ANG MATA SA DILIM NG PIGHATI
(Bahagi 1: Ang Hinala ng Isang Ina)
Mabigat ang bawat hakbang ko papasok sa punerarya. Ang amoy ng kandila at kalachuchi ay tila nanunuot sa aking sikmura, nagpapaalala na hindi ito isang masamang panaginip lamang. Totoo ang lahat. Ang kaisa-isa kong anak, ang aking si Buknoy, ay wala na. Nakahiga siya ngayon sa isang puting kabaong, maputla, malamig, at hindi na muling didilat pa. Walong taong gulang pa lamang siya. Napakarami pa sana niyang pangarap. Gusto niyang maging astronaut, gusto niyang makakita ng snow, at higit sa lahat, gusto niyang makitang buo at masaya ang pamilya namin. Ngunit lahat ng iyon ay naglaho sa isang iglap dahil sa isang “aksidente” na hanggang ngayon ay hindi matanggap ng aking puso at isipan.
Ako si Elena, isang simpleng maybahay na ang tanging mundo ay ang aking anak. Hiwalay ako sa tunay na ama ni Buknoy dahil sa bisyo at pambababae nito. Sa loob ng limang taon, itinaguyod ko si Buknoy nang mag-isa hanggang sa makilala ko si Rodel. Si Rodel ay tahimik, seryoso, at medyo istrikto. Hindi siya yung tipong ma-PR o malambing sa mga bata. Nang magpakasal kami, akala ko ay magiging maayos ang lahat. Pero napapansin kong ilag si Buknoy sa kanya. Madalas kong makita si Buknoy na tumatahimik kapag dumarating si Rodel galing sa trabaho. Kapag tinatanong ko ang anak ko kung bakit, ang sagot lang niya ay, “Wala po, Mama. Okay lang po.” Pero bilang ina, nararamdaman ko ang takot. Nararamdaman ko na hindi sila magkasundo.
Ang trahedya ay nangyari noong nakaraang Linggo. Kinailangan kong umuwi sa probinsya ng dalawang araw para asikasuhin ang lupa ng namatay kong lola. Naiwan si Buknoy sa pangangalaga ni Rodel. Mahigpit ang bilin ko: “Rodel, huwag mong hahayaang maglaro sa labas si Buknoy kapag mainit ang araw. At huwag mong kakalimutang painumin ng gamot sa hika.” Tumango lang si Rodel, tipid na “Oo” ang isinagot. Panatag naman ako kahit papaano dahil nasa bahay lang sila. Pero noong Linggo ng hapon, nakatanggap ako ng tawag na nagpatigil ng tibok ng puso ko. Tumawag si Rodel, garalgal ang boses. “Elena… si Buknoy… nahulog sa hagdan. Dinala ko na sa ospital.”
Nahulog sa hagdan? Paanong mahuhulog sa hagdan samantalang may harang naman ang hagdanan namin? At bakit siya nasa hagdan? Umuwi ako agad, halos liparin ko ang daan pabalik ng Maynila. Pagdating ko sa ospital, wala na. Patay na ang anak ko. Head trauma daw. Sabi ng doktor, napakalakas ng pagkakabagsak. Nang makita ko si Rodel sa waiting area, nakaupo lang siya, nakayuko, at hindi makatingin sa akin. Walang luha sa mga mata niya. “Anong nangyari?! Anong ginawa mo sa anak ko?!” Sigaw ko sa kanya habang pinagsusuntok ko ang dibdib niya. Hindi siya lumaban. Tinanggap niya ang bawat hampas ko. “Pasensya ka na, Elena. Hindi ko nabantayan,” iyon lang ang sinabi niya. Napaka-ikli. Napaka-walang emosyon.
Mula noon, namuo ang isang matinding galit sa dibdib ko. Naniniwala akong may ginawa siya. Baka tinulak niya? Baka pinalo niya? Baka nagalit siya kay Buknoy at nasaktan niya ito? Wala akong ebidensya, pero ang kanyang katahimikan at kawalan ng luha ay sapat na para pagdudahan ko siya. Sa burol, mas lalo akong naghinala. Habang ako ay halos mamatay sa kakaiyak sa tabi ng kabaong, si Rodel ay nasa labas, nagyoyosi, nakikipagkwentuhan sa mga kapitbahay na parang walang nangyari. Minsan, nakikita ko siyang nakatingin sa kabaong na may kakaibang ekspresyon—hindi lungkot, kundi parang… pagod? O baka naman konsensya?
Gabi-gabi, hindi ako natutulog. Binabantayan ko si Buknoy. Natatakot ako na baka saktan pa siya ni Rodel kahit patay na siya. Alam kong praning na ako, pero hindi niyo ako masisisi. Nawalan ako ng anak sa piling ng taong hindi ko naman lubos na kilala. Isang gabi, narinig kong may kausap si Rodel sa telepono sa labas ng chapel. “Oo, tapos na. Wala na siya. Siguro naman matatahimik na tayo,” rinig kong sabi niya. Nanindig ang balahibo ko. Sinong kausap niya? At anong ibig niyang sabihin na matatahimik na sila? Dahil ba wala na si Buknoy na pabigat sa kanya?
Doon ko naisip ang plano. Kailangan kong malaman ang totoo. Kailangan kong malaman kung anong ginagawa o sinasabi ni Rodel kapag wala ako sa tabi ni Buknoy. Kinabukasan, habang abala ang lahat sa paghahanda para sa huling gabi ng lamay, umalis ako saglit. Bumili ako ng isang maliit na spy camera—yung nabibili online na kasing laki lang ng butones at kayang mag-record ng ilang oras. Bumili rin ako ng power bank. Pagbalik ko sa punerarya, nagpanggap akong aayusin ko ang mga bulaklak sa loob ng kabaong. Open casket naman si Buknoy dahil maayos pa ang mukha niya.
Dahan-dahan, habang walang nakatingin, isiningit ko ang maliit na camera sa gitna ng arrangement ng mga puting rosas na nasa ulunan ni Buknoy. Nakatutok ito nang bahagya sa mukha ng anak ko at sa sinumang lalapit o dudungaw sa salamin ng kabaong. Itinago ko ito nang maigi sa ilalim ng mga dahon para hindi mahalata. “Anak,” bulong ko sa malamig na salamin. “Tulungan mo si Mama. Ituro mo sa akin ang katotohanan.”
Kinagabihan, sinadya kong umalis. Sinabi ko kay Rodel at sa mga kamag-anak namin na masama ang pakiramdam ko at kailangan kong umuwi saglit para maligo at magpahinga. “Rodel, ikaw muna ang bahala dito. Bantayan mo ang anak ko,” sabi ko nang may diin. Tumingin lang siya sa akin at tumango. “Sige, magpahinga ka na.” Umalis ako, pero hindi ako umuwi. Pumunta lang ako sa sasakyan ko na nakaparada sa medyo madilim na parte ng parking lot. Hinintay kong lumalim ang gabi. Alam kong kapag wala nang ibang tao, kapag tulog na ang mga bisita, lalabas ang tunay na kulay ni Rodel.
(Bahagi 2: Ang Nakakagimbal na Rebelasyon)
Inabot ako ng madaling araw sa loob ng sasakyan. Hindi ako makatulog. Ang isip ko ay naglalakbay sa mga alaalang kasama ko si Buknoy—yung tawa niya, yung yakap niya. At sa tuwing maiisip ko na kasama niya si Rodel noong huling sandali niya, kumukulo ang dugo ko. Bandang alas-tres ng madaling araw, bumalik ako sa chapel. Tahimik na ang paligid. Ang ilang mga kamag-anak na nagpupuyat ay nakatulog na sa mga upuan sa likod. Si Rodel ay wala sa pwesto niya sa labas.
Dahan-dahan akong pumasok. Nakita ko si Rodel na nakaupo sa tabi ng kabaong. Nakayuko siya, parang natutulog. Hindi ko siya inistorbo. Dumiretso ako sa kabaong at pasimpleng kinuha ang spy camera mula sa mga bulaklak habang kunwari ay hinahaplos ko ang mukha ng anak ko. “Salamat, anak,” bulong ko. Mabilis kong ibinulsa ang device at nagpaalam kay Rodel na kunwari ay kakarating ko lang. “Rodel, ako na dito. Umuwi ka na muna para makapagbihis.” Nagulat siya sa pagdating ko. “Andiyan ka na pala. Sige, babalik ako mamaya para sa libing.”
Pagkaalis ni Rodel, nagkulong ako sa comfort room ng chapel. Nanginginig ang mga kamay ko habang kinokonekta ang camera sa cellphone ko gamit ang OTG adapter. Ano kaya ang makikita ko? Makikita ko ba siyang tumatawa? Makikita ko ba siyang sinasaktan ang bangkay ng anak ko? O baka may kausap na naman siya?
Pinindot ko ang play.
Ang unang bahagi ng video ay puro mga bisita na dumadaan. May mga umiiyak, may mga nag-uusap. Mabilis kong in-adjust ang timeline papunta sa oras na umalis ako. Bandang alas-onse ng gabi, umunti na ang tao. Nakita ko sa video na lumapit si Rodel sa kabaong. Tumingin siya sa paligid para siguraduhing walang nakatingin o gising. Kinabahan ako. Ito na, sabi ko sa sarili ko. Ito na ang ebidensya.
Sa video, dahan-dahang binuksan ni Rodel ang salamin ng kabaong. Bawal iyon, pero ginawa niya. Inayos niya ang kwelyo ng barong ni Buknoy. At pagkatapos, may kinuha siya sa bulsa niya. Isang bagay na maliit. Akala ko sasaktan niya ang bata, pero inilagay niya ang bagay na iyon sa kamay ni Buknoy. Nang i-zoom ko ang video sa cellphone ko, nakita ko kung ano iyon.
Isang piraso ng Lego.
Isang pulang Lego brick.
Napatigil ako. Bakit Lego? At pagkatapos, nagsimulang magsalita si Rodel. Hindi siya galit. Hindi siya masungit. Ang boses niya sa video ay basag, puno ng sakit na hindi ko narinig mula sa kanya noong buhay pa si Buknoy o noong nasa ospital kami.
“Buknoy…” bulong ni Rodel sa video, habang hinahawakan ang malamig na kamay ng anak ko. “Sorry, ‘nak. Sorry kung hindi kita nasalo. Sorry kung naging mahigpit ako sa’yo.”
Nakita ko sa video na nagsimulang tumulo ang luha ni Rodel. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko siyang umiyak. Ang lalakeng akala ko ay bato, ngayon ay humahagulgol nang tahimik sa harap ng bangkay ng anak ko.
“Alam ko takot ka sa akin,” patuloy niya habang kinakausap ang patay. “Akala mo galit ako sa’yo kapag pinagbabawalan kitang tumakbo. Akala mo ayaw kita maging anak. Pero ‘nak, hindi mo alam, kaya kita pinagbabawalan kasi takot akong mawala ka. Takot akong masugatan ka. Kasi mahal na mahal ka ng Mama mo, at nangako ako sa kanya na aalagaan kita.”
Sa video, inilabas ni Rodel ang kanyang cellphone at may ipinakitang litrato kay Buknoy. “Tignan mo ‘to, ‘nak. Ito yung surprise sana namin sa’yo sa birthday mo next month. Yung Lego set na gustong-gusto mo. Binili ko na ‘to noong isang buwan pa. Nag-overtime ako sa trabaho, nag-extra ako sa construction kahit linggo para lang maipon ko ‘to nang hindi nababawasan ang budget ng Mama mo. Gusto ko sanang ibigay sa’yo para makita kitang ngumiti sa akin… para naman maramdaman mong… maramdaman mong Daddy mo rin ako.”
Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang aking hikbi sa loob ng CR. Si Rodel… nag-oovertime para kay Buknoy? Ang akala kong “meeting” niya tuwing Linggo ay pagtatrabaho pala para mabili ang pangarap na laruan ng anak ko?
Pero hindi pa doon natatapos ang video. Ang sunod na sinabi ni Rodel ay ang nagpagunaw ng buong paniniwala ko.
“Yung nangyari sa hagdan…” sabi ni Rodel sa video, habang pinupunasan ang sipon at luha niya. “Hindi ko sinabi sa Mama mo ang totoo. Hindi ko kayang sabihin sa kanya na kaya ka nahulog ay dahil… dahil tinatry mong abutin yung picture frame namin ng tunay mong tatay na itinago ko sa itaas ng estante.”
Nanlaki ang mata ko. Ang picture frame ng ex ko?
“Narinig kasi kitang umiiyak noon, hinahanap mo ang Papa mo. Alam kong masama siyang tao, pero tatay mo pa rin siya. Itinago ko yung picture kasi nagseselos ako… ang sama-sama ko. Nagseselos ako sa tatay mong wala namang ginawa kundi saktan kayo ng Mama mo. Gusto kong ako lang ang Daddy mo. Pero dahil sa kadamutan ko, umakyat ka sa silya, pilit mong inabot, at… at nadulas ka.”
Napaupo si Rodel sa sahig sa video, hawak ang kanyang ulo. “Kasalanan ko, Buknoy. Kasalanan ko. Kung hindi ko sana ipinagdamot ang alaala ng tatay mo, buhay ka pa sana. Kaya ko tinanggap lahat ng suntok ng Mama mo. Kaya ko tinanggap lahat ng sisi. Kasi totoo naman… pinatay kita dahil sa insecurities ko. Pinatay kita dahil gusto kong ako lang ang mahalin niyo.”
Pagkatapos noon, tumayo si Rodel sa video, hinalikan ang noo ni Buknoy nang matagal, at isinara ang kabaong. “Patawarin mo ako, anak. Habang buhay kong dadalhin ito.”
Natapos ang video. Naiwan akong tulala sa loob ng banyo. Ang katahimikan ay nabasag ng sarili kong pag-iyak. Ang akala kong demonyo ay isa palang tao na nagmamahal nang sobra, pero nagkamali dahil sa takot at selos. Si Rodel, na akala ko ay walang pakialam, ay siya palang nagpapakahirap para pasayahin ang anak ko. At ang aksidente… oo, may pagkukulang siya, pero hindi dahil sa kapabayaan kundi dahil sa isang pagkakamali ng damdamin na nauwi sa trahedya.
Lumabas ako ng banyo, mugto ang mata. Nakita ko si Rodel na pabalik na sa chapel, may dalang kape para sa mga bisita. Pagod na pagod ang itsura niya, pero pilit siyang ngumingiti sa mga nagtatanong. Tinitigan ko siya. Ibang-iba na ang nakikita ko ngayon. Hindi isang kriminal, kundi isang amang wasak na wasak din ang puso, na piniling akuin ang lahat ng galit ko para hindi na ako masaktan pa sa katotohanang ang anak ko ay namatay habang nangungulila sa ama niyang walang kwenta.
Nilapitan ko siya. “Rodel,” tawag ko.
Lumingon siya, medyo gulat. “Elena? Akala ko umuwi ka?”
Hindi ako sumagot. Niyakap ko siya. Niyakap ko siya nang mahigpit sa unang pagkakataon mula noong mamatay si Buknoy. Naramdaman kong natigilan siya. Naramdaman ko ang panginginig ng katawan niya.
“Alam ko na,” bulong ko sa kanya. “Alam ko na ang totoo.”
ANG PAGHILOM NG MGA SUGAT NA HINDI NAKIKITA (PART 3, 4, & 5)
(Bahagi 3: Ang Komprontasyon at Ang Pagtanggap)
Nang marinig ni Rodel ang mga salitang “Alam ko na ang totoo,” para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Kumalas ako sa yakap at tinitigan siya sa mata. Ang mga matang dati ay blangko, ngayon ay puno ng takot at hiya. “E-Elena… anong alam mo?” utal niyang tanong, ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa gilid.
Inilabas ko ang cellphone ko. Ipinakita ko sa kanya ang video—ang video kung saan inamin niya ang lahat sa harap ng bangkay ni Buknoy. Habang pinapanood niya ang sarili, nakita ko ang pagbagsak ng kanyang balikat. Hindi siya nagtangkang magpaliwanag o magsinungaling. Sa halip, lumuhod siya sa harap ko, dito mismo sa gitna ng punerarya, sa harap ng ilang mga kamag-anak na nagulat sa nangyari.
“Patawarin mo ako, Elena,” hagulgol ni Rodel. “Patawarin mo ako kung naging maramot ako. Kung hindi ko sana itinago ang litrato ng ama niya, hindi siya aakyat, hindi siya mahuhulog. Ako ang pumatay sa kanya. Sige na, saktan mo ako. Ipakulong mo ako. Tatanggapin ko lahat.”
Tiningnan ko ang asawa ko na nakaluhod sa sahig. Ang galit na nararamdaman ko noong mga nakaraang araw ay unti-unting napalitan ng isang mas mabigat na emosyon—ang pagkaunawa. Oo, nagkamali siya. Isang pagkakamaling nagdulot ng buhay ng anak ko. Pero nakita ko rin ang pagmamahal na nagtulak sa kanya sa pagkakamaling iyon. Ang kagustuhan niyang maging nag-iisang ama para kay Buknoy.
Hinawakan ko ang balikat niya at pinatayo. “Tumayo ka diyan, Rodel. Hindi kita ipakukulong.”
Nagulat siya. “Pero… namatay si Buknoy dahil sa akin.”
“Namatay si Buknoy dahil sa isang aksidente, Rodel,” sagot ko nang may diin, bagaman tumutulo ang luha ko. “Namatay siya habang hinahanap ang tatay niya… at ang masakit, nandiyan ka naman. Nandiyan ka pero hindi mo ipinaramdam na sapat ka. ‘Yun ang kasalanan mo, Rodel. Ang insecurity mo. Pero hindi kita pwedeng sisihin sa aksidente mismo dahil alam kong hindi mo ginusto ‘yon.”
Sa mga sumunod na araw, bago at pagkatapos ng libing, naging tahimik ang bahay namin. Ibinigay ko kay Buknoy ang Lego na binili ni Rodel. Inilagay namin ito sa tabi ng kanyang puntod. Ang bawat gabi ay puno ng iyakan. Nagkaroon kami ng masinsinang pag-uusap ni Rodel. Ikinuwento niya lahat—kung paano siya nag-iipon ng palihim, kung paano siya nasasaktan tuwing tinatawag ni Buknoy ang biological father nito sa panaginip.
“Elena, mahal na mahal kita. At mahal ko si Buknoy. Kaya siguro ako nagkaganito. Takot akong maagawan. Takot akong balang araw, sabihin ni Buknoy na hindi ako ang tunay niyang ama at iwan niya ako,” pag-amin ni Rodel isang gabi habang nakaupo kami sa sala, nakatingin sa altar kung saan naroon ang urn ni Buknoy.
“Rodel,” hawak ko sa kamay niya. “Hindi ka maaagawan. Ikaw ang nandito. Ikaw ang nagpapakain, nag-aalaga. Sana naniwala ka sa sarili mo. Sana naniwala ka sa pagmamahal namin sa’yo.”
(Bahagi 4: Ang Pagsubok ng Panahon)
Hindi naging madali ang pag-move on. May mga araw na sinisisi ko pa rin siya. May mga araw na nagigising ako at hinahanap si Buknoy, at kapag naaalala ko ang dahilan ng pagkamatay niya, nagagalit ako ulit kay Rodel. Muntik na kaming maghiwalay. Ilang beses akong nag-impake ng gamit, gustong bumalik sa probinsya at iwan siya.
“Aalis na ako, Rodel. Hindi ko kaya. Tuwing nakikita kita, naaalala ko ang anak ko,” sabi ko sa kanya anim na buwan matapos ang libing.
Pero hindi pumayag si Rodel. “Elena, huwag. Parang awa mo na. Aayusin natin ‘to. Magpapa-therapy tayo. Gagawin ko lahat. Huwag mo akong iwan sa gitna ng pagsisisi ko. Ikaw na lang ang meron ako.”
At ginawa nga niya. Nag-counseling kami. Mahabang proseso. Natutunan naming iproseso ang grief at guilt. Natutunan ni Rodel na patawarin ang sarili niya, at natutunan ko siyang patawarin nang buo. Sa bawat session, lumalabas ang mga emosyong matagal naming tinago. Nalaman ko na kaya pala ganun katindi ang insecurity ni Rodel ay dahil lumaki siyang ampon at laging ipinaparamdam sa kanya na hindi siya “tunay” na anak. Kaya noong nagkaroon siya ng stepson, na-trigger ang trauma niya. Ayaw niyang maramdaman ni Buknoy na may kahati ito sa pagmamahal, pero sa proseso, siya ang naging hadlang.
Isang taon ang lumipas. Anibersaryo ng pagkamatay ni Buknoy. Pumunta kami sa sementeryo. Dala namin ang paboritong pagkain ng bata—spaghetti at fried chicken. Malinis ang puntod. Inayos ni Rodel ang mga bulaklak.
“Anak,” kausap ni Rodel sa lapida. “Isang taon na. Sana masaya ka diyan. Sana napatawad mo na si Daddy. Pangako, aalagaan ko ang Mama mo. Hindi ko siya pababayaan.”
Habang nagsasalita siya, may lumapit na batang lalaki sa amin. Gusgusin, nagbebenta ng sampaguita. Kamukhang-kamukha ni Buknoy noong maliit pa ito. Natigilan kami pareho ni Rodel.
“Bili na po kayo, Sir, Ma’am. Pangkain lang po,” sabi ng bata.
Tinitigan ni Rodel ang bata. Nakita ko ang lungkot at awa sa mga mata niya. Kinuha niya ang wallet niya at ibinigay lahat ng laman nito sa bata. “Heto, iho. Umuwi ka na. Mag-ingat ka sa pagtawid ha? Huwag kang aakyat sa matataas na lugar.”
Nang umalis ang bata, umiyak si Rodel. “Elena… gusto kong bumawi. Hindi ko na maibabalik si Buknoy, pero marami pang ibang bata ang nangangailangan ng ama.”
(Bahagi 5: Ang Bagong Simula at Ang Pamana ni Buknoy)
Doon nabuo ang desisyon namin. Hindi kami agad nagkaanak ulit dahil sa trauma, pero ginamit namin ang aming oras at resources para tumulong. Nagtayo kami ng isang maliit na foundation sa pangalan ni Buknoy—ang “Buknoy’s Lego of Hope.” Ang misyon namin ay magbigay ng mga laruan at educational materials sa mga batang ulila at nasa ampunan.
Tuwing Sabado, pumupunta kami sa ampunan. Si Rodel, na dati ay mailap sa bata, ngayon ay siya na ang pinakasikat na “Tito” doon. Nakikita ko siyang nakaupo sa sahig, tinuturuan ang mga bata magbuo ng Lego. Nakikita ko ang pasensya niya, ang ngiti niya, at ang pagmamahal na hindi niya naibigay nang buo kay Buknoy noon.
“Tignan mo, Elena,” sabi niya sa akin habang binuo nila ng isang batang nagngangalang Carlo ang isang spaceship. “Ang galing niya, ‘no? Parang si Buknoy.”
Nginitian ko siya. “Oo, Rodel. Sigurado ako, proud na proud sa’yo si Buknoy ngayon.”
Pagkalipas ng tatlong taon, biniyayaan kami ng Diyos ng sarili naming anak. Isang babae. Pinangalanan namin siyang “Aya,” mula sa salitang “Biyaya.” Noong una, takot na takot si Rodel. Takot siyang magkamali ulit. Takot siyang hindi niya mabantayan nang maayos. Pero dahil sa pinagdaanan namin, naging mas mahusay siyang ama. Hindi na siya seloso. Hindi na siya insecure. Ikinukwento niya kay Aya ang tungkol kay Kuya Buknoy. Ipinapakita niya ang mga litrato. At higit sa lahat, tinuruan niya si Aya na ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa dugo, kundi sa pag-aaruga.
Isang gabi, habang pinapatulog namin si Aya, tinanong ako ni Rodel. “Elena, sa tingin mo ba, napatawad na talaga ako ni Buknoy?”
Hinalikan ko siya sa pisngi. “Rodel, noong nakita kita sa video na umiiyak at nagsisisi… noong nakita kitang nagbago at tumulong sa ibang bata… alam kong napatawad ka na niya. Ang mga anghel ay hindi marunong magtanim ng galit. Tayo lang mga tao ang nagpapahirap sa sarili natin.”
Ang spy camera na binili ko noon? Itinago ko ‘yon sa isang baul. Hindi bilang ebidensya ng kasalanan, kundi bilang paalala. Paalala na ang paghihinala ay lason, pero ang katotohanan—kahit gaano kasakit—ay nagpapalaya. Dahil sa camera na ‘yon, hindi nasira ang pamilya namin. Dahil sa camera na ‘yon, nakita ko ang puso ng asawa ko na nababalot lang ng takot.
Ngayon, sa tuwing titingin ako sa langit, alam kong may isang munting astronaut na nakangiti sa amin, naglalaro ng Lego sa mga bituin, habang binabantayan ang Daddy Rodel niya na natuto nang magmahal nang tama.
Kayo, mga Ka-Facebook? Ano ang gagawin niyo kung matuklasan niyo ang ganitong sikreto ng asawa niyo? Mapapatawad niyo ba siya agad o habambuhay niyong sisisihin? At naniniwala ba kayo na ang insecurity ay pwedeng pumatay ng relasyon at buhay?
Sana ay magsilbing aral ang kwento namin. Sa mga step-parents diyan, mahalin niyo ang mga anak ng asawa niyo na parang sarili niyo, nang walang halong selos. At sa mga magulang, maging bukas sa komunikasyon para hindi na maulit ang trahedya ni Buknoy. I-share ang kwentong ito para sa lahat ng pamilyang dumadaan sa pagsubok! Yakapin niyo ang mga anak niyo habang nandiyan pa sila. ❤️👨👩👧👦🙏
