Ang buhay sa ibang bansa ay hindi biro. Sa bawat patak ng pawis at bawat oras na tinitiis ng ating mga Overseas Filipino Workers (OFW), may katumbas itong pangarap para sa pamilyang naiwan sa Pilipinas. Ngunit paano kung ang taong inaasahan mong makakaintindi sa hirap mo—ang kapwa mo Pilipino—ay siya pa palang magiging dahilan ng iyong pagbagsak? Isang mainit na babala ang umaalingawngaw ngayon para sa ating mga kababayan sa Bahrain matapos mabunyag ang isang serye ng panloloko kung saan ang biktima at ang nambibiktima ay parehong mga Pinoy. Ito ay isang kwento ng pagtataksil sa tiwala na dapat nating kapulutan ng aral upang hindi na muling madagdagan ang bilang ng mga naloloko.

Sa gitna ng disyerto ng Bahrain, maraming Pinoy ang naghahanap ng kalinga sa kapwa Pinoy. Natural sa atin ang pagiging matulungin at ang paghahanap ng “sense of home” sa ibang bansa. Ngunit ang ugaling ito ay tila naging butas para sa mga mapagsamantala. Ang modus operandi ay simple: kakaibiganin ka, kukuha ng iyong tiwala, at kalaunan ay mag-aalok ng mga investment, tulong sa dokumento, o di kaya ay paluwagan na nauuwi sa paglaho ng perang pinaghirapan. Ang masakit dito, alam ng mga scammer na ito ang eksaktong hirap na dinaranas ng isang OFW dahil sila mismo ay nakakaranas nito, pero mas pinili nilang maging anay sa sariling lahi.

Bakit nga ba madaling maniwala ang isang OFW? Una, dahil sa lungkot. Kapag malayo ka sa pamilya, ang boses ng isang kababayan ay parang musika sa pandinig. Madaling magbukas ng loob, madaling magpahiram ng pera, at madaling maniwala sa mga pangakong “double your money” o mabilis na pag-asenso. Sa Bahrain, may mga ulat na ang mga scammer ay gumagamit pa ng relihiyon o pagiging “vlogger” para magmukhang kagalang-galang. Gagamit sila ng mga mabulaklak na salita at magpapakita ng marangyang buhay para maingganyo ang iba na sumali sa kanilang mga pakana. Pero sa huli, kapag nakuha na ang malaking halaga, bigla na lang silang mawawala na parang bula, iniiwan ang kanilang biktima na luhaan at baon sa utang.

Ang epekto ng ganitong panloloko ay hindi lang pinansyal. Maliban sa perang nawala na dapat sana ay pambili ng gatas, pampaaral, o pampatayo ng bahay, ang mas malalim na sugat ay ang pagkawala ng tiwala sa kapwa. Nagiging dahilan ito para magkaroon ng pagkakawatak-watak sa komunidad ng mga Pilipino sa ibang bansa. Sa halip na magtulungan, nagiging mapagduda ang bawat isa. Ang “Bayanihan” spirit ay unti-unting namamatay dahil sa takot na baka ang susunod na hihingi ng tulong ay isa na namang manloloko.

Dapat nating tandaan na ang pag-iingat ay responsibilidad ng bawat isa. Hindi masamang tumulong, pero masamang maging tanga sa ngalan ng pakikisama. Bago maglabas ng pera, siguraduhin ang background ng taong kausap. Huwag basta-basta maniniwala sa mga mabilisang kita. Kung ang isang alok ay mukhang “too good to be true,” malamang sa malamang ay scam ito. Sa Bahrain man o saang sulok ng mundo, ang batas ng pagtitipid at pag-iingat sa pera ay dapat laging baon ng ating mga bagong bayani.

Panawagan din ito sa ating mga awtoridad at sa Philippine Embassy sa Bahrain na lalong higpitan ang pagbabantay at mapabilis ang pag-aksyon sa mga ganitong reklamo. Hindi dapat hinahayaan na ang mga “scammer na Pinoy” ay malayang nakakagala at nakakahanap ng susunod na bibiktimahin. Kailangang magkaroon ng kaukulang parusa para magsilbing babala sa iba. Ang pagiging OFW ay isang sakripisyo, at ang sinumang nambibiktima sa mga taong nagsasakripisyo ay walang puwang sa isang maayos na lipunan.

Sa huli, ang paalalang ito ay para sa ating lahat: huwag magpasilaw sa mabilisang yaman at huwag basta-basta ibibigay ang pinaghirapang sahod sa taong kakikilala mo lang, kahit pa pareho kayong nagsasalita ng Tagalog o Bisaya. Ang tunay na kababayan ay ang taong tutulungan kang umangat, hindi ang taong hihilahin ka pababa para lang sa sariling interes. Maging matalino, maging mapagmatyag, at laging unahin ang proteksyon ng inyong pamilya bago ang iba. Huwag hayaang ang iyong pangarap ay maging bangungot dahil lang sa maling tiwala sa maling tao.

Ang buhay sa ibang bansa ay hindi biro. Sa bawat patak ng pawis at bawat oras na tinitiis ng ating mga Overseas Filipino Workers (OFW), may katumbas itong pangarap para sa pamilyang naiwan sa Pilipinas. Ngunit paano kung ang taong inaasahan mong makakaintindi sa hirap mo—ang kapwa mo Pilipino—ay siya pa palang magiging dahilan ng iyong pagbagsak? Isang mainit na babala ang umaalingawngaw ngayon para sa ating mga kababayan sa Bahrain matapos mabunyag ang isang serye ng panloloko kung saan ang biktima at ang nambibiktima ay parehong mga Pinoy. Ito ay isang kwento ng pagtataksil sa tiwala na dapat nating kapulutan ng aral upang hindi na muling madagdagan ang bilang ng mga naloloko.

Sa gitna ng disyerto ng Bahrain, maraming Pinoy ang naghahanap ng kalinga sa kapwa Pinoy. Natural sa atin ang pagiging matulungin at ang paghahanap ng “sense of home” sa ibang bansa. Ngunit ang ugaling ito ay tila naging butas para sa mga mapagsamantala. Ang modus operandi ay simple: kakaibiganin ka, kukuha ng iyong tiwala, at kalaunan ay mag-aalok ng mga investment, tulong sa dokumento, o di kaya ay paluwagan na nauuwi sa paglaho ng perang pinaghirapan. Ang masakit dito, alam ng mga scammer na ito ang eksaktong hirap na dinaranas ng isang OFW dahil sila mismo ay nakakaranas nito, pero mas pinili nilang maging anay sa sariling lahi.

Bakit nga ba madaling maniwala ang isang OFW? Una, dahil sa lungkot. Kapag malayo ka sa pamilya, ang boses ng isang kababayan ay parang musika sa pandinig. Madaling magbukas ng loob, madaling magpahiram ng pera, at madaling maniwala sa mga pangakong “double your money” o mabilis na pag-asenso. Sa Bahrain, may mga ulat na ang mga scammer ay gumagamit pa ng relihiyon o pagiging “vlogger” para magmukhang kagalang-galang. Gagamit sila ng mga mabulaklak na salita at magpapakita ng marangyang buhay para maingganyo ang iba na sumali sa kanilang mga pakana. Pero sa huli, kapag nakuha na ang malaking halaga, bigla na lang silang mawawala na parang bula, iniiwan ang kanilang biktima na luhaan at baon sa utang.

Ang epekto ng ganitong panloloko ay hindi lang pinansyal. Maliban sa perang nawala na dapat sana ay pambili ng gatas, pampaaral, o pampatayo ng bahay, ang mas malalim na sugat ay ang pagkawala ng tiwala sa kapwa. Nagiging dahilan ito para magkaroon ng pagkakawatak-watak sa komunidad ng mga Pilipino sa ibang bansa. Sa halip na magtulungan, nagiging mapagduda ang bawat isa. Ang “Bayanihan” spirit ay unti-unting namamatay dahil sa takot na baka ang susunod na hihingi ng tulong ay isa na namang manloloko.

Dapat nating tandaan na ang pag-iingat ay responsibilidad ng bawat isa. Hindi masamang tumulong, pero masamang maging tanga sa ngalan ng pakikisama. Bago maglabas ng pera, siguraduhin ang background ng taong kausap. Huwag basta-basta maniniwala sa mga mabilisang kita. Kung ang isang alok ay mukhang “too good to be true,” malamang sa malamang ay scam ito. Sa Bahrain man o saang sulok ng mundo, ang batas ng pagtitipid at pag-iingat sa pera ay dapat laging baon ng ating mga bagong bayani.

Panawagan din ito sa ating mga awtoridad at sa Philippine Embassy sa Bahrain na lalong higpitan ang pagbabantay at mapabilis ang pag-aksyon sa mga ganitong reklamo. Hindi dapat hinahayaan na ang mga “scammer na Pinoy” ay malayang nakakagala at nakakahanap ng susunod na bibiktimahin. Kailangang magkaroon ng kaukulang parusa para magsilbing babala sa iba. Ang pagiging OFW ay isang sakripisyo, at ang sinumang nambibiktima sa mga taong nagsasakripisyo ay walang puwang sa isang maayos na lipunan.

Sa huli, ang paalalang ito ay para sa ating lahat: huwag magpasilaw sa mabilisang yaman at huwag basta-basta ibibigay ang pinaghirapang sahod sa taong kakikilala mo lang, kahit pa pareho kayong nagsasalita ng Tagalog o Bisaya. Ang tunay na kababayan ay ang taong tutulungan kang umangat, hindi ang taong hihilahin ka pababa para lang sa sariling interes. Maging matalino, maging mapagmatyag, at laging unahin ang proteksyon ng inyong pamilya bago ang iba. Huwag hayaang ang iyong pangarap ay maging bangungot dahil lang sa maling tiwala sa maling tao.