Noong mga nakaraang buwan, naging usap-usapan sa bawat kanto at sa lahat ng sulok ng social media ang tila unti-unting pagbabago ng ihip ng hangin sa politika ng Pilipinas.
Isa sa mga pinakamalaking balitang yumanig sa mga tagasuporta ng administrasyon ay ang naging desisyon ni Retired Colonel Mongao na tuluyan nang bawiin ang kanyang suporta kay Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. Para sa marami, ito ay isang malaking sorpresa dahil kilala ang nasabing opisyal sa kanyang pagiging aktibo at tapat na kaalyado noon. Ngunit ano nga ba ang tunay na dahilan sa likod ng mabigat na desisyong ito?
Sa mga lumabas na pahayag at diskusyon, hindi lang ito basta simpleng pag-ayaw. Ito ay bunga ng malalim na pagkadismaya at mga prinsipyo na sa tingin niya ay hindi na natutugunan ng kasalukuyang pamumuno. Ayon sa mga ulat, isa sa mga pangunahing dahilan ay ang usapin ng soberanya at ang pamamalakad sa mga sensitibong isyu ng bansa.
Bilang isang dating sundalo, mahalaga para kay Col. Mongao ang integridad ng ating teritoryo at ang paraan kung paano ito ipinagtatanggol ng ating gobyerno. May mga pagkakataon daw na naramdaman niyang tila hindi sapat o hindi malinaw ang direksyon ng administrasyon pagdating sa mga banta mula sa labas.
Bukod sa isyu ng panlabas na banta, hindi rin nakaligtas ang usapin ng internal na pamamahala. Maraming Pilipino ang umaasa sa pangako ng pagkakaisa o “Unity,” ngunit para sa mga tulad ni Mongao, tila ang pagkakaisang ito ay hanggang salita lamang.
Nakikita niya ang patuloy na hidwaan sa loob ng gobyerno at ang tila kawalan ng malasakit sa mga maliliit na boses na naging pundasyon ng kanilang kampanya noon. Ang pakiramdam na naiwan sa ere ang mga prinsipyo na kanilang ipinaglaban noong eleksyon ay isa sa mga pinakamasakit na bahagi ng kanyang pagtiwalag.
Isa pang puntong binibigyang-diin ay ang ekonomiya at ang pang-araw-araw na hirap na dinaranas ng mga karaniwang tao. Habang ang mga opisyal ay abala sa politika, ang presyo ng bilihin ay patuloy na tumataas. Para kay Col. Mongao, ang tunay na lider ay dapat marunong makinig sa gutom ng kanyang nasasakupan.
Ang kawalan ng konkretong aksyon para mapagaan ang buhay ng mga mahihirap ay naging mitsa para masabi niyang hindi na ito ang gobyernong kanyang inaasahan.
Sa huli, ang pag-withdraw ng suporta ni Col. Mongao ay nagsisilbing babala at paalala. Hindi ito tungkol sa personal na galit, kundi tungkol sa pananagutan sa bayan. Maraming netizens ang nahati ang opinyon—may mga sumasang-ayon at nagsasabing tama lang na manindigan, habang mayroon namang nananatiling tapat sa pangulo.
Ngunit anuman ang panig natin, hindi maikakaila na ang boses ni Mongao ay sumasalamin sa sentimyento ng ilang sektor na naghahanap ng tunay at mabilis na pagbabago. Ang tanong ngayon, pakikinggan ba ng administrasyon ang mga ganitong hinaing, o hahayaan na lamang na mas marami pang kaalyado ang tuluyang lumayo?
Noong mga nakaraang buwan, naging usap-usapan sa bawat kanto at sa lahat ng sulok ng social media ang tila unti-unting pagbabago ng ihip ng hangin sa politika ng Pilipinas.
Isa sa mga pinakamalaking balitang yumanig sa mga tagasuporta ng administrasyon ay ang naging desisyon ni Retired Colonel Mongao na tuluyan nang bawiin ang kanyang suporta kay Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. Para sa marami, ito ay isang malaking sorpresa dahil kilala ang nasabing opisyal sa kanyang pagiging aktibo at tapat na kaalyado noon. Ngunit ano nga ba ang tunay na dahilan sa likod ng mabigat na desisyong ito?
Sa mga lumabas na pahayag at diskusyon, hindi lang ito basta simpleng pag-ayaw. Ito ay bunga ng malalim na pagkadismaya at mga prinsipyo na sa tingin niya ay hindi na natutugunan ng kasalukuyang pamumuno. Ayon sa mga ulat, isa sa mga pangunahing dahilan ay ang usapin ng soberanya at ang pamamalakad sa mga sensitibong isyu ng bansa.
Bilang isang dating sundalo, mahalaga para kay Col. Mongao ang integridad ng ating teritoryo at ang paraan kung paano ito ipinagtatanggol ng ating gobyerno. May mga pagkakataon daw na naramdaman niyang tila hindi sapat o hindi malinaw ang direksyon ng administrasyon pagdating sa mga banta mula sa labas.
Bukod sa isyu ng panlabas na banta, hindi rin nakaligtas ang usapin ng internal na pamamahala. Maraming Pilipino ang umaasa sa pangako ng pagkakaisa o “Unity,” ngunit para sa mga tulad ni Mongao, tila ang pagkakaisang ito ay hanggang salita lamang.
Nakikita niya ang patuloy na hidwaan sa loob ng gobyerno at ang tila kawalan ng malasakit sa mga maliliit na boses na naging pundasyon ng kanilang kampanya noon. Ang pakiramdam na naiwan sa ere ang mga prinsipyo na kanilang ipinaglaban noong eleksyon ay isa sa mga pinakamasakit na bahagi ng kanyang pagtiwalag.
Isa pang puntong binibigyang-diin ay ang ekonomiya at ang pang-araw-araw na hirap na dinaranas ng mga karaniwang tao. Habang ang mga opisyal ay abala sa politika, ang presyo ng bilihin ay patuloy na tumataas. Para kay Col. Mongao, ang tunay na lider ay dapat marunong makinig sa gutom ng kanyang nasasakupan.
Ang kawalan ng konkretong aksyon para mapagaan ang buhay ng mga mahihirap ay naging mitsa para masabi niyang hindi na ito ang gobyernong kanyang inaasahan.
Sa huli, ang pag-withdraw ng suporta ni Col. Mongao ay nagsisilbing babala at paalala. Hindi ito tungkol sa personal na galit, kundi tungkol sa pananagutan sa bayan. Maraming netizens ang nahati ang opinyon—may mga sumasang-ayon at nagsasabing tama lang na manindigan, habang mayroon namang nananatiling tapat sa pangulo.
Ngunit anuman ang panig natin, hindi maikakaila na ang boses ni Mongao ay sumasalamin sa sentimyento ng ilang sektor na naghahanap ng tunay at mabilis na pagbabago. Ang tanong ngayon, pakikinggan ba ng administrasyon ang mga ganitong hinaing, o hahayaan na lamang na mas marami pang kaalyado ang tuluyang lumayo?
