Ang balita tungkol sa pagkawala ni Sherra De Juan, isang accountant mula sa Quezon City, ay naging sentro ng usap-usapan sa buong Pilipinas nitong mga nakaraang linggo. Sa gitna ng paghahanda para sa kanyang kasal na nakatakda sana noong Disyembre 14, biglang nawala ang dalaga na parang bula. Ang pangyayaring ito ay nagdulot ng matinding takot sa kanyang pamilya at sa kanyang mapapangasawa na si Mark Arjay Reyes. Marami ang nag-isip na baka biktima siya ng krimen o kidnapping, lalo na’t kilala ang Quezon City sa dami ng tao at mabilis na takbo ng buhay. Subalit, matapos ang ilang araw na puspusang paghahanap ng mga awtoridad at pagpapakalat ng impormasyon sa social media, natagpuan si Sherra sa Pangasinan na ligtas at walang sugat. Ang pagtatapos ng kuwentong ito ay nagdala ng ginhawa, ngunit nagbukas din ito ng isang mas malalim na diskurso tungkol sa mga bagay na hindi natin nakikita sa likod ng mga masasayang post sa Facebook at Instagram.
Nagsimula ang lahat noong Disyembre 10, nang huling makitang sumasakay ng e-jeep si Sherra sa kahabaan ng Commonwealth Avenue. Ayon sa kanyang pamilya, wala silang nakitang kakaiba sa kanya bago siya umalis. Masaya ang lahat para sa nalalapit na kasal, at ang bawat detalye ng selebrasyon ay tila plantsado na. Ngunit sa likod ng mga bulaklak, gown, at listahan ng mga bisita, may dalang mabigat na pasanin ang bride-to-be. Nang hindi na siya makontak at hindi na nakauwi, agad na humingi ng tulong ang kanyang pamilya sa Quezon City Police District (QCPD). Ang bawat oras na lumilipas ay tila isang habambuhay para kay Mark Arjay, na hindi alam kung ano ang nangyari sa kanyang mahal sa buhay. Ang takot na baka may nangyaring masama sa kanya ang namayani sa lahat ng taong nakakakilala sa kanya.
Habang nagpapatuloy ang imbestigasyon, maraming teorya ang lumabas. Sinuri ng mga pulis ang kanyang mga social media accounts at mga huling tawag sa telepono. Dito unti-unting lumabas ang mga pahiwatig na hindi ito isang simpleng kaso ng kidnapping. Ayon sa mga ulat, may mga usapin tungkol sa pera at ang bigat ng responsibilidad na nararamdaman ni Sherra. Hindi biro ang maghanda ng kasal, lalo na sa panahon ngayon na napakataas ng ekspektasyon ng mga tao. Dagdag pa rito ang mga personal na hamon sa loob ng pamilya at ang kanyang trabaho bilang accountant na nangangailangan ng matinding pokus at dedikasyon. Ang lahat ng ito ay tila nagsama-sama at naging isang malaking bagyo sa loob ng kanyang isipan.
Nang matagpuan si Sherra sa Sison, Pangasinan, maraming tao ang nagtaka kung bakit doon siya napadpad. Sa kanyang pagbabalik, naging malinaw na ang kanyang pag-alis ay isang paraan ng pagtakas—hindi dahil ayaw niyang magpakasal, kundi dahil sa sobrang pagkapagod ng kanyang isipan o ang tinatawag nating mental exhaustion. Ang “cold feet” ay isang karaniwang terminolohiya para sa mga ikakasal, ngunit ang kaso ni Sherra ay higit pa rito. Ito ay isang paalala na kahit gaano pa kaganda ang plano natin sa buhay, kung hindi natin aalagaan ang ating mental health, maaari tayong bumigay. Ang presyur na maging perpekto sa mata ng iba, ang takot na mabigo ang pamilya, at ang pag-aalala sa hinaharap ay sapat na upang tulak ang isang tao na lumayo at humanap ng kapayapaan sa ibang lugar.
Ang insidenteng ito ay dapat magsilbing aral sa ating lahat. Sa mundong puno ng ingay at mabilis na pagbabago, madaling makalimutan na tao lang tayo na napapagod din. Ang pagkawala ni Sherra ay hindi lamang isang kuwento ng paghahanap sa isang nawawalang tao, kundi paghahanap din sa sarili sa gitna ng kaguluhan. Mahalaga na magkaroon tayo ng bukas na komunikasyon sa ating mga mahal sa buhay. Kung may nararamdaman tayong bigat, huwag tayong matakot na magsabi. Hindi kahinaan ang paghingi ng tulong o ang pag-amin na hindi na natin kaya. Sa huli, ang pag-unawa at pagtanggap ng pamilya ni Sherra ang naging susi upang siya ay makauwi nang payapa. Ang pag-ibig ni Mark Arjay na hindi sumuko sa paghahanap ay patunay na sa kabila ng lahat ng pagkakamali at pagtakas, may babalikan pa ring tahanan ang sinumang naliligaw ng landas.
