PANIMULA: ANG GARAHE NG MGA PANGARAP
Kung papasok ka sa garahe nina Kuya Curlee at Ate Sarah, aakalain mong nasa isang car show ka sa ibang bansa. Hindi lang isa, hindi dalawa, kundi mahigit 40 na naggagandahang sasakyan ang nakaparada. At hindi ito basta-bastang mga kotse. Pinag-uusapan natin dito ang mga sasakyang sa panaginip lang madalas makita ng karaniwang Pilipino.
Nariyan ang Rolls-Royce Cullinan, ang tinaguriang “hari ng mga SUV,” na may presyong umaabot sa milyun-milyong piso. Ito yung kotseng may sariling payong sa pinto at “starlight headliner” sa loob. Nariyan din ang Bentley na may sariling champagne chiller at wine glasses—pang-first class talaga ang dating. May Mercedes-Maybach, Cadillac Escalade, Lincoln Navigator, at iba’t ibang uri ng “artista vans” na super customized ang loob. Mayroon ding mga pang-harabas pero luxury pa rin tulad ng Toyota Tundra, Dodge Ram, at Ford Bronco.
Sa unang tingin, iisipin mong ipinanganak na may gintong kutsara sa bibig ang mag-asawang ito. Iisipin mong wala silang naging problema sa pera simula’t sapul. Pero ang totoo? Ang kwento ng kanilang tagumpay ay nagsimula sa putik, sa baha, at sa pagiging janitor sa simbahan.
Ito ang kwento nina Kuya Curlee at Ate Sarah—isang patunay na ang taong galing sa hirap, kapag nagsikap at nanalig sa Diyos, ay pwedeng maging bilyonaryo.
ANG SIMULA: MULA SA FLOODWAY HANGGANG SA KUMBENTO
Bago naging big-time contractor at businessman, si Kuya Curlee ay isang simpleng binata na lumaki sa hirap. Ang kanyang pamilya ay mga informal settlers o “squatters” sa Floodway East Bank. Dahil sa kahirapan, naranasan nilang makitira sa mga kamag-anak, siksikan, at walang katiyakan kung saan kukunin ang susunod na kakainin.
Dahil sa pagnanais na makapagtapos ng pag-aaral, naging scholar siya ng simbahan ng Immaculate Conception sa Pasig. Pero hindi ito libre. Ang kapalit ng kanyang pag-aaral at libreng tirahan sa kumbento ay ang pagiging “boy-of-all-trades” sa simbahan. Siya ang janitor, tagalinis, tagasara ng pinto, at kung minsan ay proxy kapag walang lector o commentator sa misa.
Kwento ni Kuya Curlee, madalas siyang nagtatago kapag naglilinis ng simbahan. Sinasarado niya ang mga pinto dahil nahihiya siyang makita ng kanyang mga kaklase mula sa Pasig Catholic College (PCC) na katabi lang ng simbahan. Ayaw niyang makita siya na pawisan at may hawak na walis. Pero sa kabila ng hiya, nandoon ang pangarap na makaahon.
Sa kabilang banda, si Ate Sarah naman ay lumaki sa United Kingdom. Anak siya ng mga OFW—domestic helper ang nanay at waiter naman ang tatay. Bagama’t hindi sila mayaman, middle class naman ang kanilang pamumuhay at nabibili ang mga pangunahing pangangailangan. Umuwi siya ng Pilipinas noong bata pa at sinubukang mag-artista (sumali sa Little Miss Philippines at naging dancer sa show ni Nora Aunor), pero pinatigil ng magulang para mag-focus sa pag-aaral.
ANG PAGTATAGPO NG DALAWA: BULAKLAK MULA SA ALTAR
Nagkrus ang landas ng dalawa sa kolehiyo sa Pasig Catholic College. Si Sarah, bagong lipat galing La Consolacion, ay agaw-atensyon dahil sa kanyang “British/American accent.” Si Curlee naman, nasa likod ng klase kasama ang mga barkada, pinagtatawanan ang accent ni Sarah. Pero sabi nga nila, “the more you hate, the more you love.”
Niligawan ni Curlee si Sarah. Pero dahil walang-wala siya noong mga panahong iyon, wala siyang pambili ng chocolates o bouquet ng bulaklak. Ang kanyang diskarte? “Diskarteng Simbahan.”
Tuwing hapon, pumupunta si Curlee sa paanan ng imahen ng Nazareno o ni Mama Mary sa simbahan kung saan maraming deboto ang nag-aalay ng bulaklak. Pipiliin niya ang mga bulaklak na hindi pa lanta, iipunin ito, at ito ang ibibigay kay Sarah.
“Hindi naman siguro magagalit si Mama Mary,” natatawang kwento ni Curlee. “May maganda naman akong intensyon. Wala akong pambili, at saka ibibigay ko naman sa taong mahal ko. Kesa mabulok lang, pinakinabangan ko na.”
Naging sila, nagpakasal sa huwes, at nagsimula ng pamilya. Pero hindi naging madali ang lahat.
ANG PAGBAGSAK: WALANG-WALA AT BAON SA UTANG
Akala ng marami, kapag nakapag-asawa ka o nakapagtapos, okay na. Pero dumanas ng matinding pagsubok ang mag-asawa. Dumating sa punto na “zero balance” talaga sila.
Naibenta nila ang kanilang mga sasakyan. Ang bahay na naipundar sana nila ay nailit o na-foreclose ng bangko. Ang itinayong negosyo na tahian ay nalugi. Bumalik sila sa construction (dahil contractor ang tatay ni Sarah), pero dumating ang panahon na wala silang makuha na proyekto.
May isang tagpo na hinding-hindi makakalimutan ni Ate Sarah. Noong panahon ng bagyong Ondoy, nagtatrabaho siya bilang English teacher sa John Robert Powers. Kinailangan niyang maglakad sa baha sa Singalong, Manila para lang makuha ang kanyang sweldo. Habang naglalakad sa gitna ng ulan at baha, tumutulo ang kanyang luha. Awa-awa siya sa sarili niya. Iniisip niya kung paano babayaran ang mga utang na patong-patong na.
May panahon pa na ang tanging sasakyan nila ay isang lumang Mitsubishi Adventure na halos hirap na hirap pa silang bayaran ang monthly amortization na Php 12,000. Ang sasakyang ito ang naging saksi sa kanilang hirap—dito sila nagpapalit ng diaper ng mga bata, dito sila kumakain, dito sila nag-oopisina habang nagbabantay ng construction site. Ito ang kanilang “walking house.” Hanggang ngayon, nasa garahe pa rin nila ito, hindi ibinebenta kahit sira-sira na, dahil ito ang simbolo ng kanilang pinagsamahan sa hirap.
ANG PAGBANGON: DISKARTE SA CONSTRUCTION AT PUNGSOY
Paano sila nakabangon? Nagsimula si Curlee bilang “bantay” o foreman sa mga project ng kanyang biyenan. Kahit hindi engineer, natuto siya sa actual experience. Inaral niya ang pasikot-sikot ng construction—paano maglatag ng bakal, paano dumiskarte sa drainage.
Nang magkaroon ng lakas ng loob, humingi siya ng sariling project sa biyenan. Ang akala niya, bibigyan siya ng libre. Pero siningil siya ng “license fee” ng kanyang biyenan. “Business is business,” sabi ng tatay ni Sarah. Noong una, sumama ang loob ni Curlee, pero kinalaunan, na-realize niya na ito ang nagturo sa kanya na tumayo sa sariling paa.
Nagsimula sila sa maliliit na projects sa City Hall at private houses. Hanggang sa naglakas-loob silang sumali sa bidding sa DPWH (Department of Public Works and Highways). Dahil maganda ang kanilang track record at mas mababa ang presyo nila kaysa sa iba, nanalo sila. Mula sa maliliit na projects na 4-5 million, lumaki ng lumaki ang kanilang kontrata.
Dito na nagsimulang umikot ang swerte. Naging sunod-sunod ang projects. Nabayaran ang mga utang. Nakabili ng grocery nang hindi tumitingin sa presyo. Nabayaran ang tuition ng mga anak nang buo.
Bukod sa sipag, naniniwala rin sila sa “Pungsoy” o Feng Shui bilang pampaswerte. Ang kanilang opisina ay punong-puno ng dambuhalang Jade stones, crystals, at mga “money catcher” figures. Mayroon silang Jade na inukit ng mahigit isang taon na nagkakahalaga ng 7 milyong piso! Para sa kanila, ito ay “mind over matter”—kapag nakakakita ka ng simbolo ng yaman at positivity, naa-attract mo ito. Pero giit nila, ang tunay na pinanggagalingan ng blessing ay ang Panginoon.
ANG PAGTULONG: CHARITY BEGINS AT HOME
Ngayong bilyonaryo na sila, hindi nila nakakalimutan ang pinanggalingan nila.
“Napakababaw ng luha namin,” sabi ni Kuya Curlee. Kapag may lumalapit sa kanila na humihingi ng tulong—pampagamot, pangkain, wheelchair—naaalaala nila ang sarili nila noong wala pa silang makain.
Ang kanilang pilosopiya: “Charity begins at home.” Inaalagaan muna nila ang kanilang mga empleyado. Regular ang mga ito, may benefits, at itinuturing na pamilya. Hindi sila yung boss na kailangan pa ng appointment para makausap. Bukas ang pinto nila para sa lahat.
Mula sa mga empleyado, lumawak ang kanilang pagtulong sa komunidad. Namimigay sila ng wheelchair, gamot, at tulong pinansyal sa mga indigents. Hindi sila madamot dahil naniniwala sila na ang pera ay instrumento lang ng Diyos para makatulong sa iba.
“Feeling namin, kaya kami binibigyan ni Lord ng ganito karaming blessing, ay para maging daluyan din kami ng tulong sa iba,” sabi ni Ate Sarah. “Kasi kami ang unang makakaintindi sa kanila. Alam namin ang pakiramdam ng walang-wala.”
MENSAHE SA MGA NANGANGARAP
Ang kwento nina Kuya Curlee at Ate Sarah ay hindi lang tungkol sa magagarang kotse at malalaking bato ng Jade. Ito ay kwento ng pag-asa.
Mula sa pagiging janitor na nagtatago sa simbahan dahil sa hiya, ngayon ay taas-noo na silang humaharap sa mundo, hindi para magyabang, kundi para mag-inspire. Pinatunayan nila na hindi hadlang ang kahirapan para magtagumpay.
Sabi nga ni Kuya Curlee, minsan inisip niyang maging pari para “takasan” ang kahirapan at makatulong sa pamilya. Pero iba ang plano ng Diyos. Ginawa siyang “Padre de Pamilya” at binigyan ng negosyo para mas marami pa siyang matulungan.
Kaya sa mga nakakaramdam ng pagod at parang gusto nang sumuko, tingnan niyo ang lumang Mitsubishi Adventure sa garahe nila na katabi ng Rolls Royce. Yan ang patunay na ang bawat paghihirap ay may katapusan, at ang bawat pagsisikap ay may katumbas na tagumpay.
Huwag mawalan ng pag-asa. Dahil kung kinaya ng dating janitor at ng dating naglalakad sa baha, kakayanin mo rin.
