Sa ilalim ng nakapapasong init ng araw sa Caloocan, kilala si Mang Dante bilang isang tahimik at masipag na tricycle driver. Sa loob ng dalawampung taon, ang kanyang namumuti nang buhok at sunog na balat ay naging saksi sa bawat lubak at kanto ng lungsod. Ang kanyang tricycle ay hindi lamang basta sasakyan; ito ay isang altar ng kanyang pagsisikap. Nakapinta sa sidecar nito ang mga katagang “The Lord is My Shepherd,” at sa loob ay nakaukit ang pangalan ng kanyang inspirasyon—ang kanyang bunsong anak na si Jun-jun.

Si Jun-jun, sa edad na sampu, ay puno ng pangarap. Gusto niyang maging engineer balang araw upang ipatayo ng magandang bahay at kalsada ang kanyang ama. Ito ang pangarap na nagbibigay-gasolina sa araw-araw na pagkayod ni Mang Dante, tinitiis ang bawat piso at sentimo para sa kinabukasan ng bata. Ngunit sa isang iglap, sa isang malagim na hapon, ang pangarap na ito ay naging bangungot.

Ang Trahedya sa Kalsada

Habang ihinahatid ni Mang Dante si Jun-jun mula sa eskwelahan, isang itim at dambuhalang SUV ang humarurot sa kanilang likuran. Sakay nito ang limang lalaki na tila ginagawang palaruan ang pampublikong kalsada. “Trip lang,” ika nga ng marami. Sa kanilang kayabangan, ginitgit nila ang maliit na tricycle hanggang sa ito ay bumaliktad at sumalpok sa pader.

Ang tanawin ay nakadudurog ng puso. Ang sidecar ay nayupi na parang lata, at sa loob nito ay ang walang malay na katawan ni Jun-jun. Ngunit ang mas masakit pa sa pisikal na sugat ay ang ginawa ng mga suspek. Sa halip na tumulong, bumaba ang driver ng SUV, tiningnan ang gasgas sa kanyang bumper, at nagmura. Kumuha ito ng ilang libong piso, tinapon sa mukha ng duguan at lumuluhang ama, at sinabing, “Pampaayos ng kareton mo,” bago muling humarurot palayo na parang walang nangyari.

Namatay si Jun-jun sa bisig ng kanyang ama. At sa sandaling iyon, namatay din ang dating mapagkumbabang si Mang Dante. Ang pumalit ay isang lalaking may puso na kasing-tigas ng bakal at may layuning kasing-dilim ng gabi.

Ang Pagbuo sa “Halimaw”

Hindi dumulog si Mang Dante sa pulisya. Alam niyang sa sistema ng hustisya, madalas na dehado ang mahirap laban sa mayaman. Sa halip, nagkulong siya sa talyer ng kanyang kaibigan. Ang perang itinapon sa kanya bilang insulto ay ginamit niya para bumili ng bakal, kadena, at piyesa.

Binaklas niya ang mga palamuti ng kanyang tricycle. Inalis ang mga bersikulo ng bibliya. Pinalakas ang makina, pinalitan ng makakapal na gulong ang sidecar, at nagkabit ng mabibigat na kadena at kawit na bakal na may matatalim na dulo. Ang dating pampasada ay naging isang tangke—isang instrumentong dinesenyo hindi para magsakay ng pasahero, kundi para manghila ng mga “basura.”

Ang Huling Singil

Isang gabi, natunton ni Mang Dante ang lokasyon ng mga suspek. Nakaparada ang mga ito sa tapat ng isang bar, nagkakasiyahan, walang kamalay-malay na ang kanilang oras ay bilang na. Sinadya ni Dante na dumaan at hamunin ang mga ito. Dahil sa ego at alak, kumagat sa pain ang mga playboy at hinabol ang tricycle.

Dito na naganap ang “masterplan” ni Mang Dante. Dinala niya ang dambuhalang SUV sa kanyang teritoryo—ang masisikip at pasikot-sikot na eskinita ng Caloocan. Ang lugar na tinatawag na “labirinto.” Habang ang SUV ay hirap na hirap makalusot at nagagasgas sa mga pader, ang modified na tricycle ni Dante ay parang daga na maliksing umiiwas.

Sa dulo ng isang dead-end, naipit ang SUV. Hindi na ito makaatras, hindi na rin makaabante. Gamit ang kadiliman at ang kanyang kabisadong lugar, ikinabit ni Dante ang kanyang heavy-duty chains sa axle ng SUV at sa chassis ng kanyang tricycle. Sa isang malakas na hatak ng kanyang modified engine, kinaladkad niya ang sasakyan palabas ng eskinita. Ang mga suspek, na dati’y matatapang, ay napilitang lumabas at harapin ang galit ng ama.

Walang baril na pumutok. Tanging ang tunog ng bakal, ang sigaw ng takot, at ang hagupit ng hustisya. Iginapos ni Dante ang limang lalaki gamit ang kadena at kinaladkad sila patungo sa isang bakanteng lote—ang parehong lote kung saan madalas maglaro ang kanyang yumaong anak.

Tapos na ang Pasada

Nang dumating ang mga awtoridad, naalarma sa mga report ng kaguluhan, tumambad sa kanila ang isang eksenang tila hango sa pelikula. Ang SUV ay wasak-wasak. Ang limang suspek ay nakahandusay, sugatan, at nakagapos sa likod ng tricycle.

At sa gitna ng lahat ng ito, nakaupo si Mang Dante sa kanyang driver seat. Payapa niyang nililinisan ang mga rayos ng kanyang gulong gamit ang isang lumang bimpo. Wala nang bakas ng galit sa kanyang mukha, tanging ang kapayapaan ng isang taong nakatapos na sa kanyang misyon.

Nang lapitan siya ng mga pulis, dahan-dahan niyang inabot ang susi ng tricycle. Tumingala siya sa langit at bumulong, “Tapos na ang biyahe, ‘nak. Nakauwi na tayo.”

Ang kwento ni Mang Dante ay mabilis na kumalat at naging usap-usapan. Para sa batas, isa itong krimen na kailangang panagutan. Ngunit para sa marami, ito ay isang malungkot na paalala ng realidad sa ating lipunan—na kapag ang hustisya ay nabigo, ang mga tao ay napipilitang gumawa ng sarili nilang paraan, kahit na ang kapalit nito ay ang kanilang sariling kalayaan. Si Mang Dante ay maaaring makulong, ngunit sa gabing iyon, sa madilim na eskinita ng Caloocan, siya ang naging boses ng mga naapi at ang kamay ng katarungan para sa kanyang anak.