Panimula: Ang Sirko sa Senado at ang Walang Katapusang Moro-Moro
Sa bawat paggising natin sa umaga, tila may bagong kabanata ng teleserye na bumubulaga sa atin mula sa mataas na kapulungan ng ating bansa. Ang Senado, na dapat sana ay lunsaran ng mga batas na mag-aahon sa atin sa kahirapan, ay nagiging entablado na naman ng mga pasabog, turuan, at tila lokohan na sinusubok ang pasensya ng bawat Pilipino.
Nitong mga nakaraang araw, muling nag-init ang usapan hindi dahil sa isang matalinong debate, kundi dahil sa mga rebelasyon na galing mismo sa loob—mula sa tinaguriang “Marites” ng Senado na si Senator Imee Marcos. Ang kanyang mga binitiwang salita ay nagdulot ng pangamba sa ilan, at halakhak naman sa marami dahil sa tila pagiging komedyante ng sitwasyon.
May mga pangalang binanggit na malapit na umanong “madale” o makasuhan. May mga petsang ibinigay na tila deadline ng paghuhukom. At may isang Senador na nawawala, nagtatago umano sa takot, ngunit pilit na ipinagtatanggol na “nagtatrabaho” pa rin daw kahit nasa bundok.
Halina at himayin natin ang bawat detalye ng kontrobersyang ito. Ito ba ay totong hustisya na paparating, o isa na namang palabas para libangin ang taumbayan habang patuloy na naghihirap ang bansa?
Unang Bahagi: Ang Propesiya ni Manang Imee
Si Senator Imee Marcos, ang kapatid ng Pangulo, ay tila may sariling “intelligence network” na mas mabilis pa sa official press release ng Malacañang o ng Department of Justice. Sa kanyang mga pahayag kamakailan, naghulog siya ng isang bombang politikal na yumanig sa mga alyado at katunggali sa pulitika.
Ayon sa kanya, may “drafted charges” o mga kasong nakahanda na laban sa tatlong malalaking pangalan sa Senado: sina Senator Jinggoy Estrada, Senator Joel Villanueva, at Senator Bong Revilla. Hindi lang sila, damay din umano ang ilang kongresista tulad nina Congressman Guardiola at ang magkapatid na Yap.
Ang petsa ng umano’y paglabas ng mga kaso? Enero 15.
Para sa maraming Pilipino, ang balitang ito ay nagdulot ng halo-halong emosyon. Sa isang banda, nandoon ang pag-asa. Matagal nang hinihintay ng taumbayan na managot ang mga sangkot sa iba’t ibang anomalya, partikular na ang kontrobersyal na “Flood Control Scam” na bilyon-bilyon ang nilustay pero lubog pa rin sa baha ang bansa. Kung totoo ang sinasabi ni Imee, baka sa wakas ay makita na natin ang ngipin ng batas.
Ngunit sa kabilang banda, nandoon ang pagdududa. Bakit ngayon lang? Bakit sila lang? Hindi ba’t nangako ang gobyerno na may makukulong bago mag-Pasko? Lumipas na ang kaarawan, lumipas na ang Noche Buena, sumalubong na ang Bagong Taon, at tapos na ang Three Kings, pero wala pa ring “big fish” na nahuhuli. Ang “January 15” ba ay isa na namang “drawing” na petsa na kapag dumating ay wala ring mangyayari?
Ang tanong ng bayan: Ito ba ay seryosong kampanya laban sa korapsyon, o ito ay “selective justice” kung saan ang mga tinatamaan ay yung mga hindi na “feel” ng administrasyon, habang ang iba ay ligtas?
Nabanggit din ni Imee na tila “ligtas” sa ngayon si Senator Chiz Escudero at iba pang pangalan dahil “walang direct evidence.” Ito ay sa kabila ng mga isyu sa Comelec tungkol sa mga donasyon mula sa government contractors. Napapakamot-ulo na lang ang taumbayan. Bakit sa maliliit na tao, ang bilis ng ebidensya? Pero pagdating sa mga Senador, kailangan pa ng “direct evidence” na tila napakahirap hagilapin?
Ikalawang Bahagi: Ang Pagkawala ni Bato
Kung may banta ng kaso sina Jinggoy at Bong, iba naman ang kinakaharap ni Senator Bato Dela Rosa. Siya ay literal na nawawala sa eksena.
Ayon sa mga ulat, magdadalawang buwan na itong hindi sumisipot sa Senado. Ang huling pasok niya ay noong Nobyembre 11 pa. Ang dahilan? Ang matunog na bali-balita tungkol sa Warrant of Arrest mula sa International Criminal Court (ICC) kaugnay ng madugong War on Drugs ng nakaraang administrasyon.
Nakakatawang isipin, kung hindi lang nakakagalit. Dati-rati, si Bato ang simbolo ng tapang. “Bring it on!” ang lagi niyang hamon sa mga kritiko at sa ICC. Siya ang nagsasabing walang dapat ikatakot kung walang ginagawang masama. Pero nasaan na ang tapang na iyon ngayon?
Ayon sa mga “Marites” at usap-usapan sa social media, si Bato ay namumundok na. Nagtago na sa takot na matulad sa kanyang “bossing” na si dating Pangulong Rodrigo Duterte, na ayon sa ibang (hindi kumpirmadong) balita ay dinala na sa The Hague. May mga kwento pa na binabantayan siya ng tinatawag na “Sara Army” o private army para hindi siya mapasok ng mga awtoridad.
Ang dating hepe ng pulisya na nagpapatupad ng batas, ngayon ay nagtatago sa batas. Ang dating humahabol sa mga adik at pusher, ngayon ay siya na ang hinahabol ng international tribunal. Anong klaseng mensahe ang ipinapadala nito sa mga Pilipino? Na kapag makapangyarihan ka, pwede kang magtago?
Ikatlong Bahagi: Ang Depensa ni Manang Imee – “Pirma Lang, Sapat Na?”
Dito pumapasok ang pinaka-absurdong bahagi ng kwento. Sa gitna ng pagtatago ni Bato, lumabas si Senator Imee Marcos para ipagtanggol ang kanyang kaalyado.
Ang sabi ni Imee: “Ang alam ko nagtatrabaho pa rin si Senator Bato Dela Rosa kasi nakakapirma pa rin eh. So nagtatrabaho pa rin.”
Basahin niyo ulit. “Nakakapirma pa rin.”
Ito na ba ang batayan ng “work” para sa isang Senador ng Republika ng Pilipinas? Ang kakayahang humawak ng ballpen at pumirma sa papel? Hindi ba ang trabaho ng Senador ay dumalo sa sesyon, makipagdebate, gumawa ng batas, at maging boses ng kanyang nasasakupan sa plenaryo?
Isipin niyo ito, mga Kabayan. Ikaw na ordinaryong manggagawa. Ikaw na nagtatrabaho sa pabrika, sa opisina, o sa construction. Subukan mong hindi pumasok ng dalawang buwan. Subukan mong magtago sa bundok at sabihin sa boss mo, “Boss, magpapadala na lang ako ng pirma, pasahurin niyo ako ha?”
Ano sa tingin niyo ang mangyayari?
Sa unang araw pa lang ng pagliban mo nang walang paalam, AWOL (Absence Without Leave) ka na. Sa ikalimang araw, tanggal ka na sa trabaho. Wala kang matatanggap na sweldo. Wala kang separation pay. Baka nga may memo ka pa.
Pero para sa isang Senador na sumusweldo ng daan-daang libo galing sa buwis natin (buwis na kinakaltas sa kakarampot nating sahod), okay lang na hindi pumasok? Okay lang na “Work from Mountain”? Okay lang na “present in spirit”?
Napakalaking insulto ito sa bawat Pilipinong gumigising ng madaling araw, nakikipagbuno sa trapik, at nagpapaka-pagod para lang kumita ng minimum wage. Ang “No Work, No Pay” policy ay mukhang para lang sa mahihirap. Kapag Senador ka, “No Work, With Pay” pa rin basta marunong kang pumirma.
Ikaapat na Bahagi: Ang Pagkampi sa Kaaway ng Kapatid
Isa pang anggulo na hindi pwedeng palampasin ay ang kakaibang kilos ni Senator Imee. Marami ang nakakapansin na tila mas kinakampihan pa niya ang mga “kaaway” ng administrasyon kaysa sa kanyang sariling kapatid na Pangulo.
Siya ang nagiging tagapagsalita at tagapag-tanggol ng kampo ng mga Duterte—sina Bato, Quiboloy, at iba pa—na hayagang bumabanat sa administrasyong Marcos.
Bakit? Ano ang motibo?
May mga nagsasabing ito ay dahil sa pulitika. May mga nagsasabing ito ay dahil sa tampo. May mga nagsasabing inggit. Pero anuman ang dahilan, ito ay nagpapakita ng lamat sa loob ng pamilya at sa alyansa.
Kakaiba ang ganitong dinamika. Sa kulturang Pilipino, ang pamilya ang laging magkakampi. Pero dito, nakikita natin ang isang kapatid na handang ilaglag o pahinain ang posisyon ng Pangulo para sa kanyang sariling agenda o alyansa. Sabi nga ng iba, “Ang sakit sa bangs.”
Ikalimang Bahagi: Ang Hamon ng Etika at Pananagutan
Dahil sa patuloy na pagliban ni Bato, nagbabadya ang isang aksyon mula kay dating Senator Antonio Trillanes. Plano nitong sampahan ng “Ethics Complaint” si Bato Dela Rosa kapag hindi pa ito nagpakita.
At tama lang naman. Ang posisyon sa Senado ay hindi isang pribilehiyo na pwedeng abusuhin. Ito ay isang sagradong tungkulin. Kung hindi mo kayang gampanan ang trabaho mo dahil takot ka sa sarili mong multo, mag-resign ka na.
Huwag mong hintayin na taumbayan pa ang humila sa’yo pababa. Ibalik mo ang sweldong tinanggap mo noong mga panahong wala ka. Delikadesa naman.
Ang taumbayan ay hindi nagbabayad ng buwis para pondohan ang pagtatago ng isang politiko. Ang sweldo ng Senador ay para sa serbisyo, hindi para sa “allowance” habang nagtatanim ng kamote sa bundok.
Ika-anim na Bahagi: Ang Aasahan sa Enero 15
Habang papalapit ang Enero 15, tumataas ang tensyon. Totoo nga bang may makakasuhan? O ito ay isa na namang “script” para pagtakpan ang iba pang isyu ng bayan?
Sina Jinggoy Estrada, Joel Villanueva, at Bong Revilla ay mga beterano na sa pulitika. Si Jinggoy at Bong ay dumaan na sa matinding pagsubok noong panahon ng PDAF Scam. Nakulong, nakalaya, at nanalo ulit. Sanay na sila sa ganitong laban.
Pero iba ang panahon ngayon. Ang taumbayan ay mas mulat, mas galit, at mas demanding sa hustisya. Ang isyu ng baha at korapsyon ay personal sa bawat Pilipino dahil tayo ang nalulubog, tayo ang nawawalan ng bahay, tayo ang napeperwisyo.
Kung ang mga kasong isasampa ay totoo at matibay, ito ay magandang simula. Pero kung ito ay “moro-moro” lang para masabing may ginagawa ang gobyerno, lalo lang itong magpapalitaw ng galit ng masa.
Pangwakas: Ang Mensahe sa Taumbayan
Mga Kabayan, ang mga pangyayaring ito ay dapat magsilbing gising sa atin.
Huwag tayong magbulag-bulagan sa mga “palusot” ng mga pulitiko. Ang “pirma lang, trabaho na” ay hindi katanggap-tanggap. Ang pagtatago sa batas ay hindi gawain ng inosente.
Ang hustisya ay hindi dapat namimili. Kung ang ordinaryong tao ay kulong agad, dapat ang Senador ay kulong din kung may sala. Walang “Work from Mountain” sa batas.
Bantayan natin ang Enero 15. Bantayan natin ang kaban ng bayan. At higit sa lahat, huwag tayong makalimot. Darating ang panahon ng eleksyon, at sa panahong iyon, tayo naman ang may hawak ng “warrant” laban sa mga abusadong lingkod-bayan—ang ating boto.
Sa ngayon, tumawa muna tayo sa “jokes” ni Manang Imee, pero huwag nating hayaang ang tawa ay mauwi sa limot. Dahil sa huli, ang kinabukasan ng Pilipinas ay hindi nakasalalay sa mga nagtatago sa bundok, kundi sa atin na patuloy na lumalaban sa patag.
