Akala natin sa mga teleserye o pelikula lang nangyayari ang ganitong klaseng kwento—yung tipong ang taong inaasahan mong magliligtas sa’yo, siya pa pala ang dudurog sa puso mo at wawasak sa pamilya niyo. Pero mga Ka-Marites, kumapit kayo dahil ang kwentong ito ay tunay na nangyari at siguradong manginginig ang laman niyo sa galit, awa, at gulat. Ito ang kwento ng isang misis na lumalaban para sa kanyang buhay, isang mister na naghanap ng aliw sa iba, at isang nurse na sa halip na magbigay ng lunas, ay nagdala ng lason sa isang tahanan.
Kilalanin natin ang mag-asawang Donato at Teresa Bustilios. Sa simula, parang “couple goals” ang dalawang ito. Isang simpleng security guard si Donato at nagtatrabaho naman sa botika si Teresa. Nagsimula ang lahat sa simpleng tinginan, hanggang sa mauwi sa pagmamahalan, kasalan, at biniyayaan ng tatlong anak. Tahimik ang buhay, simple pero masaya. Alam niyo yung tipong kahit gipit, basta magkasama, kakayanin? Ganoon sila. Sila yung pamilyang iisipin mong matatag kahit anong bagyo ang dumaan. Pero hindi nila alam, ang bagyong darating ay hindi ulan kundi isang sakit at isang tukso na susubok sa kanilang katatagan.
Dumating ang taong hindi inaasahan ni Teresa. Nagsimula siyang makaramdam ng kakaibang pagod, pamamaga ng paa, at pagkahilo. Dahil sanay sa hirap, binalewala niya ito nung una. “Pagod lang ‘to,” sabi ng karamihan sa atin ‘di ba? Pero ang totoo, unti-unti na palang bumibigay ang kanyang katawan. High blood pressure at diabetes na napabayaan ang naging sanhi ng kanyang Chronic Kidney Disease (CKD). Para sa mga hindi nakakaalam, ito yung sakit na traydor. Unti-unti nitong pinapatay ang kidneys mo hanggang sa kailangan mo nang dumepende sa makina para mabuhay.
Dito na nagsimula ang kalbaryo ni Teresa. Kailangan niyang mag-dialysis tatlong beses sa isang linggo. Isipin niyo ‘yun? Nakahiga ka, nakatusok ang karayom, at nililinis ng makina ang dugo mo. Ubos-oras, ubos-lakas, at higit sa lahat, ubos-pera. Pero sa kabila ng lahat ng ito, kumapit si Teresa dahil anandiyan si Donato. Ang mister niya ang naging takbuhan niya, ang naging sandalan. O, ‘yun ang akala niya.
Sa loob ng dialysis center, kung saan dapat ay gumagaling ang mga pasyente, doon naman nabuo ang isang lason. Doon nakilala ni Donato si Beverly—isang nurse. Oo, nurse! Yung taong sumumpa na mag-aalaga ng may sakit. Si Beverly ang madalas mag-asikaso kay Teresa. Mabait, maasikaso, laging nakangiti. Sino ba naman ang maghihinala? Ang akala ni Teresa, ang mga ngiti ni Beverly ay para sa kanyang paggaling, pero hindi niya alam, ang mga ngiting iyon ay para pala sa kanyang mister.
Nagsimula sa simpleng textmate. Kunwari follow-up sa schedule ng dialysis. Kunwari nagtatanong lang ng update. Pero mga bes, alam na natin ang galawan na ‘yan! Ang sabi pa raw ni Beverly sa isang text, naghahanap siya ng “friend” o kaya foreigner. Tawa-tawa pa ang lola niyo. At si Donato naman, na siguro ay nabibigatan na sa responsibilidad sa bahay at sa gastos sa ospital, ay kumagat sa pain. Ang “friendship” ay nauwi sa lihim na relasyon. Habang nakaratay si Teresa at nakikipagbuno sa kamatayan sa dialysis chair, ang asawa niya at ang nurse na nag-aalaga sa kanya ay nagbubulungan at nagtatawanan sa mga nakaw na sandali.
Hindi nagtagal, lumalim ang ugnayan. Mula sa mga simpleng text, nauwi ito sa pagkikita sa labas. Sinasabing madalas silang mag-usap sa kotse ni Donato. At alam niyo ba ang pinakamasakit? Walang kunsensya si Beverly. Nang minsang mag-alala si Donato na baka mahuli sila, ang sagot ba naman ng nurse ay, “Bakit ka mag-aalala? May sakit naman siya. Hindi naman habambuhay ‘yan.” Grabe! Napaka-heartless! Parang hinihintay na lang nilang mawala si Teresa para maging malaya sila. Isipin mo, ikaw na nga ang inaalagaan, ikaw pa ang pinagdarasal na mawala na sa mundo ng taong dapat ay tumutulong sa’yo.
Ang masaklap pa nito, kilala pala sa ospital si Beverly bilang “playgirl.” Hindi raw ito tumatagal sa relasyon at pabago-bago ng boyfriend. Sa edad na 30, wala pang seryosong commitment. Pero kay Donato, tila tinamaan siya ng matindi. O baka naman na-challenge lang dahil may asawa? May mga tao talagang ganoon, ‘di ba? Mas gusto yung bawal. Mas masarap daw ang bawal na pag-ibig, pero nakalimutan nila na sa bawat sarap na ninanakaw nila, may isang pamilyang winawasak sila.
Dumating ang araw ng katotohanan. Isang gabi, habang naliligo si Donato, naiwan ang cellphone nito. Si Teresa, na galing sa dialysis at hinang-hina, ay nakaramdam ng kaba nang umilaw ang cellphone ng mister. “Beverly.” Pangalan ng nurse. Kahit nanginginig ang mga kamay, binasa niya ang mensahe. At doon, gumuho ang mundo niya. Hindi lang basta “I love you” o “I miss you” ang nabasa niya. Ang mga palitan ng mensahe ay punong-puno ng pangungutya sa kanya.
“Nami-miss na kita,” sabi ng isa. “Mas masarap kapag wala siyang alam,” sagot ng kabila. At ang pinakadurog na mensahe mula kay Beverly: “Huwag kang mag-alala. Malapit na ring mawala ang misis mo. Alam mo naman kapag dialysis na, maiksi na lang ang buhay niyan.” Para bang sinampal si Teresa ng langit at lupa. Buhay pa siya, pero pinapatay na siya ng dalawang taong pinagkatiwalaan niya. Ang sakit sa bato, kaya gamutin ng dialysis. Pero ang sakit ng pagtataksil? Walang gamot diyan.
Nang lumabas si Donato sa banyo, hinarap siya ni Teresa. Hindi siya nagwala. Wala na siyang lakas para magbasag ng gamit o manakit. Sa sobrang sakit, ang nasabi na lang niya, “Patayin mo na lang ako, Donato. ‘Yan naman ang gusto niyo ‘di ba?” Inaasahan natin na magsosorry si Donato. Na luluhod siya at hihingi ng tawad dahil nahuli na siya. Pero hindi. Iba ang nangyari. Imbes na aminin ang kasalanan, binaligtad pa niya si Teresa!
Ang tawag dito ay “gaslighting.” Pinalabas ni Donato na kasalanan ni Teresa kung bakit sila naghihirap. Sinumbatan niya ang asawa sa mga gastos. “Kung inalagaan mo lang sana ang sarili mo noon, hindi tayo magkakautang ng ganito!” sigaw ni Donato. Aba matindi! Siya na nga ang nambabae, siya pa ang galit? Parang sinasabi niyang, “Kaya ako naghanap ng iba kasi pabigat ka na.” Napakasakit pakinggan nito para sa isang misis na wala namang ginusto kundi ang gumaling para sa pamilya niya. Sinisi niya si Teresa sa paglubog nila sa utang, sa hirap ng buhay, at ginawang rason ‘yun para justify ang panloloko niya.
Umalis si Donato ng bahay matapos ang sumbatan. Naiwan si Teresa at ang mga anak na umiiyak. Wasak na wasak ang pamilya. Akala ni Teresa, tapos na. Iniwan na sila ng tuluyan. Pero makalipas ang dalawang araw, bumalik si Donato. At dito na nagsimula ang misteryo. Iba na ang itsura ni Donato pagbalik. Takot na takot. Parang maamong tupa na nagmamakaawa. Nangako siyang magbabago. Sabi niya, na-realize daw niya na pamilya ang mahalaga. Tuwang-tuwa naman si Teresa, syempre, mahal niya eh. Umaasa siyang maayos pa ang lahat.
Pero may tinatago palang dahilan si Donato kung bakit siya bumalik. Hindi pala dahil sa konsensya, kundi dahil sa takot. Nalaman ng pamilya na noong mga araw na nawala si Donato, pinuntahan siya ng isang lalaki sa trabaho. Isang pulis na nagngangalang Julius Galvez, na kilala sa tawag na “Saddam.” At alam niyo ba kung bakit? Dahil karelasyon din pala ni Beverly ang pulis! Kaloka! “Two-timer” pala si Nurse Beverly! Security Guard ang isa, Pulis ang isa. At ang matindi, tinutukan daw ng baril ni Julius si Donato at binalaan: Layuan mo si Beverly o may mangyayaring masama sa’yo.
Kaya pala bumalik si Donato kay Teresa—dahil takot siya sa pulis! Pero ang mas nakakagimbal, kahit may banta na sa buhay niya, tuloy pa rin pala ang komunikasyon nila ni Beverly. Matigas ang ulo! Nagpaplano pa silang tumakas papuntang Ilocos Sur para magtago. Desperado na silang magsama kahit alam nilang may isang pulis na handang gawin ang lahat para mabawi si Beverly.
Dumating ang araw ng Biyernes. Pumasok si Donato sa trabaho sakay ng kanyang motorsiklo. Normal ang lahat nung umaga. Pero pagdating ng hapon, hindi na siya makontak. Nawala na parang bula. Natagpuan na lang ang motorsiklo niya sa isang kanto, at ang cellphone niya. Pero si Donato? Wala. Walang bakas. Tanging mga tanong na lang ang naiwan. Nasaan si Donato? Nagtanan ba sila ni Beverly? O tinuluyan na siya ng pulis na nagbanta sa kanya?
Sa imbestigasyon, lumabas na sabay nawala si Donato at si Beverly sa ospital. Bigla na lang nag-resign o hindi pumasok ang nurse. Ang hinala ng marami, baka nagtanan na nga. Pero may mga ebidensya ring tumuturo sa “foul play.” Inimbitahan ng mga pulis si Julius Galvez. May mga hinala na baka may kinalaman siya sa pagkawala ni Donato. Pero dahil walang bangkay, walang witness na direktang nakakita, at “impluwensyado” ang suspek, nahirapan ang pamilya Bustilios na makamit ang hustisya.
Ang sabi ng mga otoridad, “missing person” lang ang kaso hangga’t walang bangkay. Isipin niyo ang bigat nun para kay Teresa? May sakit ka na, iniwan ka na, niloko ka pa, at ngayon hindi mo alam kung buhay pa ba o pumanaw na ang asawa mo. Napakasakit isipin na sa huli, ang naiwan sa ere ay ang misis na walang ibang ginawa kundi lumaban para mabuhay. Si Beverly? Nawala na rin. Si Julius? Nakabalik sa serbisyo o nailipat lang ng pwesto. Ang hustisya sa Pilipinas, minsan talaga mapapaisip ka kung para kanino ba talaga.
Ano ba ang matututunan natin dito? Unang-una, nakakatakot magtiwala. Yung nurse na dapat nag-aalaga, siya pa ang naging mitsa ng pagkasira ng pamilya. Pangalawa, sa mga mister diyan, huwag niyong gawing dahilan ang hirap ng buhay para magloko. Kung nahihirapan kayo sa gastusin o sa sakit ng asawa niyo, mas nahihirapan ang pasyente. Doble ang sakit na nararamdaman nila—pisikal at emosyonal. Ang pag-aasawa ay “in sickness and in health,” hindi “in health and while I have money only.”
Sakit sa dibdib ang kwentong ito. Maraming netizen ang nanggigil sa social media. Sabi ng isang commenter, “Grabe naman yung nurse! May karma din ‘yan. Hindi man ngayon, pero darating ‘yan.” May nagsabi rin, “Kawawa naman si Misis. Sana gumaling siya para sa mga anak niya. Hayaan na niya yung lalaking ‘yun, hindi siya kawalan.” At totoo naman, minsan ang pagkawala ng isang toxic na tao sa buhay natin ay isang blessing in disguise, kahit na masakit sa simula.
Meron ding mga nagalit sa sistema ng hustisya. “Palibhasa pulis ang kalaban kaya ang hirap usad ng kaso. Kung mahirap lang ‘yan, kulong agad.” Nakakalungkot pero reyalidad ito sa ating lipunan. Kapag wala kang pera o kapit, para kang sumisigaw sa ilalim ng tubig—walang nakakarinig.
Sa huli, ang dasal natin ay para kay Teresa at sa kanyang mga anak. Nawa’y bigyan siya ng lakas ng katawan at tibay ng loob para maitaguyod ang kanyang pamilya. Hindi man natin alam kung nasaan na si Donato, sigurado tayo na ang katotohanan ay lilitaw din sa tamang panahon. Walang lihim na hindi nabubunyag.
Kayo mga Ka-Marites, ano ang masasabi niyo sa kwentong ito? Kung kayo si Teresa, tatanggapin niyo pa ba si Donato kung sakaling bumalik siya? O kung kayo ang nasa sitwasyon, paano niyo haharapin ang ganitong klaseng dobleng trahedya? Mag-comment na sa ibaba at pag-usapan natin ‘yan. Huwag kalimutang i-share ang kwentong ito para magsilbing babala sa lahat—na sa pag-ibig, kailangan ding magtira para sa sarili at kilatisin mabuti ang mga taong pinapapasok natin sa ating buhay. Stay safe at mag-ingat sa mga ahas na nagpapanggap na anghel!
