Sa bawat kasal, ang inaasahan ay luha ng kaligayahan, mga pangako ng wagas na pag-ibig, at ang pagsisimula ng isang bagong kabanata para sa dalawang taong nagmamahalan. Ngunit para sa pamilya ni Sherra De Juan at sa kanyang groom na si Jerhic, ang dapat sana’y pinakamasayang araw ng kanilang buhay ay nauwi sa isang bangungot na tila walang katapusan. Ang kwento ng pagkawala ni Sherra, na tinaguriang “Missing Bride,” ay gumimbal sa buong komunidad at sa social media. Habang patuloy ang paghahanap at pagdarasal ng marami, isang bagong saksi ang lumutang—isang rider na nagngangalang Rommel—na nagbigay ng liwanag sa mga huling sandali bago tuluyang naglaho si Sherra. Ang kanyang testimonya ay hindi lamang nagbigay ng impormasyon kundi nagdulot din ng kilabot dahil sa mga detalyeng kanyang ibinahagi tungkol sa isang madilim na gabi, isang basang kalsada, at isang misteryosong itim na SUV.
Nagsimula ang lahat sa isang gabi na puno ng ulan at kadiliman. Ang lugar ay ang Diversion Road, isang kahabaan ng kalsada na kilala sa pagiging madilim at minsan ay delikado para sa mga naglalakad nang mag-isa. Ayon sa salaysay ni Rommel, siya ay bumabagtas sa nasabing kalsada lulan ng kanyang motorsiklo bandang alas-otso ng gabi. Malakas ang buhos ng ulan noon, ang klase ng panahon na nagpapabagal sa lahat ng sasakyan at nagpapalabo sa paningin ng mga motorista. Sa gitna ng dilim at hampas ng ulan, may naaninag siyang isang pigura sa gilid ng daan. Isang babae. Nakasuot ito ng puting t-shirt at maikling shorts. Ang mas nakatawag ng kanyang pansin ay ang tila kawalan nito ng sapin sa paa o tsinelas habang naglalakad sa basang aspalto.
Sa una, inamin ni Rommel na kinabahan siya. Sa mga ganitong liblib na lugar at sa ganitong oras ng gabi, hindi maiiwasan ang mga kwentong kababalaghan. Inakala niya noong una na baka hindi totoong tao ang kanyang nakikita, kundi isang ligaw na kaluluwa o “white lady” dahil sa puting damit nito at sa paglalakad sa gitna ng kawalan. Ngunit nang malampasan niya ito, napagtanto niyang tao ito—isang babaeng basang-basa sa ulan at mukhang malalim ang iniisip. Ang kanyang konsensya bilang isang rider at bilang isang tao ay hindi siya pinatahimik. Hindi niya maatim na iwanan na lang ang isang babae sa ganung sitwasyon. Kaya naman, sa kabila ng takot at pag-aalinlangan, minabuti niyang bumalik. Iniikot niya ang kanyang motorsiklo upang lapitan ang babae at alamin kung kailangan nito ng tulong.
Nang makalapit si Rommel, tinanong niya ang babae kung ayos lang ba ito. Ang sagot na kanyang natanggap ay maikli ngunit tumatak sa kanyang isipan. “Kuya, okay lang ako. Diyan lang ako sa tita ko,” ang sabi ng babae sabay turo sa direksyon ng mga kabahayan sa di kalayuan. Dahil sa sagot na ito, at sa pag-aakalang ligtas naman ang babae dahil malapit lang ang pupuntahan, hindi na nagpumilit pa si Rommel. Umalis siya sa lugar na bitbit ang isiping nakatulong siya kahit paano sa pagtatanong. Ngunit lingid sa kanyang kaalaman, iyon na pala ang huling pagkakataon na makikita ang babaeng iyon bago ito maging sentro ng isang malawakang paghahanap.
Ang testimonya ni Rommel ay naging kritikal nang makita niya ang mga post sa social media tungkol sa nawawalang bride. Nang makita niya ang larawan ni Sherra at ang deskripsyon ng suot nito, agad na bumalik sa kanya ang pangyayari sa Diversion Road. Ang babaeng naka-puti, ang ulan, ang pagtanggi sa tulong—lahat ay nagtutugma. Agad siyang nakipag-ugnayan sa pamilya ni Sherra upang ibahagi ang kanyang nalalaman. Nang makausap niya si Jerhic, ang groom, at ang pinsan ni Sherra, ipinakita nila ang larawan ng suot ni Sherra noong gabing iyon. Walang duda, ito ang babaeng nakita niya. Ang kumpirmasyong ito ay nagdulot ng halo-halong emosyon sa pamilya—pag-asa na buhay pa siya noong mga oras na iyon, at lungkot dahil sa nasayang na pagkakataon na maiuwi sana siya nang ligtas.
Ngunit may isang detalye sa kwento ni Rommel ang nagpapataas ng balahibo ng mga nakarinig at nagbubukas ng pinto sa mas madilim na mga teorya. Ayon kay Rommel, noong huminto siya para kausapin si Sherra, may napansin siyang isang sasakyan sa di kalayuan. Isang itim na SUV, na sa kanyang tantiya ay posibleng isang Innova, ang nakaparada sa unahan ng nilalakaran ni Sherra. Nakabukas ang hazard lights nito, tila ba may hinihintay o may inaabangan. Noong una, hindi ito binigyan ng malisya ni Rommel. Inisip niya na baka nasiraan lang ang sasakyan o kaya naman ay nagpapahinga ang driver dahil sa lakas ng ulan. Pero sa liwanag ng pagkawala ni Sherra, ang presensya ng itim na SUV na ito ay nagiging kahina-hinala. Naghihintay ba ito kay Sherra? Kilala ba niya ang nasa loob ng sasakyan? O ito ba ay isang masamang elemento na nagkataong nasa lugar at sinamantala ang kahinaan ng isang nag-iisang babae?
Ang lugar kung saan nakita si Sherra, ang Diversion Road, ay inilarawan ng mga residente at motorista bilang “accident prone area” at talagang madilim kapag gabi. Walang masyadong poste ng ilaw, at ang mga dumadaan dito ay kadalasang mabibilis na sasakyan. Ang desisyon ni Sherra na maglakad doon, lalo na’t umuulan at gabi na, ay isang malaking katanungan. Bakit siya naroon? Ayon sa pamilya, maayos naman ang lahat bago siya nawala. Wala silang alam na matinding dahilan para siya ay lumayas o maglakad nang ganun kalayo. Ang sabi ni Sherra kay Rommel na pupunta siya sa kanyang tita ay isang palaisipan din. Totoo bang may pupuntahan siya, o sinabi niya lang iyon para hindi na mag-alala ang rider? O baka naman may iba siyang katagpo?
Bukod kay Rommel, may isa pang saksi na lumutang—isang tricycle driver. Ayon sa ulat, nakita rin ng driver na ito ang isang babaeng tumutugma sa deskripsyon ni Sherra na naglalakad sa parehong lugar, ngunit sa ibang oras na. Sinasabing bandang alas-onse ng gabi noong nakita ito ng tricycle driver. Kung totoo ito, ibig sabihin ay ilang oras na nagpagala-gala si Sherra sa lugar na iyon. Mula alas-otso nang makita siya ni Rommel hanggang alas-onse, ano ang ginagawa niya sa loob ng tatlong oras na iyon sa gitna ng ulan? Bakit hindi siya sumasakay o humihingi ng tulong? Ang gap sa oras na ito ay napakahalaga sa imbestigasyon dahil dito posibleng nangyari ang mga kaganapang humantong sa kanyang tuluyang pagkawala.
Ang pamilya ni Sherra ay labis na nag-aalala. Si Jerhic, na dapat sana ay asawa na niya ngayon, ay hindi tumitigil sa paghahanap. Ang bawat impormasyon, gaano man kaliit, ay mahalaga sa kanila. Ang kwento ni Rommel ay nagbigay ng lead, ngunit nag-iwan din ito ng bigat sa dibdib ng rider. Sa kanyang panayam, mararamdaman ang kanyang panghihinayang. “Sana pala pinilit ko,” marahil ay bulong ng kanyang isipan. Kung alam lang niya na iyon na ang huling beses na makikita ang bride, baka hindi siya umalis hangga’t hindi ito nakakasakay o nakakarating sa ligtas na lugar. Ito ang bigat na dinadala ng mga saksi sa mga ganitong trahedya—ang “what ifs” at “sana.”
Ang anggulo ng itim na SUV ay kailangang tutukan ng mga awtoridad. Sa panahon ngayon, ang mga CCTV sa paligid ng Diversion Road, kung mayroon man, ay makakatulong ng malaki upang matukoy ang plaka ng nasabing sasakyan. Kung ito ay nasiraan lang, bakit naroon ito sa oras na naglalakad si Sherra? Kung ito ay naghihintay, sino ang sakay nito? Hindi maiaalis ang posibilidad na ang sasakyang ito ay may direktang kinalaman sa nangyari. Maaring kilala ni Sherra ang sakay, o maaring ito ay isang “chance encounter” na nauwi sa masama. Ang kawalan ng sapin sa paa ni Sherra ay isa ring detalye na nagpapahiwatig ng panic o pagmamadali. Tumatakbo ba siya mula sa isang bagay o tao? O sadyang natanggal lang ang kanyang tsinelas sa haba ng kanyang nilakad?
Ang komunidad ay nakiisa sa panawagan ng pamilya. Ang mga netizens ay patuloy na nagbabahagi ng larawan ni Sherra sa pag-asang may makakita pa sa kanya. Ang kwento ng “Missing Bride” ay naging paalala rin sa panganib na dulot ng paglalakad nang mag-isa sa madidilim na lugar. Ipinapakita nito na sa isang iglap, ang buhay ay pwedeng magbago. Mula sa kasabikan ng kasal patungo sa kawalan ng katiyakan. Ang lungkot na bumabalot sa kasong ito ay damang-dama ng bawat Pilipino na nakabasa ng balita.
Sa ngayon, ang tangi nating magagawa ay maghintay sa resulta ng imbestigasyon at ipagdasal ang kaligtasan ni Sherra. Ang pamilya De Juan ay nananatiling umaasa na makakauwi pa ang kanilang anak. Si Jerhic ay patuloy na naghihintay sa kanyang bride. Ang rider na si Rommel ay handang makipagtulungan sa pulisya upang ibigay ang lahat ng detalye na kanyang naalala. Ang itim na SUV ay nananatiling isang malaking tandang pananong. Nasaan na nga ba si Sherra? Ang sagot ay maaring nasa madilim na kalsada ng Diversion Road, sa ilalim ng ulan na naging saksi sa kanyang huling mga hakbang.
Ang insidenteng ito ay nagsisilbing aral sa ating lahat na maging mapagmatyag. Kung may nakita tayong tila nasa alanganin, huwag tayong mag-atubiling tumulong o mag-report sa kinauukulan. Sa kaso ni Rommel, ginawa niya ang kanyang makakaya sa abot ng kanyang pag-aakala na ligtas ang sitwasyon. Hindi natin siya masisi sa kanyang desisyon na umalis matapos tumanggi ang babae, ngunit ang bigat ng pangyayari ay tiyak na dadalhin niya. Hinihikayat ang sinuman na may impormasyon tungkol sa itim na SUV o sa kinaroroonan ni Sherra na makipag-ugnayan agad sa mga awtoridad. Ang bawat segundo ay mahalaga. Ang bawat impormasyon ay susi.
Ang misteryo ng nawawalang bride ay hindi pa tapos. Hangga’t walang katawan na nakikita, may pag-asa. Hangga’t may mga saksi na lumalabas, may linaw na matatanaw. Sana sa lalong madaling panahon, ang itim na ulap na bumabalot sa pamilya De Juan ay mapawi at lumabas ang katotohanan. Para kay Sherra, para kay Jerhic, at para sa hustisya. Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa pagkawala, kundi tungkol sa pagmamahal ng pamilyang hindi sumusuko, at sa isang komunidad na naghahangad ng katotohanan. Manatili tayong nakatutok at huwag hayaang matabunan ang kasong ito hangga’t hindi nakakamit ang sagot sa tanong na: Ano ang nangyari kay Sherra sa gabing iyon?
