Sa panahon ngayon, tila mahirap na talagang kilatisin kung sino ang totoo at kung sino ang nagpapanggap. Mula sa mga banal na dambana ng simbahan hanggang sa mararangyang opisina ng Kongreso, tila iisa na lang ang kwentong naririnig natin: ang kwento ng pagbabalat-kayo at pagtataksil sa tiwala ng mamamayang Pilipino. Sa isang banda, mayroon tayong mga alagad ng Diyos na nasasangkot sa mga makamundong eskandalo, at sa kabila naman, may mga lingkod-bayan na tila mas pinaglilingkuran ang kanilang mga bulsa kaysa sa kapakanan ng bansa.
Ang Banal na Aso sa Social Media
Kamakailan, naging usap-usapan sa social media ang isyu ng isang pari na tinaguriang “Father Flubby.” Hindi dahil sa galing niya sa sermon o sa dami ng natulungan, kundi dahil sa mga page na kanyang fina-follow sa social media. Nakakagulat para sa marami na makita ang isang pari—na inaasahang maging ehemplo ng kalinisan at moralidad—na naka-follow sa mga gaming pages na may halong kalaswaan at iba pang content na hindi akma sa kanyang bokasyon.
Ang ganitong tagpo ay nagpapaalala sa atin ng luma ngunit walang kamatayang kanta ni Yano na “Banal na Aso, Santong Kabayo.” Masakit isipin na may mga taong nagdadasal at nangungumpisal sa kanya, humihingi ng gabay espiritwal, ngunit sa likod ng abito ay may itinatagong ibang interes. Hindi naman masama ang maging tao, ngunit ang pagpapanggap na banal habang gumagawa ng kabalbalan ay isang malaking insulto sa pananampalataya. Kung ang tawag ng laman ay mas malakas kaysa sa tawag ng paglilingkod, marahil ay tama ang payo ng mga kritiko: mas mainam pang lisanin ang pagpapari, mag-asawa, at mamuhay nang normal kaysa dungisan ang institusyong dapat sana ay sandigan ng moralidad. Ang hipokrisya ay lason na unti-unting pumapatay sa respeto ng tao sa simbahan.
Ang Hipokrisya sa Kongreso at ang “Yes” sa Budget
Kung may “banal-banalan” sa simbahan, hindi naman nagpapahuli ang mga “lingkod-bayan-kuno” sa gobyerno. Isang malaking katanungan ngayon ang naging desisyon ng ilang senador, tulad ni Kiko Pangilinan, na bumoto ng “Yes” sa 2026 budget sa kabila ng napakaraming red flags at kwestiyonableng insertions.
Ang katwiran na “kailangan ng bansa ng budget” ay tila isang napakalabnaw na palusot. Para itong isang magulang na nagbigay ng pera sa anak na adik sa sugal dahil lang sa katwirang “kailangan niyang kumain,” kahit alam mong ipapatalo lang din niya ito. Ang tungkulin ng isang mambabatas ay busisiin at siguraduhing ang bawat sentimo ay mapupunta sa tama, hindi ang maging rubber stamp ng isang budget na puno ng anomalya. Ang pagpayag sa ganitong sistema ay pagkunsinte sa patuloy na pagnanakaw sa kaban ng bayan.
Ang Katotohanan sa Likod ng “Saving Lives” at Flood Control
Sa gitna ng mga kalamidad, ipinagmamalaki ng administrasyong Marcos Jr. ang kanilang narrative na “saving lives, not just making headlines.” Ngunit nasaan ang katotohanan dito? Tanungin natin ang mga pamilyang nawalan ng mahal sa buhay dahil sa leptospirosis at pagbaha. Tanungin natin ang mga nasalanta na hanggang ngayon ay hindi pa nakakabangon.
Ang bilyon-bilyong pondo para sa flood control ay tila naging tubig din na naglaho. Ayon sa mga eksperto at political analysts, ito ang dahilan kung bakit bumabagsak ang trust ratings ng Pangulo sa mga survey ng SWS at Pulse Asia. Nami-miss ng Pangulo ang pagkakataon na maging “turning point” sana ang mga iskandalong ito para linisin ang gobyerno. Sa halip na ipakulong ang mga malalaking isda, tila may proteksyon na nangyayari. Ang taumbayan ay hindi bulag; nakikita nila na ang hustisya ay usad-pagong kapag kaalyado ang sangkot.
Ang “Leviste Files” at ang Bilyong Pisong Hati-hatian
Ang pinakamalaking pasabog sa lahat ay ang tinatawag na “Leviste Files” o ang mga dokumentong nanggaling sa yumaong Usec. Cabral ng DPWH. Inilantad ni Congressman Leviste, at kinumpirma ng mga beteranong tulad ni Mike Defensor, ang isang sistema ng korupsyon na nakakahilo sa laki.
Hindi na lang ito simpleng kickback. Ang pinag-uusapan dito ay ang “allocations” o insertions na umaabot sa 2 hanggang 3 bilyong piso bawat distrito! Imbes na magkaroon ng pambansang plano para sa mga tulay, dam, at riles na mag-uugnay sa buong Pilipinas, ang budget ay tinitilad-tilad at ibinibigay sa mga kongresista bilang pork barrel. Ito ang dahilan kung bakit kahit trilyon ang budget ng DPWH, wala tayong makitang malawakang pag-unlad sa imprastraktura na may kabuluhan sa buong bansa.
Ang Analohiya ng Gumuguho na Bahay
Napakalinaw ng paliwanag ni Mike Defensor sa sitwasyong ito. Para tayong nakatira sa isang bahay kung saan ang bawat nakatira ay binigyan ng pera para ayusin lang ang kani-kanilang kwarto. Pinaganda nila ang kanilang mga silid, naglagay ng aircon, nagpintura, pero kinalimutan ayusin ang bubong at ang pundasyon ng bahay.
Ang resulta? Kapag bumagyo, kahit gaano kaganda ang kwarto mo, babagsak pa rin ang buong bahay dahil bulok ang istruktura. Ganyan ang nangyayari sa Pilipinas. Nagkanya-kanya ang mga pulitiko sa kanilang mga distrito para magpapogi, habang ang pambansang ekonomiya at imprastraktura ay gumuguho. Ang bilyon-bilyong pisong dapat sana ay ginamit para sa ikauunlad ng lahat ay naging kasangkapan para sa kapangyarihan ng iilan.
Nakakadismaya na may “script” na silang sinusunod sa imbestigasyon. Ang mga maliliit na contractor at opisyal ang gagawing sacrificial lamb habang ang mga mastermind ay mananatiling nakaupo sa pwesto, nagpapakasasa sa pera ng taumbayan.
Ang Hamon sa Taumbayan
Sa huli, ang laban na ito ay hindi lang tungkol kay Father Flubby o kay Marcos Jr. o kay Leviste. Ito ay tungkol sa atin. Tayo ang ninanakawan. Tayo ang niloloko ng mga nagbabalat-kayong banal at mga pulitikong ganid. Kung ang Ombudsman at ang mga institusyon ay mabibigo na panagutin ang mga salarin, nasa kamay na ng taumbayan ang paghuhusga.
Huwag tayong maging mga “banal na aso” na tahimik lang sa gilid habang nilalapastangan ang ating bayan. Panahon na para imulat ang mata, hindi lang sa mga pekeng banal sa social media, kundi lalo na sa mga tunay na demonyo sa gobyerno na nakasuot ng barong tagalog. Ang bilyong pisong nawawala ay hindi lang numero; ito ay buhay, kinabukasan, at pag-asa ng bawat Pilipino na unti-unting ninanakaw sa ating harapan.
