Sa mundo ng pulitika sa Pilipinas, hindi pa man tapos ang termino ng kasalukuyang nakaupo ay mainit na agad ang usapan para sa susunod na halalan. Tila isang malaking chessboard ang bansa kung saan ang bawat galaw ay pinag-aaralan, at sa pagkakataong ito, mukhang dehado ang posisyon ng administrasyon ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. (PBBM). Ayon sa mga political analysts at mga masugid na tagamasid, papasok pa lang ang taong 2026 ay maituturing nang “lame duck” president si Marcos Jr. Ito ay dahil sa kapansin-pansing pagbagsak ng kanyang trust at approval ratings na sumasalamin sa pagkadismaya ng taong bayan sa kanyang pamamalakad. Ang senyales ng paghina ng kanyang impluwensya ay nagbabadya rin ng masamang balita para sa kanyang mga kaalyado, kabilang na ang mga itinuturong posibleng manok ng administrasyon sa 2028 tulad ni DILG Secretary Jonvic Remulla.
Isang malaking dagok sa imahe ng administrasyon ang patuloy na paglutang ng mga isyu tungkol sa mga maanomyalyang proyekto. Naging matunog ang pangalan ni “Ante Kler,” isang kilalang personalidad sa social media na naging boses sa pagbubulgar ng mga kapalpakan sa gobyerno. Partikular na tinutukan ang bilyon-bilyong pondo na inilaan para sa flood control projects. Sa kabila ng ipinagmamalaking 5,500 na natapos umanong proyekto na binanggit sa State of the Nation Address (SONA), ang realidad sa lansangan ay iba—lubog pa rin sa baha ang Metro Manila at mga karatig-lalawigan tulad ng Bulacan tuwing uumuulan. Ang tanong ng marami: Nasaan ang pondo? Ayon sa mga alegasyon na lumabas sa mga pagdinig, tinatayang nasa 1.5 bilyong piso kada araw ang ginagasta o “winawaldas” ng pamahalaan para sa mga proyektong ito na hindi naman nararamdaman ng taong bayan.
Ang ganitong klase ng mga isyu ay direktang tumatama sa kredibilidad ng mga nakaupo sa pwesto. Kung ang pangulo ay nawawalan ng tiwala mula sa masa, damay ang kanyang buong gabinete at mga alyado. Dito pumapasok ang agam-agam para sa political future ni Jonvic Remulla at iba pang dikit sa administrasyon. Sa mata ng publiko, ang kapalpakan ng puno ay kapalpakan din ng mga sanga. Ang DILG, na may hawak sa lokal na pamahalaan, ay isa sa mga ahensyang inaasahang magde-deliver ng serbisyo, ngunit kung ang pangkalahatang sentimyento ay galit at pagkadismaya, mahihirapan silang kumbinsihin ang mga botante sa 2028. Sinasabing ang anumang “endorsement power” na mayroon ang pangulo ay tila nagiging “kiss of death” o sumpa dahil sa bigat ng mga isyung pasan-pasan ng administrasyon.
Bukod sa isyu ng imprastraktura, hindi rin maikakaila ang matinding epekto ng inflation o pagtaas ng presyo ng mga bilihin. Bagama’t may mga datos na nagsasabing bumababa ang inflation rate, hindi ito tugma sa nararanasan ng mga ordinaryong Pilipino sa palengke at grocery. Ang disconnect o agwat sa pagitan ng sinasabi ng gobyerno at ng nararamdaman ng tao ay nagpapalalim sa sugat ng kawalan ng tiwala. Ang mga pahayag ng DTI na kasya ang 500 pesos para sa Noche Buena ay naging mitsa pa ng lalong pag-iinit ng ulo ng mga mamamayan. Ang ganitong kapalpakan sa komunikasyon at serbisyo ay nagiging bala para sa mga kritiko at nagiging dahilan upang humanap ang tao ng alternatibo.
Sa kabilang banda, habang humihina ang administrasyon, tila lalo namang tumatatag ang suporta kay Vice President Sara Duterte. Kahit na kaliwa’t kanan ang batikos, impeachment threats, at pagtanggal ng budget at seguridad, nananatili siyang nangunguna sa mga survey para sa pagkapangulo. Ayon sa mga eksperto, ang mga pag-atake kay VP Sara ay nagkakaroon ng “boomerang effect”—sa halip na masira siya, lalo siyang kinakaawaan at kinakampihan ng masa. Nakikita ng tao ang kaibahan ng pagtrato: samantalang si VP Sara ay ginigipit, ang mga kaalyado ng pangulo na sangkot sa mga kwestyunableng transaksyon ay tila hindi ginagalaw. Ang ganitong double standard ay lalong nagpapabagsak sa moralidad ng “Bagong Pilipinas” na isinusulong ng administrasyon.
Nariyan din ang isyu ng panggigipit sa Kingdom of Jesus Christ (KOJC) at kay Pastor Apollo Quiboloy. Para sa marami, ang muling pagbuhay sa mga kasong matagal nang naisarado ay malinaw na pulitika ang motibo. Ang layunin umano ay patahimikin ang mga taga-suporta ng mga Duterte at durugin ang kanilang network. Ngunit tulad ng nangyayari kay VP Sara, ang ganitong mga hakbang ay tila nagpapalakas pa lalo sa determinasyon ng mga taga-suporta ng oposisyon. Ang bawat raid, bawat paghahalughog, at bawat panggigipit ay nagsisilbing ebidensya para sa masa na ang hustisya ay ginagamit na sandata laban sa mga kalaban sa pulitika.
Hindi rin nakaligtas sa puna ang ilang personalidad na kritiko ng nakaraang administrasyon ngunit tahimik ngayon o kaya ay nasasangkot sa sarili nilang kontrobersya. Isang halimbawa na pinag-usapan ay ang isang “Father” na aktibo sa social media sa pagbanat sa mga Duterte. Kamakailan, nabisto umano itong naka-follow sa mga page na mayroong maselang nilalaman o “Kanto Gaming.” Bagama’t maliit na bagay ito para sa iba, sa mata ng publiko, ito ay senyales ng hypocrisy o pagpapanggap. Ang ganitong mga insidente ay nagiging simbolo ng moral ascendancy na nawawala sa mga kritiko ng oposisyon, na lalong nagpapatibay sa paniniwala ng mga tao na sila ay niloloko lamang.
Sa pagpasok ng 2026, inaasahang mas lalong titindi ang banggaan at ang realignment ng mga alyansa. Ang mga dating nagdadalawang-isip na pulitiko ay mapipilitan nang pumili ng panig. Ang mga “political butterflies” na lumipat sa administrasyon ay maaaring magsimula nang bumaligtad muli kapag nakita nilang palubog na ang barko. Ang tiwala ng taong bayan, na siyang pinakamahalagang puhunan sa eleksyon, ay tila said na said na para sa kampo ni Marcos Jr. Mahirap nang bawiin ang nasirang tiwala, lalo na kung ang sagot sa mga problema ay puro “damage control” at PR stunts sa halip na tunay na solusyon.
Sa huli, ang scenario para sa 2028 ay nagiging malinaw. Ang administrasyong nababahiran ng alegasyon ng korupsyon, pang-aabuso sa kapangyarihan, at kawalan ng malasakit sa hirap ng buhay ay mahihirapang magpanalo ng manok. Si Jonvic Remulla, Speaker Martin Romualdez, o sinumang itutulak ng administrasyon ay magdadala ng bigat ng “baggage” ni Marcos Jr. Samantala, ang oposisyon na pinangungunahan ng mga Duterte ay nananatiling matatag dahil sa solidong suporta ng masa na naghahanap ng tunay na pagbabago at serbisyo. Ang leksyon dito ay simple: sa pulitika, hindi kayang takpan ng magandang survey o press release ang kumakalam na sikmura at ang sigaw ng katarungan ng sambayanang Pilipino.
