“Akala ko noon, ang halaga ng isang lalaki ay nasusukat sa posisyon, pera at kung ano ang kaya niyang ipagyabang, hanggang sa isang araw, ako mismo ang napahiya ng sarili kong pagmamataas.”
Ako si Janis, at ito ang kwento ng pinakamalaking aral na natutunan ko sa buhay, isang aral na dumating hindi sa tagumpay kundi sa matinding pagsisisi.
Lumaki akong kilala sa aming lugar hindi lamang dahil sa aking itsura kundi dahil sa pagiging mapili ko pagdating sa pakikipagrelasyon. Para sa akin noon, malinaw ang pamantayan. Ang lalaking magiging nobyo ko ay dapat may mataas na estado sa buhay, may magandang trabaho, may sariling sasakyan, at higit sa lahat, may kaya siyang ipagmalaki sa lipunan. Hindi sapat ang mabait. Hindi sapat ang masipag. Kailangan may pangalan, may posisyon, may kinang.
Lumaki ako sa isang pamilyang may kaunting yaman. Hindi kami mayaman, pero hindi rin kami naghihirap. Doon unti unting nahubog ang pananaw ko na ang tagumpay at pera ang sukatan ng halaga ng tao. Kapag may nanliligaw sa akin na hindi pasok sa pamantayan ko, madalas ay malamig ang sagot ko. May ilan pang napahiya dahil sa matatalim kong salita. Ngunit hindi ako nakakaramdam ng guilt noon. Sa isip ko, mas mabuting tumanda akong mag isa kaysa mapunta sa lalaking hindi ko ipinagmamalaki.
Hanggang sa dumating ang isang araw na nagsimula ang lahat sa isang simpleng cafe.
Isang hapon matapos ang mahabang klase sa unibersidad, nagpasya akong magpahinga sa isang sikat na cafe malapit sa campus. Paborito iyon ng mga estudyante at propesyonal dahil sa maaliwalas na ambiance. Suot ko ang bago kong bili na damit at mamahaling bag. Ramdam ko ang mga matang nakatingin sa akin habang naglalakad papasok.
Paglapit ko sa counter, sinalubong ako ng isang lalaking nakasuot ng simpleng uniporme ng barista. Matangkad siya, kayumanggi ang balat, at may maamong mukha. Magalang siyang ngumiti at nagtanong kung ano ang order ko. Hindi ko man ipinahalata, napansin ko ang linis ng tindig at kumpiyansa niya. Ngunit agad ko ring binaliwala iyon sa isip ko. Isa lang siyang barista.
Isang caramel macchiato, grande. Malamig kong sagot.
Habang inaayos niya ang order ko, abala ako sa cellphone ko. Hindi ko siya pinansin. Nang iabot niya ang kape, may paalala pa siyang mag ingat dahil mainit iyon. Tumango lang ako at umalis.
Sa isip ko noon, wala akong nakikitang espesyal sa kanya. Isa lamang siyang ordinaryong empleyado. Ngunit hindi ko alam na sa simpleng pagkikitang iyon, nagsimula na ang kwentong babago sa pananaw ko.
Sa mga sumunod na araw, napapadalas ang punta ko sa cafe. Hindi ko rin alam kung bakit. At sa bawat balik ko, naroon siya. Si Jolo. Palaging may ngiti, palaging magalang. Paminsan minsan, may maliit na mensaheng nakasulat sa tasa. Good luck sa klase. Have a nice day. Hindi ko ipinapakita, pero may bahagi sa akin na bahagyang natutuwa.
Tahimik siyang nanligaw. Walang pilit. Walang yabang. Minsan may libreng pastry. Minsan ay maikling kwentuhan kapag wala masyadong customer. Ngunit sa bawat effort niya, paulit ulit kong pinaaalalahanan ang sarili ko na hindi ako pwede sa ganyang klaseng lalaki. Barista lang siya. Hindi siya pasok sa mundo ko.
Isang hapon, pumunta ako sa cafe kasama ang dalawa kong kaibigan. Nagtatawanan kami habang pumipila. Nang makita niya ako, ngumiti si Jolo at tinanong ang usual order ko. Napansin iyon ng mga kaibigan ko.
Parang type ka ng barista. biro ng isa.
Bigla akong nanlamig. Ayokong mapahiya. Ayokong isipin nilang may koneksyon ako sa isang simpleng barista. Nang iabot ni Jolo ang kape, naglakas loob siyang magsabi.
Sana minsan, kung okay lang, sabay naman tayong magkape. Libre ko.
Isang simpleng alok. Walang halong bastos. Walang pilit. Ngunit tinamaan ang pride ko. Sa halip na ngumiti, tinaasan ko siya ng kilay at malakas akong nagsalita.
Hindi ka ba marunong mahiya. Barista ka lang tapos nagyayaya ka pang makipag date sa akin. Huwag mong isipin na may chance ka.
Tumigil ang paligid. Nakita ko ang hiya sa mga mata niya. Yumuko siya at pilit na ngumiti.
Pasensya na. Hindi ko na uulitin.
Tahimik siyang bumalik sa counter. Sa harap ng mga kaibigan ko, nagtawanan kami. Ngunit sa loob ko, may bigat na hindi ko maipaliwanag.
Kinabukasan, may mga nagkomento sa social media. Sobra raw ang ginawa ko. Hindi raw tama ang paghamak sa isang tao. Unti unti kong naramdaman ang bigat ng mga matang nakatingin sa akin. Hindi na paghanga, kundi panghuhusga.
Sa cafe, nagbago si Jolo. Hindi na siya lumalapit. Wala nang mga mensahe. Wala nang espesyal na ngiti. Pormal na lamang ang trato niya sa akin. Para na lang akong ordinaryong customer.
Doon ko unang naramdaman ang kakaibang kawalan. Hindi ko maintindihan kung bakit parang may kulang. Nasasanay pala ako sa atensyon niya.
Isang araw, pumunta ako ulit sa cafe. Abala ang lahat. Bigla kong narinig ang bulungan.
Nandiyan na ang manager.
Paglingon ko, nakita ko ang isang lalaking naka corporate attire. Ang branch manager. Laking gulat ko nang diretsong lumapit ito kay Jolo at yumuko.
Good afternoon po sir.
Nabingi ako. Sir?
Simple lang ang sagot ni Jolo. Wala namang espesyal sa kilos niya. Ngunit malinaw ang respeto ng lahat sa kanya.
Sa sumunod na araw, narinig ko ang usapan ng mga empleyado.
Area supervisor pala siya. Humahawak ng ilang branches.
Parang gumuho ang mundo ko. Ang lalaking pinahiya ko. Ang tinawag kong barista lang. Mas mataas pa pala ang posisyon kaysa sa inaakala ko.
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon. Paulit ulit bumalik sa isip ko ang mga salitang binitawan ko. Barista ka lang. Ngayon alam kong hindi iyon totoo. Ngunit huli na.
Bumalik ako sa cafe. Maaga. Tahimik. Lumapit ako sa counter.
Jolo, gusto kong humingi ng tawad. Mali ako. Pinahiya kita.
Tahimik siya sandali. Pagkatapos ay ngumiti.
Wala na yun. Naiintindihan ko.
Sa simpleng sagot na iyon, lalo akong nasaktan. Dahil alam kong kahit pinatawad niya ako, hindi na maibabalik ang dati. Ang respeto niya ay naroon pa rin, ngunit ang espesyal na pagtingin, wala na.
Mula noon, natuto akong manahimik. Umupo sa sulok. Uminom ng kape. Pagmasdan siya mula sa malayo. Hindi na bilang babaeng mapagmataas kundi bilang taong may natutunang aral.
Natuto akong humusga hindi batay sa trabaho o posisyon, kundi sa pagkatao. Ngunit alam kong ang aral na iyon ay may kapalit. Isang pagkakataong hindi ko na mababawi.
At sa huling pagkakataon na tumingin ako kay Jolo, ngumiti ako. Hindi na ngiti ng pagmamataas, kundi ng pagpapakumbaba at taos pusong paghanga.
Dahil ang tunay na halaga ng tao ay hindi kailanman nasusukat sa kung ano ang suot niya o kung anong trabaho ang hawak niya, kundi sa kung paano siya kumilos, magmahal at magpakatao.
