PANIMULA: ANG PAGGUHO NG ISANG PANGARAP
Sa mundo ng showbiz, madalas tayong nasisilaw sa kinang ng mga ilaw, sa garbo ng mga damit, at sa tila walang katapusang yaman ng mga artista. Akala natin, ang buhay nila ay parang isang pelikula na laging may “Happy Ending.” Ngunit sa likod ng tabing, may mga kwentong hindi nakukunan ng kamera—mga kwento ng pagbagsak, ng sakit, at ng matinding kahirapan na susubok sa tatag ng isang tao.
Ito ang kwento ni Joan Alegre, ang biyuda ng yumaong Indie Actor at Award-Winning na si Christopher King. Mula sa buhay na marangya—may mga katulong, may driver, at nakatira sa magandang bahay sa Baclaran—ngayon ay nagsisiksikan na lamang sila sa isang maliit at mainit na kwarto sa Norzagaray, Bulacan.
Walang aircon, walang malambot na kama, at minsan, walang pagkain sa mesa. Pero ang pinakamasakit sa lahat? Ang makita ang kanyang mga anak na unti-unting pinahihirapan ng isang Rare Disease na kung tawagin ay “Hunter Syndrome.”
Isang sakit na walang lunas. Isang sakit na dahan-dahang kumukuha sa lakas, paningin, pandinig, at buhay ng kanyang mga anak.
KABANATA 1: SINO SI CHRISTOPHER KING?
Para sa mga hindi pamilyar, si Christopher King ay hindi basta-basta artista. Siya ay isang respetadong pangalan sa mundo ng Independent Cinema. Nakilala siya sa kanyang husay sa pagganap sa mga pelikulang sumasalamin sa realidad ng buhay. Naging bahagi siya ng mga obrang ipinalabas sa ibang bansa tulad ng Cannes Film Festival sa France at sa Japan.
Naging malapit na kaibigan at katrabaho siya ng mga bigating pangalan sa industriya ngayon, kabilang na ang Primetime King na si Coco Martin at ang aktres na si Katherine Luna. Sa katunayan, sabay silang nangarap ni Coco noong nagsisimula pa lang sila sa indie films.
Noong nabubuhay pa si Christopher (o “Boknoy” para sa kanyang mga kaibigan), maayos ang buhay ng kanyang pamilya. Ayon kay Joan, tanggap sila ng pamilya ng aktor. Hindi nila problema ang pera. Nabibigay ang luho, at higit sa lahat, nabibigay ang pangangailangang medikal ng mga bata.
Pero sadyang mapaglaro ang tadhana. Noong 2019, binawian ng buhay si Christopher King dahil sa komplikasyon sa diabetes at heart attack. Sa isang iglap, nawala ang haligi ng tahanan. At kasabay ng pagkawala niya, gumuho ang mundo ni Joan at ng kanilang mga anak.
KABANATA 2: ANG SUMPA NG “HUNTER SYNDROME”
Kung mayroon mang mas mabigat pa sa kahirapan, ito ay ang pagkakaroon ng sakit na hindi mo kayang gamutin.
Ang mga anak na lalaki ni Joan, partikular na si JC (25 anyos) at si John Chris, ay mayroong Hunter Syndrome (Mucopolysaccharidosis II). Ito ay isang napaka-bihirang genetic disorder. Sa sakit na ito, ang katawan ay kulang sa isang enzyme na kailangan para tunawin ang mga sugar molecules. Dahil dito, naiipon ang mga molecules na ito sa katawan at sinisira ang mga organo.
Ang epekto? Unti-unting nawawala ang pandinig. Lumalabo ang paningin hanggang sa mabulag. Tumitigas ang mga joints kaya hindi makalakad o makagalaw nang maayos. Nagkakaroon ng problema sa puso at baga. At ang pinakamasakit: Ang life expectancy o itatagal ng buhay ng pasyente ay madalas hanggang 30 anyos lamang.
Si JC ay magtu-25 anyos na ngayong Enero. Limang taon na lang ba ang natitira sa kanya? Ito ang tanong na araw-araw na bumabagabag kay Joan.
“Alam niya na malapit na siyang mamatay,” kwento ni Joan habang tumutulo ang luha. “Sabi niya, ‘Mommy, malapit na ako mamatay.’ Sabi ko, huwag mong isipin ‘yan. Hindi ka mamamatay.”
Pero bilang ina, alam ni Joan ang realidad. Nakikita niya ang paghirap ng anak. Dati, nakakalakad pa ito. Ngayon, hirap na hirap na. Ang pangarap ni JC na makatapos ng pag-aaral at maging computer specialist ay tila naglalaho na dahil hindi na siya makahawak ng ballpen, hindi na makarinig, at hindi na makakita nang maayos.
Ang masaklap pa, ayon sa mga doktor sa PGH, si Joan ay isang “carrier” ng gene. Ibig sabihin, kapag nagkaanak siya ng lalaki, automatic na magkakaroon ito ng Hunter Syndrome. Ang mga anak naman niyang babae ay magiging carrier din. Isang sumpa ng genetika na walang sinuman ang may gusto.
KABANATA 3: ANG PAGBAGSAK SA KAHIRAPAN
Nang mawala si Christopher, nawala ang lahat. Mula sa Baclaran, napilitan silang umuwi sa pamilya ni Joan sa Bulacan. Pero hindi naging madali ang pagtanggap sa kanila.
Dahil sa hirap ng buhay, napilitan si Joan na lunukin ang kanyang pride. “Dati hindi mo ako makikitang lumalabas. Nasa bahay lang ako. Ngayon makikita mo na ako na nilunok ko na talaga lahat ng pride ko. Kinapalan ko na ‘yung mukha ko,” pag-amin niya.
Pinasok niya ang lahat ng klase ng trabaho. Naglabada. Pumasok sa pabrika ng manukan. At sa desperasyon, pumasok siya bilang masahista sa isang spa.
Dito nangyari ang isa sa pinakamadilim na yugto ng kanyang buhay. Habang nagtatrabaho sa spa, ni-raid sila ng mga pulis. Napagkamalan siyang kahera o bugaw dahil siya ang nagbukas ng pinto. Nakulong si Joan ng tatlong linggo.
Habang nasa kulungan, ang mga anak niya ay nagugutom at umiiyak sa labas. Pero sa gitna ng dilim, may isang himala. Nakatanggap siya ng balita na ang yumaong asawa na si Christopher King ay nanalo ng award para sa pelikulang “Verdict.” May kasama itong cash prize na umabot sa Php 74,000.
Ang perang napanalunan ng patay niyang asawa ang mismong ginamit pampiyansa sa kanya. “Blessing po talaga. Parang miracle,” ani Joan. Kahit sa kabilang buhay, iniligtas pa rin siya ni Christopher.
KABANATA 4: ANG MGA “ANGHEL” SA LUPA
Sa kabila ng mga pagsubok, hindi pinabayaan ng Diyos ang pamilya ni Joan. May mga tao sa industriya na hindi nakalimot kay Christopher King.
Si Coco Martin: Ibinunyag ni Joan na noong namatay si Christopher at wala silang pampalibing, si Coco Martin ang sumagot ng lahat. “Parang anghel po siya sa amin,” kwento ni Joan. Nangyari ito noong kasagsagan ng Ang Probinsyano. Pumunta ang staff ni Coco, nagdala ng bulaklak, at sinagot ang burol at libing. Dumating din mismo si Coco para makiramay. Tinanong nito kung nakabili ba sila ng bahay noong may trabaho pa si Christopher. Nang malaman niyang wala, nalungkot ang aktor.
Si Katherine Luna: Sa tulong ng programa ni Julius Babao, nagkaroon ng reunion si Joan at si Katherine Luna. Si Katherine ay dating love team ni Christopher. Sabay silang nangarap, sabay silang nagsimula. Nang makita ni Katherine ang kalagayan ng mga anak ni Christopher, hindi niya napigilang maiyak. “Nalulungkot ako dahil sa kalagayan nila ngayon… mas naging worse pa pala,” ani Katherine. Nanawagan siya sa mga dating kasamahan sa industriya na tulungan ang pamilya ng kanyang kaibigan.
KABANATA 5: ANG ALITAN SA PAMILYA AT ANG BAGONG PAG-ASA
Isa sa pinakamasakit na parte ng kwento ni Joan ay ang sitwasyon nila sa bahay ng kanyang ina at stepfather. Dahil sa sakit ni JC, minsan ay nanginginig ang paa nito nang walang kontrol. Ayon kay Joan, nakunan ng video na “inapakan” o diniinan ng stepfather ang paa ng bata para tumigil ito sa panginginig. Nasaktan si Joan bilang ina. Pakiramdam niya ay hindi sila tanggap at pabigat sila.
“Gusto ko nang makaalis dito, Mommy,” ang laging dasal ni JC. Naiinip na siya sa maliit na kwarto. Gusto niyang makalanghap ng sariwang hangin.
Dito na pumasok si Julius Babao. Hindi lang siya nag-interview. Gumawa siya ng paraan. Dinala niya ang pamilya sa isang restaurant para makakain nang maayos—bagay na bihirang mangyari dahil ayon kay Joan, minsan ay sa gabi lang sila kumakain dahil sa kakapusan.
Nagbigay si Julius at ang kanyang asawang si Tintin Babao ng Php 50,000 na cash. Sapat na ito para sa downpayment at advance deposit sa isang uupahang bahay sa Las Piñas, malayo sa masikip at “toxic” na sitwasyon sa Bulacan.
Bukod sa pera, binigyan din sila ng mga gamit sa bahay: Bigas, rice cooker, electric fan, at plantsa.
KABANATA 6: ANG PAGPAPATAWAD
Bago umalis sa Bulacan, nagkaroon ng komprontasyon at ayusan. Hinarap ni Julius ang ina at stepfather ni Joan. Inamin ng stepfather na inapakan niya ang paa ni JC, pero depensa niya, hindi para saktan kundi para “pigilan ang panginginig.” Humingi ito ng tawad kung namisinterpret ang kanyang ginawa.
Ang nanay naman ni Joan, umiyak at sinabing mahal niya ang anak at mga apo, pero sadyang hirap din sila sa buhay at wala silang maibigay. “Kung masama akong ina, pinabayaan na kita,” sumbat ng ina.
Sa huli, nagkayakap ang mag-ina. Nagkapatawaran. Aalis si Joan hindi dahil sa galit, kundi para sa bagong simula.
KABANATA 7: ANG MENSAHE AT PANAWAGAN
Ngayon, nakalipat na si Joan at ang kanyang mga anak sa Las Piñas. Mas maluwag na ang bahay. May sariling banyo na hindi mahihirapan si JC.
Pero hindi dito natatapos ang laban. Ang sakit na Hunter Syndrome ay patuloy na kakain sa lakas nina JC at John Chris. Kailangan nila ng maintenance medicine, check-up sa puso (2D Echo), salamin sa mata, at therapy. Ang asawa ni Joan ngayon ay isang tricycle driver na kumikita lang ng Php 500 isang araw—kulang na kulang para sa pito nilang anak.
“Kinapalan ko na ‘yung mukha ko,” ulit ni Joan. Nanawagan siya sa mga kaibigan ni Christopher King, sa mga direktor, at sa publiko. Hindi para sa kanya, kundi para madugtungan pa ang buhay ng kanyang mga anak.
Ang kwento ng pamilya ni Christopher King ay isang paalala sa atin. Ang buhay ay parang gulong. Minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba. Pero habang may buhay, may pag-asa. At sa tulong ng mga taong may mabubuting puso, ang “Happy Ending” ay posible pa ring makamit.
Kung nais niyong tumulong, narito ang detalye: GCash: 0985-401-1725 (Joan Alegre)
Huwag nating hayaang tuluyang makalimutan ang pamilya ng isang aktor na minsan ay nagbigay ng dangal sa ating bansa.
