Matapos ang halos tatlong linggong walang kasiguruhan, takot, at walang tigil na pagdarasal, sa wakas ay nakauwi na nang ligtas si Sherra De Juan—ang bride-to-be na bigla na lamang nawala ilang araw bago sana ang kanyang kasal nitong Disyembre. Ang balitang ito ay nagbigay ng matinding ginhawa hindi lamang sa kanyang pamilya kundi pati na rin sa libo-libong netizens na sumubaybay at nag-alala sa kanyang kalagayan.
Ayon sa Philippine National Police, matagumpay na na-locate si Sherra sa lalawigan ng Pangasinan matapos may isang concerned citizen na makakita sa kanya at humingi ng tulong para sa dalaga. Bandang pasado ala-una ng madaling araw noong Disyembre 30, ligtas siyang naihatid pabalik sa kanilang tahanan sa Quezon City, kung saan sinalubong siya ng kanyang pamilya na punong-puno ng emosyon—luha ng tuwa, ginhawa, at pasasalamat.
Si Sherra ay sinundo ng mga tauhan ng Quezon City Police District, kasama ang kanyang kapatid at fiancé na si Mark RJ Reyz. Bago pa man bumiyahe patungong Pangasinan, tiniyak muna ng pamilya ang kanyang identidad sa pamamagitan ng video call. Para kay Mark, mahalagang makumpirma muna na ligtas nga si Sherra bago sila kumilos. Sa sandaling nakita niya ang kanyang kasintahan, pinili niyang maging mahinahon at hindi agad magtanong. Para sa kanya, mas mahalaga munang maramdaman ni Sherra na ligtas na siya at hindi nag-iisa.
Matatandaang Disyembre 10 nang huling makita si Sherra matapos siyang magpaalam na bibili lamang ng sapatos. Hindi na siya nakabalik, at doon nagsimula ang bangungot para sa kanyang pamilya. Araw-araw ay puno ng pangamba at tanong—nasaan siya, ligtas ba siya, at makakauwi pa ba siya? Habang papalapit ang Pasko, mas lalo pang bumigat ang pakiramdam ng mga mahal niya sa buhay.
Sa mga unang panayam, tumanggi munang magbigay ng detalye ang pamilya hinggil sa dahilan ng pagkawala ni Sherra. Ayon sa kanila, ang mga impormasyong ibinahagi ni Sherra ay bahagi na ng opisyal na imbestigasyon at kinakailangang irespeto ang proseso. Kinumpirma naman ng pulisya na buhay at nasa maayos na kalagayan si Sherra, bagama’t may mga rebelasyong kailangan pang i-validate dahil hindi pa umano consistent ang kanyang mga salaysay.
Batay sa paunang impormasyon, tila nagkaroon ng mga bahagi sa kanyang karanasan na hindi pa niya lubos na maalala. Ayon sa mga awtoridad, sinabi ni Sherra na nagising na lamang siya na nasa kalsada at doon nagsimula ang kanyang paglalakad-lakad, araw at gabi, hanggang makarating sa Pangasinan. May mga lugar na bahagya lamang niyang naaalala—mga waiting shed, pansamantalang tinuluyan, at mga taong tumulong sa kanya. Hindi malinaw ang eksaktong petsa o ruta, bagay na iniuugnay ng pulisya sa posibleng trauma at matinding pagod.
Isang emosyonal na bahagi ng kwento ang pagbabahagi ng kanyang kapatid tungkol sa unang tawag na natanggap nila mula kay Sherra. Bandang alas-nuwebe y medya ng umaga, may tumawag sa numerong naiwan sa bahay. Sa una, simpleng “hello” lamang ang narinig, bago biglang maputol ang linya. Dahil sira umano ang cellphone ni Sherra, muling tumawag ang pamilya gamit ang ibang telepono. Nang marinig niya ang pamilyar na boses, doon na raw tuluyang napaiyak si Sherra—isang senyales na buhay siya at humihingi ng tulong.
Agad na nagtungo ang pamilya sa police station at humingi ng tulong. Hindi nag-atubili ang QCPD na magbigay ng assistance at makipag-coordinate sa mga pulis sa Pangasinan. Sa tulong ng tumawag na sibilyan at ng mabilis na aksyon ng kapulisan, ligtas na nasundo si Sherra at naibalik sa kanyang pamilya.
Ayon sa pulisya, walang indikasyon na nagtago si Sherra o kusa siyang umalis para magtungo sa Pangasinan. Sa halip, lumalabas na siya ay napadpad doon sa mga pangyayaring patuloy pang iniimbestigahan. Nilinaw rin ng mga awtoridad na walang foul play na agad na kinukumpirma sa ngayon, ngunit bukas ang lahat ng posibilidad habang kinakalap ang kumpletong salaysay ni Sherra sa tulong ng isang female investigator.
Para sa pamilya, ang pinakamahalaga ay ang kanyang kaligtasan. Ayon sa kanyang ina, ibang klase ang sakit na dinanas niya bilang isang magulang na hindi alam kung nasaan ang kanyang anak. Inamin niyang halos hindi niya makayanan ang Pasko, at bawat tingin sa bahay ng kanyang anak ay muling bumubukas ang sugat ng pangungulila. Ngunit sa kabila ng lahat, hindi raw sila nawalan ng pananampalataya.
Sa isang emosyonal na pahayag, ibinahagi rin na ito na pala ang ikalawang beses na nawala si Sherra—isang rebelasyong mas lalong nagbigay-lalim sa kwento. Kinumpirma ng pamilya na dumaan sila sa matinding emosyonal, pinansyal, at pampamilyang pagsubok sa buong panahon ng pagkawala. Gayunpaman, pinili nilang ituon ang pansin sa paggaling ni Sherra at sa patuloy na imbestigasyon, sa halip na sa mga haka-haka.
Sa ngayon, binibigyan muna ng panahon si Sherra upang makapagpahinga at makahinga matapos ang pinagdaanan. Kitang-kita umano ang trauma sa kanyang katawan at isipan, kaya hiniling ng pamilya ang pang-unawa ng publiko. Hindi muna siya ihaharap sa masinsinang panayam hangga’t hindi siya handa—isang desisyong sinusuportahan rin ng mga awtoridad.
Ang kwento ni Sherra De Juan ay paalala sa lahat kung gaano kabilis magbago ang isang ordinaryong araw tungo sa isang bangungot. Isa rin itong patunay sa halaga ng malasakit ng komunidad, mabilis na aksyon ng mga awtoridad, at tibay ng pananampalataya ng isang pamilyang muntik nang mawalan ng pag-asa.
Habang nagpapatuloy ang imbestigasyon, nananatiling malinaw ang isang bagay: ang pinakamahalagang panalo sa kwentong ito ay ang ligtas na pagbabalik ni Sherra sa piling ng kanyang mga mahal sa buhay. At para sa kanyang pamilya, sapat na iyon upang muling huminga at magsimulang maghilom.
