Sa gitna ng ingay at polusyon ng Pasig City, sa isang sulok ng Ortigas Avenue Extension, matatagpuan ang isang malawak na compound na nagsisilbing saksi sa mga pangarap ng isang payak na pamilya.
Dito naninirahan ang dalawampu’t dalawang taong gulang na si Mabel Tagala Cama, isang dalagang hindi lamang biniyayaan ng kagandahan kundi maging ng isang gintong puso.
Tubong Paracale, Camarines Norte, si Mabel ang ikaapat sa limang magkakapatid, at sa kanyang murang edad, siya na ang nagsisilbing haligi ng kanilang tahanan.
Bilang isang bank teller sa isang prestihiyosong bangko sa Makati, ang bawat hakbang niya sa umaga ay puno ng pag-asa, at ang bawat pag-uwi niya sa gabi ay bitbit ang pangarap na balang araw ay maiaon niya ang kanyang pamilya mula sa hirap.
Inilarawan si Mabel ng kanyang mga kaibigan at katrabaho bilang isang masayahing dalaga, laging nakangiti, at mahilig sa basketball. Sa kabila ng pagiging abala sa trabaho, hindi niya nakakalimutang gampanan ang kanyang tungkulin bilang isang responsableng anak at kapatid.
Ang kanyang ama na si Mang Reynaldo, isang masipag na electrician, at ang kanyang ina sa probinsya ay nakasandal sa determinasyon ni Mabel. Hindi siya basta-basta nagrereklamo sa pagod; para sa kanya, ang bawat sentimong kinikita niya ay para sa kinabukasan ng kanyang mga mahal sa buhay.
Nagtapos siya ng kursong Business Information at bago pinalad na maging bank teller, nagsimula muna siya bilang isang admin staff. Ang kanyang ambisyon? Ang makapagtrabaho sa ibang bansa upang mas mapabilis ang pag-asenso ng kanilang pamilya.
Ang compound kung saan sila nakatira ay hindi isang tipikal na residential area. Ito ay dating impounding area ng MMDA na kalaunan ay pinauupahan na bilang garahe ng isang malaking kumpanya ng bus.
Dahil dito, ang paligid ay napapaligiran ng mga dambuhalang sasakyan, mga mekaniko, driver, at mga stay-in na empleyado.
Sa madaling salita, halos magkakakilala ang mga tao rito. May apat na security guard na nagbabantay sa main gate, kaya naman sa loob ng maraming taon, naramdaman ng pamilya Cama na sila ay ligtas.
Sino nga ba ang mag-aakala na sa likod ng mga pamilyar na mukha at sa dilim ng mga nakaparadang bus ay nagtatago ang isang halimaw na naghihintay lamang ng tamang pagkakataon?
Ang buhay ni Mabel ay umiikot sa isang simpleng routine: bahay, trabaho, at simbahan. Siya ang tipo ng tao na mas pinipiling mag-overtime sa bangko kaysa gumala, dahil alam niyang bawat oras ay mahalaga. Noong mga panahong iyon, puno ang kanyang puso ng mga plano.
Wala sa isip ng kahit na sino na ang isang dalagang puno ng buhay, masipag, at walang kaaway ay magiging sentro ng isang balitang yayanig sa buong bansa. Ang kanyang pagiging breadwinner ay hindi lamang isang obligasyon para sa kanya, kundi isang karangalan.
Ngunit sa likod ng katahimikan ng compound na iyon, may mga matang nagmamasid, bumibilang ng bawat hakbang niya, at naghihintay sa sandaling siya ay mag-isa.
Ito ang simula ng isang kwentong hindi lamang mag-iiwan ng lamat sa puso ng pamilya Cama, kundi magsisilbi ring babala sa lahat tungkol sa panganib na maaring magmula sa mga taong inaakala nating kilala natin.
Dumating ang gabi ng Biyernes, Nobyembre 10, 2017—isang gabi na tila ordinaryo lamang sa simula, ngunit magiging mitsa ng isang malagim na trahedya. Dahil sa dami ng kailangang tapusin sa bangko sa Makati, nag-overtime si Mabel.
Hindi ito bago sa kanya; sanay siya sa sipag at tiyaga para sa pamilya. Pasado alas-onse na ng gabi nang makarating siya sa bukana ng compound sa Pasig. Ayon sa rekord ng mga gwardya, pumasok si Mabel sa main gate, ang huling sandaling nakita siyang naglalakad nang ligtas.
Ngunit sa paglalakad niya patungo sa kanilang tahanan sa loob ng madilim na pasilyo ng mga nakaparadang bus, isang balakid ang sumalubong sa kanya: ang gate ng kanilang mismong bahay ay nakakandado mula sa loob.
Sa labas ng pinto, kinuha ni Mabel ang kanyang cellphone. Nagpadala siya ng mensahe sa kanyang kapatid na lalaki na noon ay nasa loob lang din ng bahay at kararating lang mula sa sariling trabaho.
“Buksan mo ang pinto,” ang diwa ng kanyang mensahe, ngunit sa kasamaang palad, dahil sa pagod, hindi agad ito nabasa ng kanyang kapatid. Ilang minuto ang lumipas habang naghihintay ang dalaga sa dilim.
Nang sa wakas ay mapansin ng kapatid ang mensahe at dali-daling lumabas upang pagbuksan ang ate, ang tanging sumalubong sa kanya ay ang katahimikan ng gabi at ang malamig na simoy ng hangin.
Wala na si Mabel sa harap ng pinto. Akala ng kapatid ay baka umalis lang saglit o may pinuntahan, kaya bumalik ito sa loob, hindi alam na ang kanyang ate ay dinukot na sa loob mismo ng kanilang compound.
Kinaumagahan, Nobyembre 11, nagising ang pamilya sa isang mabigat na pakiramdam. Hindi nakauwi si Mabel, isang bagay na kailanman ay hindi niya ginagawa nang walang paalam.
Ang kanyang ama na si Mang Reynaldo, na nasa Quezon para sa trabaho, at ang kanyang ina na nasa Camarines Norte, ay agad na binalot ng kaba.
Tinawagan ni Mang Reynaldo ang cellphone ni Mabel. Nag-ring ito nang ilang beses, bawat tunog ay nagdadala ng katiting na pag-asa, ngunit walang sumasagot. Sa bawat hindi pagsagot, lalong lumalalim ang takot sa dibdib ng matanda.
Nang muli niyang subukan at sa pagkakataong ito ay hindi na nag-ring ang telepono—tila ba pinatay o nawalan na ng baterya—alam ni Mang Reynaldo sa kanyang kalooban na may masamang nangyari.
Hindi na nag-aksaya ng panahon ang ama. Mula sa Quezon, mabilis siyang bumalik sa Pasig, ang bawat kilometro ng biyahe ay tila isang taon sa bagal dahil sa sobrang pag-aalala. Pagdating sa compound, sinalubong siya ng balisang mga anak.
Sinubukan nilang magtanong-tanong sa mga kapitbahay at sa mga security guard. Kinumpirma ng gwardya na nakita nilang pumasok si Mabel, ngunit ayon sa logbook at sa kanilang obserbasyon, hindi na ito lumabas muli ng main gate.
Ibig sabihin, kung nasaan man si Mabel, nasa loob pa rin siya ng compound. Ang katahimikan ng lugar na dati nilang itinuturing na kanlungan ay biglang naging nakakatakot.
Ang bawat sulok, bawat ilalim ng bus, at bawat abandonadong gusali sa loob ng compound ay naging saksi sa isang krimeng unti-unti nang nabubunyag sa gitna ng desperasyon ng isang amang naghahanap sa kanyang nawawalang anak.
Noong Linggo, Nobyembre 12, 2017, ang kaba sa dibdib ni Mang Reynaldo ay napalitan ng isang hindi maipaliwanag na pait. Hindi na siya makapaghintay sa kilos ng mga awtoridad kaya siya na mismo, kasama ang ilang kamag-anak, ang nagpasyang libutin ang bawat sulok ng malawak na compound.
Habang naglalakad sa gitna ng mga naglalakihang bus, napansin nila ang isang abandonadong gusali—isang lumang bunk house na dating nagsilbing opisina. Mula rito ay may pumailanlang na manipis na usok at isang amoy na tila may nasusunog na plastik at karne.
Sa kabila ng takot, nilapitan ito ni Mang Reynaldo. Pagpasok sa loob ng madilim at tila kinalimutang silid, bumagsak ang mundo ng matanda sa kanyang nakita.
Sa isang sulok ng sahig, may isang tumpok ng sunog na linoleum. Nang dahan-dahan itong suriin, tumambad ang isang imaheng habambuhay na uukit sa isipan ng ama: ang bangkay ng kanyang anak na si Mabel. Karumal-dumal ang sinapit ng dalaga.
Nasunog ang kanyang katawan mula baywang pababa, at ang kanyang magandang mukha ay halos hindi na makilala dahil sa tindi ng mga sugat at pagkaka-durog, na tila hinampas ng isang matigas na bagay.
Ang pangarap ng pamilya Cama ay tila abo na ring kumalat sa malamig na semento ng lumang opisinang iyon. Agad na itinigil ang paghahanap at tinawagan ang pulisya upang iulat ang natagpuang krimen.
Dumating ang Scene of the Crime Operatives (SOCO) upang simulan ang pagsisiyasat. Sa loob ng abandonadong bunk house, narekober ang ilang piraso ng ebidensya na nagpahiwatig ng tindi ng karahasan.
Natagpuan ang underwear ni Mabel at ang kanyang cellphone malapit sa kanyang katawan. May nakita ring container ng acrylic thinner at mga piraso ng linoleum na pinaniniwalaang ginamit ng salarin upang silaban ang biktima sa tangkang itago ang pagkakakilanlan nito at ang bakas ng krimen.
Higit na nakakabahala ang pagkakadiskubre sa limang piraso ng aluminum foil na may mga bakas ng shabu, isang indikasyon na ang gumawa nito ay posibleng nasa ilalim ng impluwensya ng iligal na droga.
Ang autopsy report ay nagkumpirma sa mga hinala ng mga awtoridad: blunt traumatic injury sa ulo ang ikinamatay ni Mabel. Pinukpok siya nang napakalakas na naging sanhi ng pagkabasag ng kanyang bungo. Bukod dito, may mga palatandaan din na ang dalaga ay hinalay bago pinatay at sinunog.
Bagaman nahirapan ang mga forensic experts na kumuha ng malinaw na DNA sample dahil sa tindi ng pagkasunog ng katawan, ang bawat ebidensyang nakalap sa paligid ay nagsimulang bumuo sa isang madilim na puzzle.
Ang lokasyon ng bunk house ay limampung metro lamang ang layo mula sa bahay nina Mabel—isang napakaikling distansya na nagpapahiwatig na ang mga salarin ay maaaring nandoon lang sa paligid, nagmamasid habang ang pamilya ay naghahanap sa malayo.
Noong Nobyembre 14, 2017, ibinalik ang labi ni Mabel sa kanilang tahanan, ngunit ang pait sa puso ng pamilya ay lalong lumalim dahil hindi na pinahintulutang buksan ang kabaong.
Sa tindi ng pinsalang tinamo ng kanyang mukha at katawan, pinayuhan ang pamilya na panatilihin itong nakasara—isang masakit na katotohanan para sa isang amang nais man lang sanang masilayan sa huling pagkakataon ang anak na buo pa ang alaala.
Sa kabila ng pagdadalamhati, hindi tumigil ang mga otoridad. Bumalik ang mga pulis sa crime scene upang maghanap pa ng mga nawawalang piraso ng puzzle na magtuturo sa salarin.
Sa masusing paghahalughog sa paligid ng compound, natagpuan ang bag ni Mabel na itinapon sa ilalim ng isa sa mga nakaparadang bus. Hindi kalayuan doon, narekober din ang kanyang balabal o shawl na nakasabit sa windshield ng isang minivan.
Ang mas nakakapanghilakbot ay ang pagkakadiskubre sa mga butones ng kanyang blouse na nagkalat sa labas ng abandonadong bunk house. Ang mga ebidensyang ito ay nagbigay ng ideya sa mga imbestigador: hindi basta-basta dinala si Mabel sa loob ng opisina.
Nagkaroon ng isang marahas na pakikipagbuno. Naniniwala ang pulisya na sa tapat pa lamang ng isang tindahan sa loob ng compound ay hinaras na ang dalaga, at dahil sa lakas ng loob niyang lumaban, kinaladkad siya ng mga salarin patungo sa madilim na sulok kung saan ginawa ang karumal-dumal na gawaing iyon.
Nang muling masuri ang cellphone ni Mabel, natuklasan ang mga “unsent messages” na nilikha niya noong gabing iyon—mga mensaheng humihingi ng tulong sa kanyang kapatid na hindi na kailanman nakarating dahil sa kawalan ng signal o dahil agad siyang sinunggaban ng mga suspek.
Ang bawat titik sa kanyang telepono ay tila sigaw ng isang taong nanganib ang buhay. Gayunpaman, sa kabila ng mga pisikal na ebidensyang ito, isang malaking pader ang hinarap ng mga pulis.
Walang CCTV sa loob ng compound, at ang kawalan ng liwanag sa mga pasilyo noong gabing iyon ay naging pabor para sa mga kriminal. Ang tanging hawak ng mga forensic experts ay ang mga fingerprint na nakuha sa cellphone at sa linoleum na ginamit sa pagsunog.
Sa isinagawang fingerprint analysis, muling nabigo ang mga pulis sa simula dahil isa lamang sa mga marka ang tumugma kay Mabel; ang iba ay kabilang sa mga hindi pa kilalang tao.
Ngunit isang mahalagang hinala ang nabuo sa isipan ng mga imbestigador: ang pumatay kay Mabel ay hindi dayo.
Ang paraan ng pagtatago sa bangkay at ang kaalaman sa kung aling gusali ang abandonado ay malakas na indikasyon na ang salarin ay isang “taga-loob”—isang taong nakatira o nagtatrabaho sa loob ng compound.
Ayon sa pahayag ng isa sa mga gwardya, may nakita siyang apoy noong madaling araw ng Sabado at may tatlong lalaking tila umaapula nito.
Sa panahong iyon, akala ng gwardya ay simpleng basura lamang ang sinusunog, hindi niya alam na sa gitna ng mga ningas na iyon ay ang unti-unting pagtupok sa buhay at pangarap ng isang inosenteng dalaga.
Sa gitna ng pakikipag-unahan sa oras ng mga awtoridad, isang mahalagang tulong ang dumating mula sa amo ng ama ni Mabel. Nag-alok ito ng pabuya na nagkakahalaga ng limampung libong piso para sa sinumang makakapagturo sa mga salarin.
Ang perang ito ay naging mitsa upang mabasag ang katahimikan sa loob ng compound. Hindi nagtagal, lumantad ang mga impormasyon tungkol sa mga huling sandali ni Mabel bago siya tuluyang nawala sa paningin ng kanyang pamilya.
Sa tulong ng mga ebidensyang nakuha, unti-unting nabuo ang timeline ng krimen na nagpakita kung gaano kabilis naging marahas ang sitwasyon para sa dalaga.
Ang mga narekober na gamit ni Mabel, gaya ng kanyang bag sa ilalim ng bus at ang kanyang balabal, ay nagsilbing silent witnesses sa naganap na habulan at kaladkaran.
Naniniwala ang mga imbestigador na matapos tangkaing buksan ni Mabel ang gate ng kanilang bahay at hindi ito mabuksan, nagpasya siyang maghintay sa isang lugar na may kaunting liwanag. Ngunit doon siya sinunggaban.
Ang pagkaka-punit ng kanyang mga butones ay patunay na hindi siya sumuko nang walang laban. Ang bawat gasgas sa semento at bawat bakas ng kanyang mga gamit ay nagpapakita ng direksyon kung saan siya kinaladkad ng mga walang awang salarin patungo sa abandonadong bunk house.
Isa sa mga pinaka-nakakaantig na bahagi ng imbestigasyon ay ang pagsusuri sa kanyang mobile phone. Natuklasan dito ang mga text message na binuo ni Mabel habang siya ay nasa panganib.
Bagaman hindi na-send ang mga ito dahil sa bilis ng pangyayari, ang nilalaman ng kanyang draft folder ay nagpapakita ng kanyang desperasyon na makahingi ng tulong sa kanyang kapatid.
Ang cellphone na ito ay hindi lamang naglalaman ng kanyang mga huling salita, kundi naging susi rin para sa mga forensic experts. Sa kabila ng pagtatangka ng salarin na linisin ang crime scene, ang teknolohiya ay hindi nagsisinungaling.
Ang mga mensaheng ito ang nagbigay-boses kay Mabel mula sa kabilang buhay upang ituro ang landas patungo sa hustisya.
Habang sinusuri ang bawat anggulo, napagtanto ng pulisya na ang krimen ay hindi naganap sa isang mabilisang pagkakataon lamang.
Ang paggamit ng acrylic thinner at ang pagbabalot sa biktima ng linoleum ay nangangailangan ng oras at pagpaplano, o di kaya’y pamilyaridad sa mga kagamitang naroon na sa loob ng compound.
Ang hamon ngayon para sa pulisya ay tukuyin kung sino sa napakaraming lalaking nakatira at nagtatrabaho sa lugar ang may kakayahang gumawa ng ganito kagimbal na krimen.
Ang kawalan ng CCTV ay tila naging isang malaking bulag na pader, ngunit ang bawat butones, bawat piraso ng tela, at bawat hindi naipadala na mensahe ay unti-unting bumubuwag sa pader na iyon.
Ang mga huling sandali ni Mabel ay nagsimulang magkaroon ng malinaw na hugis, at ang mga suspect ay nagsisimula nang mabawasan hanggang sa matitira na lamang ang tunay na may sala.
Sa kabila ng mga pisikal na ebidensyang nakalap, ang imbestigasyon ay naharap sa isang matigas na pader ng katahimikan. Ang compound na ito sa Ortigas Avenue Extension ay tila isang saradong mundo kung saan ang bawat isa ay tila nagbubulag-bulagan o natatakot magsalita.
Dahil sa kawalan ng CCTV cameras sa loob, ang mga pulis ay umasa nang malaki sa mga testimonya ng mga nakatira at nagtatrabaho doon.
Ang hamon ay hindi biro: kailangang salain ang bawat pahayag ng mga driver, mekaniko, at gwardya na naroon noong gabing iyon. Sino sa kanila ang nagsasabi ng totoo, at sino ang nagtatakip para sa isang kasamahan?
Ang pader ng katahimikang ito ay nagsimulang gumuho nang maglabas ng pahayag ang isa sa mga security guard.
Ayon sa kanya, bandang alas-dos o alas-tres ng madaling araw noong Sabado, may napansin siyang liwanag ng apoy na nagmumula sa direksyon ng abandonadong bunk house. Nang kanya itong lapitan, nakita niya ang tatlong lalaki na tila may ginagawa sa gitna ng usok.
Sa kanyang paningin noong oras na iyon, tila ba inaapula o pinapatay lamang ng mga lalaki ang apoy. Dahil sanay ang mga tao sa compound na magsunog ng mga basura o tira-tirang gamit, hindi na nagduda ang gwardya at hindi na rin niya inisip na may karumal-dumal na krimeng nagaganap sa loob ng gusaling iyon.
Ang pagkukulang na ito sa pag-usisa ay naging isang malaking puwang na nagbigay ng sapat na oras sa mga salarin na makatakas o makapagtago ng ebidensya.
Habang nagpapatuloy ang pagtatanong, lumutang ang kwento ng isang hindi nagpakilalang testigo na naninirahan malapit sa tindahan sa loob ng compound. Ayon sa kanya, noong gabi ng pagkawala ni Mabel, may narinig siyang boses ng isang babae na tila humihingi ng tulong.
Ang boses ay nanggagaling sa madilim na bahagi malapit sa mga nakaparadang bus. Ngunit tulad ng gwardya, hindi rin siya nag-usisa dahil sa takot na madamay o dahil sa pag-aakalang away-pamilya lamang ito.
Ang bawat testimonya ay nagpapakita ng isang masakit na katotohanan: si Mabel ay humingi ng saklolo, siya ay lumaban, at may mga taong nakarinig at nakakita sa mga kakaibang pangyayari, ngunit walang sinumang nangahas na mamagitan hanggang sa huli na ang lahat.
Ang pokus ng pulisya ay lalong natuon sa mga “taga-loob.” Imposibleng ang isang dayo ay basta na lamang makakapasok, makakagawa ng ganoong karahasan, at malalaman kung saan matatagpuan ang mga materyales na pampasiklab gaya ng acrylic thinner nang hindi napapansin.
Sinimulan ng mga awtoridad ang pag-imbita sa mga “person of interest”—mga indibidwal na may rekord ng paggamit ng droga o may kahina-hinalang galaw pagkatapos ng krimen. Ang pressure ay tumitindi hindi lamang sa mga suspect kundi maging sa mga pulis dahil sa galit ng publiko sa social media.
Sa bawat oras na lumilipas, ang pader ng katahimikan ay unti-unting nabibitak, at ang katotohanan ay pilit na kumakawala mula sa dilim ng compound na naging libingan ng mga pangarap ni Mabel.
Sa gitna ng lumalalim na imbestigasyon, isang lalaki ang kusang lumutang upang magbigay ng kanyang salaysay. Siya ay si Randy Ovenada, tatlumpu’t walong taong gulang, isang driver na naninirahan din sa loob ng compound.
Sa unang tingin, tila siya ay isang responsableng saksi na nais lamang makatulong sa pamilya ni Mabel. Ayon sa kwento ni Randy, noong gabi ng Nobyembre 10, bandang alas-onse ng gabi, nakita niya raw si Mabel na nakatayo sa tapat ng gate ng kanilang bahay habang abala sa pagce-cellphone.
Dagdag pa niya, may napansin siyang dalawang misteryosong lalaki na umaaligid sa dalaga, tila ba naghihintay ng pagkakataong sumunggab.
Hindi doon nagtapos ang detalyadong kwento ni Randy. Sinabi pa niya na kinabukasan, Nobyembre 11, muli niyang nakita ang parehong mga lalaki malapit sa abandonadong bunk house.
Ayon sa kanya, ang mga lalaking ito ay may hawak na malalaking karton at may napansin siyang usok na lumalabas mula sa loob ng lumang opisina. Inilarawan pa niya ang isa sa mga suspek bilang isang lalaking matipuno ang pangangatawan at medyo kulot ang buhok.
Dahil sa detalyadong paglalarawang ito, agad na kumilos ang mga pulis. Sinuri nila ang lahat ng mga empleyado ng bus line sa compound upang hanapin ang lalaking tinutukoy ni Randy.
Nakatagpo sila ng isang mekaniko na tumutugma sa deskripsyon, ngunit mabilis itong napawalang-sala nang patunayan ng ibang mga testigo na ang taong iyon ay mahimbing na natutulog sa loob ng bus noong oras ng krimen.
Dahil dito, nagsimulang magduda ang mga imbestigador sa mga motibo ni Randy. Napansin nila ang mga “inconsistency” o hindi pagtutugma sa kanyang mga pahayag. Masyadong detalyado ang kanyang kwento para sa isang taong nagsasabing “nakita lang” niya ang pangyayari mula sa malayo.
Bakit hindi siya agad nag-ulat sa gwardya kung nakita niyang may usok at may mga kahina-hinalang lalaki? Habang kinakausap ng mga pulis si Randy, napansin nila ang kanyang kakaibang kilos—tila ba hindi siya mapakali, pawis na pawis, at hindi makatingin nang diretso sa mga mata ng mga otoridad.
Ang tila “heroic” na paglutang niya bilang testigo ay nagsimulang magmukhang isang desperadong hakbang upang iligaw ang atensyon ng mga pulis palayo sa kanya.
Dahil sa mga pagdududang ito, itinuring si Randy Ovenada bilang isa sa limang “persons of interest” na isinailalim sa masusing interogasyon. Hindi na siya pinayagang umalis ng presinto habang sinusuri ang kanyang background.
Natuklasan ng mga pulis na si Randy ay may kasaysayan ng paggamit ng iligal na droga, isang mahalagang impormasyon na tumugma sa natagpuang mga aluminum foil na may traces ng shabu sa crime scene.
Ang testigong dati ay tila kakampi ng hustisya ay unti-unti nang nagiging pangunahing suspect sa paningin ng batas.
Ang kanyang detalyadong kwento tungkol sa “dalawang lalaki” ay tila naging isang script na siya mismo ang sumulat, ngunit nakalimutan niyang sa ilalim ng matalas na pagsusuri ng mga eksperto, ang mga kasinungalingan ay laging may lamat.
Habang patuloy na itinuturing na person of interest si Randy Ovenada, dinala ng mga awtoridad ang imbestigasyon sa mas mataas na antas ng pagsusuri—ang larangan ng forensic science.
Sa puntong ito, hindi na sapat ang mga salaysay; kailangan ng mga pulis ng pisikal na ebidensya na direktang mag-uugnay sa salarin sa katawan ni Mabel at sa mga gamit na iniwan sa crime scene.
Ang cellphone ni Mabel, na natagpuan malapit sa kanyang sunog na bangkay, ay isinailalim sa dactyloscopy o fingerprint examination. Dito, ang bawat bakas ng daliri na nakuha sa screen at sa likod ng telepono ay maingat na inihambing sa fingerprints ng lahat ng mga lalaking inimbitahan sa presinto.
Kasabay nito, isinailalim din ang limang persons of interest sa mandatory drug test. Ang resulta ay naging mabilis at malinaw: si Randy Ovenada ay nagpositibo sa paggamit ng shabu.
Ang pagkakatuklas na ito ay nagbigay ng mas mabigat na basehan sa hinala ng mga pulis, lalo na’t may nakuha ring drug paraphernalia sa loob ng abandonadong bunk house kung saan natagpuan si Mabel. Ngunit ang pinakamalaking rebelasyon ay nagmula sa laboratoryo ng SOCO.
Ang fingerprints na nakuha sa tatlong magkakaibang bahagi ng cellphone ni Mabel, gayundin ang mga bakas na nakuha mula sa linoleum na ginamit sa pagsunog sa dalaga, ay nagkaroon ng eksaktong pagtutugma.
Ang mga markang iyon ay hindi sa kung sinong misteryosong lalaki; ang mga iyon ay pag-aari ni Randy Ovenada.
Sa harap ng siyentipikong ebidensyang ito, ang “script” na binuo ni Randy tungkol sa dalawang lalaking umaaligid ay tuluyan nang gumuho. Paanong mapupunta ang kanyang fingerprints sa cellphone ng biktima kung siya ay hamak na nakamasid lamang mula sa malayo?
Bakit ang kanyang marka ang nasa linoleum na nagsilbing pampasiklab sa apoy? Ang siyensya ay nagbigay ng boses sa isang biktima na hindi na kayang magsalita para sa kanyang sarili.
Ang bawat linyang nakuha sa kanyang balat ay naging isang selyo ng katotohanan na nagbaon kay Randy sa ilalim ng bigat ng ebidensya. Hindi na lamang siya isang testigo; siya na ngayon ang itinuturing na prime suspect sa karumal-dumal na pagpaslang at panggagahasa kay Mabel Tagala Cama.
Sa kabila ng mga resultang ito, nanatiling matigas ang loob ni Randy. Pilit niyang idinepensa ang kanyang sarili sa pagsasabing inabot lamang sa kanya ang cellphone ng mga hindi kilalang bus driver, at kaya raw may fingerprints siya roon ay dahil hinawakan niya ito para “i-tsek.”
Ngunit ang palusot na ito ay hindi kinagat ng mga imbestigador. Ang presensya ng kanyang fingerprints sa linoleum na ginamit sa pagtupok sa biktima ang naging pinakamabigat na ebidensyang nagdiin sa kanya.
Ang maskara ng isang nagmamalasakit na kapitbahay ay tuluyan nang natanggal, at ang lumabas ay ang mukha ng isang taong nabulag ng iligal na droga at hayok sa laman.
Ang kaso ay hindi na lamang nakadepende sa hinala; dahil sa forensic science, ang landas patungo sa hustisya ay naging maliwanag at hindi na matatawaran.
Dahil sa bigat ng ebidensyang forensic at ang positibong resulta ng drug test, tuluyan nang sinampahan si Randy Ovenada ng kasong Rape with Homicide at Violation of Republic Act 9165 o ang Comprehensive Dangerous Drugs Act. Noong Nobyembre 19, 2017, wala pang sampung araw matapos ang malagim na krimen, opisyal nang inaresto si Randy. Ipinrisinta siya sa media ng noo’y NCRPO Chief na si Oscar Albayalde sa isang press conference na naging sentro ng atensyon sa buong bansa. Sa harap ng mga camera, nakayuko ang suspek, suot ang orange na t-shirt ng mga bilanggo—isang malayo at kabaligtaran na imahe mula sa “saksi” na unang lumapit sa pulisya upang magbigay ng pekeng kwento. Ang pagkakahuli sa kanya ay nagbigay ng pansamantalang ginhawa sa publiko, ngunit para sa pamilya Cama, ang laban ay kasisimula pa lamang.
Habang gumugulong ang kaso, hindi napigilan ni Mang Reynaldo na ilabas ang kanyang matinding hinanakit.
Sa gitna ng kanyang pagluluksa, kinuwestiyon niya ang tila pananahimik ng Commission on Human Rights (CHR) at ng Catholic Bishops’ Conference of the Philippines (CBCP) sa sinapit ng kanyang anak.
Para sa isang amang nakakita sa sunog at lapuradong katawan ng kanyang dalaga, ang katahimikan ng mga grupong ito ay tila isang insulto sa biktima.
Agad namang tumugon ang CHR at ipinaliwanag na ang kanilang mandato ay nakatuon sa mga paglabag sa karapatang pantao na kinasasangkutan ng mga ahente ng gobyerno, ngunit tiniyak nilang nakamasid sila sa takbo ng hustisya.
Ang sentimyento ni Mang Reynaldo ay naging mitsa ng mainit na diskusyon sa social media tungkol sa kung nasaan ang boses ng hustisya para sa mga biktima ng karaniwang kriminal.
Upang mas mapatibay ang kaso laban kay Randy at mahanap ang posibleng mga kasabwat, nagdagdag ang lokal na pamahalaan ng Pasig City sa pangunguna ni Mayor Bobby Eusebio ng pabuya, hanggang sa umabot ito sa kabuuang tatlong daang libong piso.
Ang hakbang na ito ay naglalayong hikayatin ang iba pang mga empleyado sa loob ng compound na magsalita.
Naniniwala ang mga otoridad na bagaman si Randy ang itinuturo ng fingerprints, malaki ang posibilidad na hindi niya kayang gawin ang ganoong karumal-dumal na krimen nang mag-isa—lalo na ang pagkaladkad, paghahalay, at ang pagtatangkang sunugin ang bangkay sa loob ng maikling panahon.
Ang pahayag ng gwardya tungkol sa “tatlong lalaki” na nakita sa tapat ng apoy ay nanatiling isang mahalagang anggulo na pilit nilang binubuo.
Ang pag-aresto kay Randy ay naging isang mahalagang tagumpay para sa PNP Pasig, ngunit ang bawat pagdinig sa korte ay tila muling pagbabalik sa hapdi ng gabing iyon para sa mga Cama.
Habang si Randy ay nakapiit sa Pasig City Jail, ang pamilya ni Mabel ay patuloy na nananawagan sa sinumang may alam pa sa krimen na huwag matakot.
Ang katarungang hinahangad nila ay hindi lamang para maikulong ang isang tao, kundi upang malinis ang pangalan ni Mabel at matiyak na wala nang ibang dalaga ang makakaranas ng ganoong klaseng impyerno sa kamay ng mga taong nalulunod sa bisyo.
Sa bawat gabi na dumadaan, ang bakante at madilim na bunk house sa Ortigas Avenue Extension ay nananatiling paalala na sa likod ng bawat pagkakahuli sa suspek, may isang pamilyang habambuhay nang may kulang sa kanilang hapag-kainan.
Sa pagpapatuloy ng prosesong legal laban kay Randy Ovenada, unti-unting lumilinaw ang masakit na katotohanan ng gabing iyon. Bagaman nakakulong na ang pangunahing suspek, ang misteryo ng dalawa pang lalaking nakita ng gwardya ay nananatiling isang bukas na sugat sa imbestigasyon.
Ang bawat pagdinig sa korte ay isang masusing paghimay sa mga huling sandali ni Mabel—isang paglalakbay pabalik sa dilim ng compound kung saan ang isang inosenteng pangarap ay marahas na pinutol.
Ang kasong ito ay hindi lamang naging kwento ng isang pagpaslang; naging salamin ito ng isang mas malalim na kanser sa lipunan: ang mapanirang epekto ng iligal na droga na nagagawang gawing halimaw ang isang kapitbahay o katrabaho.
Ang trahedya ni Mabel Cama ay nag-iwan ng mahalagang aral sa bawat isa sa atin. Sa gitna ng ating pagmamadali sa araw-araw na buhay, madalas nating makalimutan na ang panganib ay hindi lamang nagmumula sa mga estranghero sa kalsada, kundi maging sa mga pamilyar na mukhang nakakasalamuha natin sa loob ng ating sariling komunidad.
Ang kawalan ng CCTV at sapat na ilaw sa mga pasilidad na tulad ng naturang compound ay nagsilbing babala sa mga establisyimento na unahin ang seguridad ng kanilang mga residente at empleyado.
Ang hustisya para kay Mabel ay isang mahabang proseso, isang laban na nangangailangan ng tatag ng loob mula sa isang pamilyang nawalan ng breadwinner, ng isang kapatid, at ng isang mapagmahal na anak.
Ngayon, habang ang ingay ng mga bus sa Ortigas Avenue Extension ay patuloy sa kanilang biyahe, ang bunk house na naging saksi sa karahasan ay nananatiling tahimik—isang monumento ng isang buhay na ninakaw.
Ang alaala ni Mabel ay patuloy na nabubuhay sa bawat panawagan para sa kaligtasan ng mga kababaihan at sa bawat sigaw laban sa karahasan.
Ang kanyang kwento ay hindi dapat malimutan, hindi bilang isang biktima lamang, kundi bilang isang simbolo ng isang dalagang lumaban hanggang sa huling sandali.
Ang katarungan ay maaaring mabagal, ngunit sa tulong ng ebidensya, ng mga saksing matatapang, at ng walang sawang pagmamahal ng kanyang pamilya, ang katotohanan ay hindi kailanman mananatiling nakabaon sa abo.
Sa pagtatapos ng malagim na salaysay na ito, hayaan nating humimlay ang ating mga isipan sa isang sandali ng katahimikan at panalangin para kay Mabel.
Ang bawat bugso ng hangin na dumaraan sa mga dahon at ang bawat patak ng ulan sa bubungan ay tila ba bulong ng kanyang alaala, nagpapaalala sa atin na ang pag-ibig ng isang pamilya ay mas malakas kaysa sa anumang kadiliman.
Sa dapit-hapong ito, dahan-dahang naglalaho ang mga imahe ng karahasan at ang palahaw ng hustisya, na pinapalitan ng isang banayad na liwanag na nagmumula sa mga pangarap na kanyang iniwan.
Ang kanyang masayang ngiti, ang kanyang sigasig sa pagtatrabaho, at ang kanyang wagas na pagmamahal sa kanyang mga magulang ay ang mga bagay na dapat nating baunin sa ating pagtulog.
Ipiit natin ang ating mga mata at damhin ang kapayapaang dumarating matapos ang isang napakahabang bagyo.
Wala nang sakit, wala nang takot, at wala nang dilim para kay Mabel; siya ay nasa isang lugar na kung saan ang mga bituin ay hindi kailanman namamatay at ang bawat pangarap ay malayang nakakalipad.
Hayaan nating ang kanyang kwento ay maging isang banayad na paalala na ang katarungan, gaano man ito kalayo, ay laging dumarating para sa mga pusong tapat.
Sa bawat paghinga natin sa gabing ito, alalahanin natin na ang bawat buhay ay mahalaga, at ang bawat alaala ay isang kayamanang hindi kailanman mananakaw ng anumang krimen.
Habang ang mundo ay unti-unting nananahimik at ang mga bituin ay nagsisimulang magbantay sa kalangitan, hayaan nating ang katahimikan ang maging ating kumot.
Ang bawat tibok ng ating puso ay isang pangako na hindi natin hahayaang malimutan ang mga tulad ni Mabel, at ang ating pananampalataya ang magsisilbing gabay sa ating paghahanap ng liwanag. Matulog nang mahimbing, baon ang pag-asang bukas ay may mas ligtas na mundong naghihintay para sa lahat.
Sa huling bulong ng hangin, maririnig ang isang pangako: na sa kabila ng lahat, ang kabutihan ay mananatiling mananaig. Paalam sa gabi, at nawa’y ang kapayapaan ng Maykapal ang manatili sa bawat tahanan, sa bawat puso, at sa bawat kaluluwang naghahanap ng katarungan.
