Ang huling narinig ni Joy bago dumilim ang kanyang mundo ay ang malamig at walang emosyong boses ng kanyang asawa. “Pasensya ka na, trabaho lang ito.” Pagkatapos niyon, naramdaman na lamang niya ang kawalan. Ang hanging humahampas sa kanyang balat habang nahuhulog siya sa madilim na bangin. Isang asawang pinangakuan siya ng habambuhay, ngunit sa huli, siya rin ang naging hatol ng kamatayan.
ANG BULAG NA PAG-IBIG
Sa isang maliit na coffee shop sa gitna ng siyudad, nanginginig ang mga kamay ni Mary Bet habang hawak ang kamay ng kanyang matalik na kaibigang si Joy.
“Joy, nagmamakaawa ako sa iyo. Huwag mong pakasalan si Marvin,” boses ni Mary Bet, puno ng desperasyon. “Nakita ko siya. Alam ko ang panloloko niya. Hindi lang pera ang habol niya, sasaktan ka lang niya.”
Tumingin si Joy sa kanyang kaibigan, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa maling paniniwala. “Mary Bet, nagbago na siya. Nag-propose siya sa akin. Mahal niya ako. Kamatayan lang ang makapaghihiwalay sa amin ni Marvin.”
Hindi alam ni Joy na ang kanyang sinabi ay isang propesiya. Si Marvin, na nakatayo sa labas ng shop, ay nakangisi habang hinihiling ang basbas ng tadhana—at ang yaman ni Joy.
ANG KASAL NA MAY BAHID NG DUGO
Naging magarbo ang kasal. Lahat ay tila perpekto. Ang ama ni Joy, si Ginoong Gilbert, ay maluha-luha habang iniaabot ang kamay ng anak kay Marvin.
“Alagaan mo ang anak ko, Marvin,” wika ni Gilbert, ang boses ay mahina dahil sa sakit sa puso na pilit niyang itinatago. “Wala na akong ibang hangad kundi ang kaligayahan niya.”
“Pangako po, Tay. Hinding-hindi ko siya pababayaan,” sagot ni Marvin, isang mahusay na aktor sa sarili niyang dula.
Ngunit nang mamatay si Ginoong Gilbert ilang buwan matapos ang kasal, lumabas ang tunay na kulay ng halimaw. Sa pagbabasa ng testamento, gumuho ang mundo ni Marvin. Ang lahat ng ari-arian ay mapupunta kay Joy bilang separate property. Hindi niya ito mahahawakan. Hindi niya ito mahahati.
Isang gabi, umuwi si Marvin na amoy alak at galit.
“Nasaan ang pera, Joy?” sigaw niya.
“Marvin, para sa kinabukasan natin ‘yan! Bakit mo ba inuubos sa bisyo?” umiiyak na sagot ni Joy.
Isang malakas na sampal ang tumapos sa usapan. Ang mukha ni Joy ay tumama sa pader. Doon, sa gitna ng sakit, nagsimulang magplano si Marvin. Kung hindi niya makukuha ang yaman sa pamamagitan ng kasal, kukuha niya ito sa pamamagitan ng pagkabyudo.
ANG PATIBONG SA ITAAS NG BANGIN
“Mag-date tayo, Joy. Gusto kong bumawi sa ‘yo,” malambing na aya ni Marvin isang hapon.
Dinala niya si Joy sa isang mataas na bangin na tanaw ang dagat. Ang hangin ay malamig, tila nagbababala. Naramdaman ni Joy ang kilabot. May mali. Ang mga mata ni Marvin ay hindi na tumitingin sa kanya bilang asawa, kundi bilang isang balakid na dapat alisin.
“Marvin, natatakot ako. Tara na, bumalik na tayo sa kotse,” pakiusap ni Joy.
Ngunit huli na. Isang malakas na tulak ang naramdaman ni Joy.
“Pasensya ka na, trabaho lang ito,” bulong ni Marvin.
Pinanood ni Marvin ang pagbagsak ng asawa hanggang sa mawala ito sa paningin. Pagkatapos, huminga siya nang malalim, inayos ang buhok, at tumawag sa pulis. Nagkunwari siyang naghihisterya. Isinakdal pa niya si Mary Bet para ilihis ang imbestigasyon.
LIMANG TAON NG KASINUNGALINGAN
Lumipas ang limang taon. Idineklara na ng batas na patay na si Joy.
Sa loob ng bahay na dating pag-aari ni Joy, nagdiriwang si Marvin kasama ang kanyang kabit na si Mariela. Hawak nila ang mga baso ng mamahaling wine, nilulustay ang manang pinaghirapan ni Ginoong Gilbert.
“Sa wakas, Mariela. Atin na ang lahat. Ang talino ng plano natin, ‘di ba?” tawa ni Marvin.
Ngunit ang tawa ay biglang naputol nang bumukas ang pintuan.
ANG PAGBANGON MULA SA HUKAY
Hindi multo ang pumasok. Ito ay isang babaeng may mga galos sa kaluluwa ngunit may apoy sa mga mata. Kasama ang mga pulis at si Mary Bet, tumayo si Joy sa harap ng lalaking pumatay sa kanya.
“Joy? Hindi… patay ka na!” sigaw ni Marvin, nabitawan ang baso ng alak.
“Akala mo lang ‘yun, Marvin,” ang boses ni Joy ay kasing-lamig ng bakal.
Nakaligtas siya. Ang mga sanga ng puno ang sumalo sa kanyang pagbagsak bago siya lumubog sa mababaw na lawa. Nawala ang kanyang alaala sa loob ng maraming taon, nagpalaboy-laboy bilang isang taong walang pangalan. Ngunit dahil sa tulong ni Kuya Nick, isang dating empleyado ng kanyang ama, at sa mga eksperto, bumalik ang lahat. Ang bawat sampal, ang bawat panloloko, at ang huling tulak sa bangin.
“Marvin, Mariela, arestado kayo sa kasong attempted murder, homicide, at pagnanakaw,” wika ng pulis habang nilalagyan sila ng posas.
Habang hinihila si Marvin palabas, lumingon si Joy sa kanyang kaibigang si Mary Bet at niyakap ito nang mahigpit. “Tapos na ang bangungot, Mary Bet. Buhay ako.”
Si Marvin ay nabulok sa bilangguan, dala ang pangalan ng asawang akala niya ay nabaon na niya sa limang taon na nakalipas. Si Joy naman, sa gitna ng kumpanya ng kanyang ama, ay muling nagsimula—mas matapang, mas matalino, at hinding-hindi na muling magpapabulag sa huwad na pag-ibig.
