PANIMULA: ANG MUKHA NG KASAMAAN SA LIKOD NG MATAMIS NA NGITI
Sa ating imahinasyon, ang isang “Serial Killer” ay madalas na inilalarawan bilang isang lalaking may madilim na aura, nakakatakot na tingin, at nagtatago sa dilim. Hindi natin inaasahan na ang mukha ng kasamaan ay maaaring maging isang matandang babae na mahilig magluto ng prune cake, nagbabasa ng romance novels, at palaging nakangiti.
Ngunit sa kasaysayan ng krimen sa Amerika, binasag ni Nannie Doss ang lahat ng estereotipong ito.
Kilala sa bansag na “The Giggling Granny” o “The Jolly Black Widow,” si Nannie ay hindi pumatay gamit ang baril o kutsilyo. Ang kanyang sandata ay mas tahimik, mas mapanlinlang, at inihahain niya sa hapag-kainan: Lason.
Sa loob ng mahigit tatlong dekada, mula 1920s hanggang 1954, tahimik na pinaslang ni Nannie ang mga taong dapat sana ay kanyang minamahal at inaalagaan. Apat na asawa, dalawang anak, dalawang kapatid, ang kanyang ina, at maging ang kanyang mga apo—lahat sila ay naging biktima ng kanyang baluktot na paghahanap sa “tunay na pag-ibig.”
At nang siya ay mahuli, wala siyang ipinakitang pagsisisi. Sa halip, tumawa lang siya.
Ito ang malalim na pagsisid sa utak ng isang lola na naging isa sa pinaka-produktibong babaeng serial killer sa kasaysayan.
KABANATA 1: ANGUGAT NG LAHAT – ISANG BATANG PINAGKAITAN
Ipinanganak bilang Nancy Hazel noong Nobyembre 4, 1905, sa Blue Mountain, Alabama, lumaki si Nannie sa isang kapaligiran na malayo sa fairy tale na kanyang pinapangarap. Ang kanyang pamilya ay mahihirap na magsasaka. Isa siya sa limang magkakapatid na namulat sa ilalim ng kamay na bakal ng kanilang amang si James.
Si James ay inilarawan bilang isang abusado at controlling na ama. Hindi niya pinahintulutan ang kanyang mga anak na mag-aral nang maayos. Sa halip, pinagtrabaho niya ang mga ito sa bukid. Ipinagkait din niya kay Nannie ang pakikisalamuha sa ibang tao, lalo na sa mga lalaki, at pinagbawalan silang mag-ayos o magpaganda.
Dahil sa kakulangan ng kalayaan sa totoong buhay, tumakas si Nannie sa pamamagitan ng kanyang imahinasyon. Naging obsesyon niya ang pagbabasa ng mga magazine tungkol sa “Romance” at “True Love.” Sa kanyang isip, balang araw ay darating ang kanyang Prince Charming na magliligtas sa kanya sa miserableng buhay sa bukid.
Ngunit may isang pangyayari noong siya ay pitong taong gulang pa lamang na pinaniniwalaan ng mga eksperto na maaaring nagpabago sa takbo ng kanyang utak.
Habang nakasakay sa tren ang kanilang pamilya, biglang huminto ito nang mabilis. Sa lakas ng impact, tumama ang ulo ni Nannie sa metal bar ng upuan sa harap niya. Nawalan siya ng malay. Mula noon, dumanas na siya ng matitinding sakit ng ulo (migraines), madalas na pagkawala ng malay (blackouts), at pabago-bagong ugali.
Ito ba ang naging sanhi ng kanyang pagiging sociopath? O sadyang may kadiliman na talagang namumuhay sa kanyang puso?
KABANATA 2: UNANG PAG-IBIG, UNANG DUGO (Charley Braggs)
Sa edad na 16, nakita ni Nannie ang kanyang “ticket” palabas sa poder ng kanyang ama. Nagpakasal siya kay Charley Braggs, isang katrabaho sa pabrika. Sa wakas, malaya na siya. O iyon ang akala niya.
Nagsimula ang kanilang pagsasama noong 1921. Nagkaroon sila ng apat na anak na babae. Pero ang pangarap niyang “Romantic Fantasy” ay mabilis na gumuho. Ang reyalidad ng buhay may-asawa ay mahirap. Bukod sa kahirapan, nakitira sa kanila ang ina ni Charley.
Ayon kay Nannie, ang kanyang biyenan ay pakialamera, mapang-api, at laging kinokontra ang kanyang pagpapalaki sa mga bata. Nagsimulang uminom at manigarilyo si Nannie para makalimot.
Dito nagsimula ang pattern.
Sa pagitan ng 1927 at 1929, dalawa sa kanilang mga anak na nasa gitna ang biglaang namatay. Ang sabi ni Nannie, “food poisoning” daw. Noong panahong iyon, sa liblib na lugar, hindi uso ang autopsy. Inilibing ang mga bata nang walang tanong-tanong.
Pero si Charley Braggs ay nakutuban. Natakot siya para sa buhay ng panganay nilang si Melvina. Kaya’t kinuha niya si Melvina at tumakas, iniwan si Nannie at ang kanilang bunsong si Florine.
Bumalik si Charley matapos ang isang taon, pero hindi para makipagbalikan, kundi para makipaghiwalay. Siya ang nag-iisang asawa ni Nannie na nakaligtas nang buhay. Ang kanyang pagtakas ang nagsalba sa kanya mula sa “Black Widow.”
KABANATA 3: ANG PAGHAHANAP SA “PERFECT ROMANCE” SA LOONEY HEARTS ADS
Matapos ang diborsyo, lalong naging uhaw si Nannie sa pag-ibig. Dahil limitado ang kanyang mundo, bumaling siya sa “Lonely Hearts” columns sa mga dyaryo at magazine—ang dating version ng online dating apps.
Doon niya nakilala ang kanyang ikalawang asawa noong 1929: Si Frank Harrelson.
Si Frank ay isang romantic sa sulat, pero sa totoong buhay, siya ay isang lasenggo at may criminal record. Sa kabila nito, pinakasalan siya ni Nannie. Tumagal ang kanilang pagsasama ng 16 na taon, pero puno ito ng away at karahasan.
Isang gabi noong 1945, umuwing lasing si Frank. Pinuwersa niya si Nannie na makipagtalik sa kanya sa marahas na paraan. Para kay Nannie, ito na ang huling patak.
Kinabukasan, habang masakit ang ulo ni Frank dahil sa hangover, nagtimpla si Nannie ng “espesyal” na inumin. Hinaluan niya ng lason sa daga (rat poison na may arsenic) ang garapon ng moonshine whiskey ni Frank.
Ininom ito ni Frank. Ilang araw siyang naghirap sa sakit ng tiyan bago namatay. Ang findings ng doktor? “Food poisoning” o komplikasyon sa atay dahil sa alak.
Muli, nakalusot si Nannie. At nakuha pa niya ang insurance money.
KABANATA 4: ANG “INTERLUDE” NG PAMAMATAY-TAO (Pamilya Muna Bago Asawa)
Sa pagitan ng kanyang mga asawa, hindi tumigil ang kamay ni Nannie sa pagpatay. Tila ba kapag may sagabal o pabigat sa kanyang buhay, ang solusyon niya ay lason.
Matapos mamatay ni Frank, dinalaw ni Nannie ang kanyang panganay na anak na si Melvina (yung itinakas ni Charley noon). Nanganak si Melvina ng isang sanggol.
Habang nasa ospital at groggy pa si Melvina dahil sa anesthesia, sinabi niya na nakita niyang may ginawa si Nannie sa sanggol. Tinurukan daw nito ng hairpin sa ulo ang bata. Namatay ang sanggol. Iginiit ng mga doktor na natural causes ito, pero hindi nawala ang hinala ni Melvina.
Ilang taon ang lumipas, nagkaroon ulit ng anak si Melvina, si Robert. Isang araw, iniwan niya ito sa pangangalaga ni Lola Nannie. Pag-uwi niya, patay na ang bata. Asphyxia o hindi makahinga ang dahilan. Pero ang nakapagtataka, may nakuhang life insurance policy si Nannie para sa kanyang apo.
Hindi lang mga apo ang naging biktima.
Nang magkasakit ang kapatid niyang si Dovie, inalagaan ito ni Nannie. Ilang araw lang, patay na si Dovie. Nang bumisita ang kanyang inang si Louisa, bigla rin itong sumakit ang tiyan at namatay matapos kainin ang niluto ni Nannie.
Ang tingin ng komunidad kay Nannie? Isang martir. Isang babaeng punong-puno ng trahedya sa buhay dahil namamatay ang lahat ng nasa paligid niya. Walang naghinala na siya ang arkitekto ng mga kamatayang ito.
KABANATA 5: ANG PANGATLO AT PANG-APAT (Arlie Lanning at Richard Morton)
Hindi pa tapos si Nannie sa paghahanap ng “True Love.”
Sa pamamagitan ulit ng Lonely Hearts ad, nakilala niya si Arlie Lanning sa North Carolina. Tulad ni Frank, lasenggo rin si Arlie. Pero si Nannie, ginampanan ang papel ng doting wife.
Nang magkasakit si Arlie (dahil sa lason na unti-unting inilalagay ni Nannie sa pagkain), namatay ito. Ang diagnosis: Heart failure, pinalala ng alcohol.
Ilang linggo matapos ilibing si Arlie, misteryosong nasunog ang bahay nila. Nakuha ni Nannie ang insurance money. Pumunta siya sa biyenan niyang babae (nanay ni Arlie). Bigla ring namatay ang matanda habang natutulog.
Sunod naman ay si Richard Morton ng Kansas. Iba si Richard—hindi siya umiinom, hindi naninigarilyo. Akala ni Nannie, siya na ang “The One.” Pero natuklasan ni Nannie na babaero pala si Richard.
Para kay Nannie, ang pagtataksil ay may kapalit na kamatayan.
Nagsimulang sumakit ang tiyan ni Richard. Uminom siya ng kape na timpla ni Nannie. Kumain siya ng pagkain na luto ni Nannie. Unti-unti siyang nanghina at namatay.
Apat na asawa. Lahat patay (bukod kay Charley na tumakas). Lahat may insurance.
KABANATA 6: ANG HULING BIKTIMA AT ANG PRUNE CAKE
Noong 1953, nakilala niya ang kanyang ikalima at huling asawa: Si Samuel Doss ng Tulsa, Oklahoma.
Si Samuel ay isang pastor. Malinis ang pamumuhay. Hindi umiinom, hindi naninigarilyo, at tapat. Perpekto na sana. Pero may problema—masyadong mahigpit at “boring” si Samuel.
Bawal manood ng TV. Bawal magbasa ng romance novels. Binabantayan ang pera. Para kay Nannie, ito ay impyerno. Gusto niya ng kalayaan at kilig.
Naglayas si Nannie, pero pinakiusapan siya ni Samuel na bumalik. Pumayag si Nannie sa kondisyong ilalagay siya sa checking account nito at kukuha ng dalawang life insurance policies. Pumayag ang kawawang Samuel.
Noong Setyembre 1954, nagluto si Nannie ng paborito ni Samuel: Prune Cake.
Pero ang prune cake na ito ay may palamang arsenic. Nagkasakit nang malubha si Samuel at naospital ng halos isang buwan. Sa ospital, gumaling siya dahil malayo siya sa lason ni Nannie.
Nang umuwi siya, masaya siyang sinalubong ni Nannie ng mainit na kape.
Kinabukasan, patay na si Samuel.
KABANATA 7: ANG PAGBAGSAK NG “HAPPY WIDOW”
Dito nagkamali si Nannie.
Ang doktor ni Samuel ay nagtaka. Paanong ang isang pasyente na gumaling na sa ospital at malakas na nang lumabas ay biglang mamamatay kinabukasan?
Dahil sa hinala, ipinag-utos ng doktor ang autopsy.
Ang resulta: Ang tiyan ni Samuel Doss ay puno ng arsenic—sapat para pumatay ng isang kabayo.
Inaresto ng mga pulis si Nannie. Sa una, nag-acting siya. Umiyak. Nagulat.
Pero nang ilatag ng mga pulis ang ebidensya at tinanong siya tungkol sa iba pa niyang asawa, may nagbago.
Tumigil siya sa pag-iyak. At nagsimula siyang tumawa.
Isang nakakakilabot na tawa. Isang tawa na parang batang naglalaro.
“Pinatay mo ba sila?” tanong ng pulis. Nakangiting sumagot si Nannie, “Apat sa kanila. At ang nanay ko. At ang kapatid ko. At ang apo ko.”
Ang paliwanag niya? “Hinanap ko lang ang perpektong asawa. Yung totoong romansa sa buhay. Pero wala sa kanila ang tama.”
Tungkol kay Samuel: “Masyado siyang boring. At ayaw niya akong payagang manood ng TV. Kaya nilagyan ko ng lason sa daga ang kape niya.” Sinabi niya ito habang humahagikgik.
KABANATA 8: ANG PAGLILITIS AT KAMATAYAN
Ang kaso ni Nannie Doss ay naging media sensation sa buong Amerika noong 1955.
Binansagan siyang “The Giggling Granny” at “The Jolly Black Widow.” Sa bawat litrato niya sa dyaryo, nakangiti siya. Parang nagpapapicture lang sa family reunion, pero ang pinag-uusapan ay ang brutal na pagpatay sa 11 niyang kapamilya.
Walang nakikitang pagsisisi sa kanyang mga mata. Para sa kanya, ang pagpatay ay solusyon lang sa problema. Kung boring ang asawa, patayin. Kung makulit ang apo, patayin.
Inamin niya ang lahat ng krimen, pero sa Oklahoma lamang siya nilitis para sa pagkamatay ni Samuel Doss.
Hinatulan siya ng Life Imprisonment. Bakit hindi Death Penalty?
Noong panahong iyon, hindi pa handa ang lipunan na bitayin ang isang babae—lalo na ang isang lola na mukhang mabait at palangiti. Naniwala ang judge na may sakit siya sa isip, bagama’t idineklara siyang “sane” enough para litisin.
Sa loob ng kulungan, nanatiling “masaya” si Nannie. Nagtrabaho siya sa laundry area, nagbasa ng mga romance novels, at nakipagkwentuhan sa mga guards.
Sampung taon matapos ang kanyang pagkakakulong, noong 1965, namatay si Nannie Doss dahil sa Leukemia. Siya ay 59 anyos.
PANGWAKAS: ANG LEKSYON NG NAKANGITING LOLA
Ang kwento ni Nannie Doss ay nag-iwan ng isang nakakakilabot na paalala sa mundo: Ang kasamaan ay walang pinipiling anyo.
Hindi lahat ng serial killer ay mukhang halimaw. Ang iba ay nagluluto ng masarap na cake. Ang iba ay nag-aalaga ng apo. Ang iba ay palaging nakangiti.
Si Nannie Doss ay pumatay hindi dahil sa galit, kundi dahil sa isang baluktot na pananaw sa pag-ibig at kawalan ng halaga sa buhay ng tao. Ginamit niya ang pagtitiwala ng kanyang pamilya bilang sandata.
Sa huli, ang “perfect romance” na hinahanap niya ay hindi niya natagpuan sa mga lalaki, kundi sa kapangyarihan na wakasan ang kanilang mga buhay.
