Sa bawat pag-apak ng isang Overseas Filipino Worker o OFW sa banyagang lupa, ang tanging baon nila ay ang pangarap na mabigyan ng magandang buhay ang kanilang pamilya. Tinitiis nila ang bawat patak ng pawis, ang lungkot ng pag-iisa, at ang hirap ng trabaho para lamang makaipon. At sa bawat pagkakataon na sila ay uuwi ng Pilipinas, ang pinaka-inaabangan nilang sandali ay ang pag-abot ng mga pasalubong na pinag-ipunan nila ng ilang buwan o taon. Ngunit paano kung ang saya ng pag-uwi ay mapalitan ng galit at dismaya dahil mismo sa mga taong dapat ay nagpoprotekta sa kanila? Ito ang naging karanasan ng isang kababayan nating OFW na sa halip na yakap ng pamilya ang sumalubong, ay tila panggigipit sa loob mismo ng Manila Airport ang kanyang hinarap dahil lamang sa kanyang mga dalang bagahe at sapatos.

Nagsimula ang lahat nang lumapag ang eroplano sa Ninoy Aquino International Airport (NAIA). Gaya ng dati, handa ang ating kababayan na dumaan sa mga standard procedures. Ngunit laking gulat niya nang harangin ang kanyang mga gamit. Ang dahilan? Ang kanyang mga dalang sapatos na gagamitin sana ng kanyang mga anak at kamag-anak ay kinuwestiyon at hiningan ng kaukulang tax o buwis. Sa paningin ng mga otoridad sa airport, tila ang mga sapatos na ito ay pang-negosyo na, kahit malinaw naman sa dami at hitsura nito na ito ay pansariling gamit at mga regalo lamang. Ang masakit pa rito, ang paraan ng pakikipag-usap at ang tila walang katapusang proseso ay naging dahilan upang makaramdam ng panggigipit ang ating OFW.

Hindi ito ang unang pagkakataon na nakarinig tayo ng mga ganitong hinaing. Maraming OFW ang nakakaranas ng tinatawag na “excessive taxation” o ang tila hindi makatarungang paniningil sa mga balikbayan box at hand-carried items. Sa kuwentong ito, naging emosyonal ang ating kababayan dahil alam niya kung gaano kahirap kitain ang pambili ng mga sapatos na iyon. Ang bawat pares ay simbolo ng bawat oras na siya ay nag-overtime at nagtipid sa pagkain sa ibang bansa. Ang hingan ka ng buwis na halos katumbas na rin ng presyo ng binili mo ay tila isang malaking sampal sa mukha ng mga itinuturing nating “Bagong Bayani.”

Dahil sa sobrang sama ng loob at pakiramdam na wala siyang ibang malapitan sa loob ng airport, nagpasya ang ating kababayan na dumulog na sa media. Ang kanyang layunin ay hindi lamang para makuha ang kanyang mga gamit nang walang dagdag na bayad, kundi upang isigaw ang nararanasan ng maraming tulad niya. Nais niyang iparating sa gobyerno na ang mga batas sa Customs ay hindi dapat nagiging instrumento para pahirapan ang mga manggagawang nagpapasok ng dolyar sa bansa. Ang bawat sapatos na hiningan ng tax ay naging mitsa ng mas malawak na diskusyon tungkol sa integridad ng mga tauhan sa airport at ang malabong implementasyon ng mga alituntunin.

Sa social media, mabilis na kumalat ang video ng kanyang hinaing. Maraming netizens ang nagpahayag ng kanilang suporta at nagbahagi rin ng kani-kanilang karanasan. May mga nagsasabing tila “money-making machine” ang tingin sa mga OFW pagdating sa airport. Ang ganitong mga insidente ay nagdudulot ng takot at pag-aalinlangan sa mga kababayan nating nais sanang mag-uwi ng kaunting regalo para sa kanilang mga mahal sa buhay. Bakit kailangang dumaan sa ganitong hirap ang isang taong naglingkod at nagsakripisyo sa ibang bansa para lamang sa pamilya?

Ang hamon ngayon ay nasa panig ng Bureau of Customs at ng pamunuan ng NAIA. Kailangan ng malinaw na paliwanag at mas maayos na sistema para hindi na maulit ang ganitong panggigipit. Ang mga OFW ay nararapat na tratuhin nang may dignidad at respeto, lalo na sa kanilang pagbabalik sa sariling bayan. Hindi dapat maging hadlang ang buwis sa simpleng kagalakan ng pagbibigay ng pasalubong. Ang sapatos na hiningan ng tax ay hindi lamang isang item; ito ay bahagi ng pangarap ng isang pamilyang Pilipino na tila binalewala sa loob ng airport.

Patuloy nating babantayan ang kasong ito hanggang sa makuha ng ating kababayan ang hustisya at ang kanyang mga gamit. Ang kuwentong ito ay isang paalala na sa likod ng bawat bagahe ng OFW ay may kuwento ng sakripisyo, at hindi dapat ito ginigipit ng anumang sistema. Tayo ay nananawagan para sa mas maayos na trato at tunay na malasakit sa ating mga manggagawa sa labas ng bansa. Sila ang haligi ng ating ekonomiya, kaya naman nararapat lamang na ang kanilang pag-uwi ay maging isang masayang pagbabalik, hindi isang malagim na karanasan sa airport.