya pauwi. Dapat sana ay may nagmalasakit na ilayo siya sa kapahamakan. Pero wala.
Sa halip na dalhin sa kanyang pamilya, isinakay siya sa isang motorsiklo. Lantang-gulay. Walang malay. Hindi niya alam kung saan siya dinadala. Ang akala siguro ng mga nakakita ay ihahatid na ang lasing na bisita. Ngunit ang destinasyon nila ay hindi bahay, kundi isang abandonadong bahagi ng sementeryo sa Biñan.
Bakit sa sementeryo? Dahil tahimik. Dahil walang tao. Dahil madilim. Ito ang perpektong lugar para sa mga taong may itinatagong kasamaan. Sa gitna ng mga puntod, kung saan dapat ay may kapayapaan, doon nila dinala ang isang buhay na katawan para babuyin.
Ang Walong Demonyo
Doon, sa dilim ng gabi, naganap ang karumal-dumal na krimen. Hindi isa, hindi dalawa, kundi walong lalaki ang nandoon.
Ayon sa salaysay na nakarating sa mga otoridad, pinagpiyestahan si Pauline. Halinhinan. Walang awa. Walang takot sa Diyos o sa batas.
Ang mas nakakapanindig-balahibo, habang ginagawa nila ang pambababoy sa bata, isa sa kanila ay may hawak na cellphone at kinukunan ng video ang pangyayari. Ginawa nilang palabas ang pagwasak sa pagkatao ng isang menor de edad. Tila ba isang trodeo ang kanilang ginagawa na kailangan pang idokumento. Ito ay nagpapakita ng matinding kawalan ng moralidad at pagkatao ng mga suspek.
Si Pauline, sa gitna ng kanyang kalasingan, ay may mga sandaling nagigising.
“Pagmulat ng mata ko, nakita ko si Capina sa ibabaw ko,” ito ang isa sa mga detalye na lumabas sa imbestigasyon. Nakita rin niya si Benji Cornejo na nakapwesto sa kanyang uluhan.
Sinubukan niyang magsalita. Sa kanyang hinang-hinang boses, nagmakaawa siya. “Pauwiin niyo na ako… Parang awa niyo na.”
Ngunit sa halip na maawa, tinawanan lang siya o binalewala. May isa pa umanong nagsabi na: “Pagbigyan mo na lang si Capina, birthday naman niya.”
Isipin niyo ang kalupitan ng linyang iyon. Ginawang regalo ang katawan ng isang 14-anyos na bata para sa birthday ng isang lalaki. Para sa kanila, si Pauline ay hindi tao. Siya ay isang bagay na pinagpasa-pasahan.
Ilang beses siyang nawalan ng malay at nagising muli. Minsan, pagdilat niya, ibang mukha na naman ang nakikita niya. Nakilala niya ang mukha ng isang Ronnie Lauriola. Nakita niya ang flash ng camera. Ang bawat sandali sa sementeryong iyon ay tila habambuhay na pagdurusa.
Ang Paggising sa Bangungot
Hindi malinaw sa mga unang ulat kung paano nakauwi si Pauline. Iniwan ba siya doon? O hinayaan siyang maglakad pauwi nang matauhan? Ang sigurado, pag-uwi niya, dala-dala niya ang bigat ng mundo.
Ang kanyang katawan ay puno ng pasa. Ang kanyang isip ay magulo. Ang kanyang alaala ay pira-piraso ngunit unti-unting bumabalik ang katotohanan—ang mga mukha, ang bigat ng mga katawan, ang amoy ng alak at droga, ang lamig ng sementeryo.
Ang kanyang ina ang unang nakapansin. Walang ina ang hindi makakaramdam kapag may masamang nangyari sa kanyang anak. Nang marinig ng ina ang kwento, gumuho ang kanyang mundo. Ang galit, sakit, at pagnanais na makamit ang hustisya ang nagtulak sa kanila para dumulog sa mga otoridad.
Isinalaysay ni Pauline ang lahat ng kanyang natatandaan. Pinangalanan niya ang mga taong kanyang nakilala.
Mark Anthony Capina – Ang may birthday, ang pasimuno.
Benji Cornejo
Ronnie Lauriola
Victorino Hornillua
Wilfredo Hikana
Lawrence Desa
McBoy Cervantes
Alyas “Paw”
Walong pangalan. Walong buhay na sumira sa isa.
Ang Paghahanap ng Hustisya
Dahil sa tapang ni Pauline at ng kanyang ina, nakapagsampa sila ng reklamo. Agad na kumilos ang mga pulis. Nahuli sina Mark Anthony Capina at Benji Cornejo.
Gaya ng inaasahan sa mga ganitong kaso, mariing itinanggi ng mga suspek ang krimen. “Wala kaming alam diyan,” ang gasgas na linyang madalas bitawan ng mga akusado. Pero paano nila itatanggi ang positibong pagtuturo ng biktima? Paano nila itatanggi ang katotohanang nandoon si Pauline sa party nila?
Sinampahan sila ng kasong Rape by Multiple Persons. Ito ay isang napakabigat na kaso sa ilalim ng batas ng Pilipinas, lalo na at menor de edad ang biktima.
Ngunit dito nagtatapos ang malinaw na bahagi ng kwento at nagsisimula ang nakakadismayang realidad ng sistema ng hustisya sa ating bansa.
Nasaan na ang Hustisya Ngayon?
Ang krimen ay nangyari noong 2017. Ilang taon na ang nakalipas. Ang tanong ng bayan: Ano na ang nangyari sa kaso?
Ang nakakalungkot na katotohanan sa maraming kaso ng rape sa Pilipinas ay ang mabagal na pag-usad ng hustisya. Matapos ang inisyal na balita, matapos ang pagkakadakip sa ilan, madalas ay natatabunan na ito ng limot.
Nahuli ba ang anim pang kasabwat? Narecover ba ang video na magsisilbing matibay na ebidensya? Nahatulan ba sina Capina at Cornejo? O nakalaya ba sila pansamantala at namumuhay na parang walang nangyari?
Wala pang malinaw na update sa kasalukuyan kung nasaan na ang walong salarin. Para kay Pauline at sa kanyang pamilya, ang bawat araw na hindi nakakamit ang hustisya ay dagdag na tinik sa kanilang dibdib. Ang trauma na dinanas niya ay hindi basta-basta mawawala. Ang tiwala niya sa tao, ang kanyang pagtingin sa sarili, at ang kanyang kinabukasan ay pilit na inagaw sa kanya noong gabing iyon.
Pagsusuri: Ang Kultura ng “Victim Blaming” at Rape Culture
Sa mga ganitong kaso, hindi maiiwasan na may mga taong magbatato ng sisi sa biktima. “Bakit kasi uminom?” “Bakit sumama?” “Bakit nasa party ng mga lalaki?”
Kailangan nating baguhin ang ganitong pag-iisip. Ang biktima ay HINDI kailanman may kasalanan sa panggagahasa. Kahit uminom siya, hindi iyon pahintulot para gahasain. Kahit lasing siya, hindi iyon “go signal” para babuyin. Ang responsibilidad ay nasa mga taong nagsamantala sa kanyang kahinaan.
Ang ginawa ng mga suspek na paglasing sa kanya ay sadyang plano—isang predatory behavior. Ang pagkuha ng video ay patunay na wala silang respeto sa dignidad ng tao. Ito ay repleksyon ng isang malalang sakit sa lipunan kung saan ang katawan ng babae ay tinitingnan bilang laruan o premyo.
Paalala sa mga Magulang at Kabataan
Ang kwento ni Pauline ay nagsisilbing babala sa ating lahat.
Sa mga Kabataan: Mag-ingat sa mga sinasamahang barkada. Hindi lahat ng “kaibigan” ay mapagkakatiwalaan. Matutong humindi sa peer pressure. Kung hindi ka komportable, umalis ka. Huwag tanggapin ang inuming hindi mo nakita kung paano tinimpla o binuksan. At higit sa lahat, laging ipaalam sa magulang kung nasaan kayo.
Sa mga Magulang: Maging bukas sa komunikasyon sa inyong mga anak. Kilalanin ang kanilang mga kaibigan. Turuan sila tungkol sa panganib ng alak at droga, hindi para takutin, kundi para maging handa sila. At kung mangyari man ang hindi inaasahan, maging sandalan nila, huwag silang sisihin. Ang suporta ninyo ang pinakamahalaga sa kanilang pagbangon.
Konklusyon: Ang Sigaw para sa Katarungan
Ang sementeryo sa Biñan ay saksi sa isang krimen na hindi dapat ibaon sa limot. Si Pauline ay hindi lamang isang pangalan sa police report. Siya ay anak, kapatid, at biktima ng isang sistemang kailangan ng pagbabago.
Hangga’t may walong lalaking malaya o hindi napaparusahan sa ginawa nila, walang katahimikan para sa biktima. Ang hustisya ay hindi dapat para lang sa mayayaman o makapangyarihan. Dapat itong maramdaman ni Pauline at ng bawat biktimang katulad niya.
Huwag nating hayaang maging “cold case” ang kwentong ito. Iparating natin sa kinauukulan na nakabantay tayo. Na hindi tayo makakalimot. Na ang sigaw ng isang 14-anyos na dinala sa sementeryo ay umaalingawngaw pa rin hanggang ngayon.
Katarungan para kay Pauline. Katarungan para sa lahat ng biktima ng pang-aabuso. Panagutin ang walong demonyo sa sementeryo.
