Ilang araw bago ang dapat sana’y pinakamasayang yugto ng kanyang buhay, biglang naglaho si Sherra de Juan. Walang paalam, walang malinaw na bakas, at tanging mga tanong ang iniwan sa kanyang pamilya, nobyo, at sa libo-libong netizen na sumubaybay sa kanyang kwento. Ang inaasahang kasal ay napalitan ng pangamba, panalangin, at walang tigil na paghahanap. Hanggang sa isang tawag sa telepono ang muling nagbigay ng pag-asa—si Sherra ay buhay, ngunit malayo, nanghihina, at litong-lito sa mga nangyari sa kanya.
Nagsimula ang lahat nang hindi na makabalik si Sherra matapos lumabas para sa mga huling asikasuhin bago ang kasal. Karaniwan sana ang ganitong lakad—pagbili ng mga kailangang gamit, mabilis na ikot sa mall—ngunit sa pagkakataong ito, hindi na siya nakauwi. Lumipas ang mga oras, naging araw, at ang araw ay naging linggo. Ang simpleng pagkaantala ay nauwi sa isang malawakang paghahanap na sinamahan ng takot at pag-aalala.
Ayon sa nobyo ni Sherra, mula nang mawala siya ay hindi na sila mapakali. Laging naka-on at naka-charge ang cellphone na naiwan ni Sherra, umaasang baka sakaling tumawag siya. At dumating nga ang sandaling iyon. Bandang gabi, tumunog ang telepono. Sa kabilang linya, isang pamilyar na boses ang mahina at nanginginig. Sa una’y simpleng “hello” lamang, ngunit nang makilala ang boses, napalitan ito ng iyak—iyak ng pagod, takot, at pagkalito.
Sa tawag na iyon, inamin ni Sherra na hindi niya malinaw na maalala kung paano siya nakarating sa kinaroroonan niya. Ang tanging alam niya, siya ay nasa Pangasinan. Wala siyang lakas, halos wala ring malinaw na alaala ng mga nagdaang araw. Ang mahalaga, nakahiram siya ng telepono at naalala niya ang numero ng kanyang nobyo. Doon nagsimulang gumulong ang mabilis na aksyon.
Agad na kinausap ng nobyo ni Sherra ang taong nagpahiram sa kanya ng cellphone. Mula roon, nakuha ang detalye ng barangay kung saan siya natagpuan. Hindi na nag-aksaya ng oras ang pamilya—dumiretso sila sa pulisya upang i-report ang kinaroroonan ni Sherra at humingi ng agarang tulong. Isang video call ang isinagawa upang makumpirma ang kanyang pagkakakilanlan, isang mahalagang hakbang bago agad na magpadala ng mga pulis sa lugar.
Ayon sa mga unang nakakita kay Sherra sa Pangasinan, kitang-kita ang kanyang paghina. Gusgusin, tuliro, at halos hindi makatayo nang maayos. Ang suot niya ay halos kapareho pa rin ng damit noong araw na siya ay nawala—maliban sa ilang personal na gamit na wala na sa kanya, kabilang ang salamin at iba pang dalang gamit. May mga mabubuting loob na nag-abot ng tulong, nagbigay ng damit, at umalalay sa kanya hanggang makarating siya sa istasyon ng pulisya.
Nang magkita muli ang magkasintahan, pinili ng nobyo ni Sherra na pigilan ang sariling emosyon. Sa halip na umiyak, sinubukan niyang maging matatag. Ang mahalaga sa sandaling iyon ay maparamdam kay Sherra na ligtas na siya, na tapos na ang paghahanap, at unti-unti nang magiging maayos ang lahat. Hinayaan niyang ilabas ni Sherra ang lahat ng emosyon—ang takot, pagkalito, at panghihina—habang paulit-ulit na sinasabi na ang kasal ay makapaghihintay.
Sa kabila ng mga tanong ng marami kung itutuloy pa ba ang kasal, malinaw ang naging desisyon ng pamilya: ang kalusugan at pag-recover ni Sherra ang uunahin. Kahit ang mga pulis na nakausap nila ay nagtatanong tungkol dito, nanatiling pareho ang sagot—ang pisikal at emosyonal na kalagayan ni Sherra ang mas mahalaga kaysa sa anumang plano.
Sa mga sumunod na oras, unti-unting lumabas ang ilang detalye tungkol sa kalagayan ni Sherra habang siya ay nawawala. Ayon sa kanya, halos tubig lamang ang kanyang iniinom sa loob ng mga linggong iyon. Wala siyang maayos na kain at kulang sa tulog. Hindi nakapagtataka kung bakit nanghihina ang kanyang katawan at malabo ang alaala ng mga pangyayari. Ang ganitong kondisyon ay malinaw na palatandaan ng matinding stress at pagod na kanyang dinanas.
Marami ring kumalat na haka-haka sa social media—may nagsabing baka may problema sa relasyon, may naglabas ng umano’y screenshots, at may nagbigay ng sariling interpretasyon sa nangyari. Ngunit mariing itinanggi ito ng nobyo ni Sherra. Ayon sa kanya, walang matinding away o alitan bago ang pagkawala. Sa katunayan, nagulat pa si Sherra sa ilang balitang lumabas tungkol sa kanya, dahil hindi raw ito tumutugma sa kanyang tunay na naramdaman.
Pinili ng pamilya na maging maingat sa pagbabahagi ng detalye, lalo na’t may ongoing na imbestigasyon. Hindi lahat ng nalalaman nila ay maaaring isapubliko, dahil mahalagang maprotektahan si Sherra at masigurong magiging maayos ang proseso ng paghahanap ng katotohanan. Ang mahalaga sa ngayon, siya ay ligtas na at nasa piling ng kanyang mga mahal sa buhay.
Lubos ang pasasalamat ng pamilya sa lahat ng tumulong—mula sa mga pulis na mabilis na rumesponde, sa mga kaibigang walang tigil sa pagdarasal, hanggang sa mga estrangherong nag-abot ng tulong kay Sherra sa Pangasinan. Isang pangalan ang paulit-ulit na binanggit ng pamilya: ang taong nagbigay ng cellphone at nag-alalay kay Sherra hanggang sa makontak ang mga awtoridad. Kung hindi dahil sa tulong na iyon, maaaring iba ang naging kahihinatnan ng kwento.
Para sa ama ni Sherra, ang muling pagkikita nila ng kanyang anak ay isang biyayang hindi matutumbasan. Inilarawan niya ang pakiramdam na parang may tinik na matagal na nakabaon at biglang natanggal. Sa kabila ng galit at sakit na naramdaman niya para sa sinumang may kinalaman sa sinapit ng kanyang anak, pinili niyang unahin ang pag-aaruga at pag-unawa. Hindi pa raw tamang oras para magtanong; darating din ang sandaling iyon kapag handa na si Sherra.
Ang panawagan ng pamilya ay malinaw: bigyan ng espasyo at panahon si Sherra upang makabawi. Ang mga tanong, puna, at haka-haka ay maaaring makadagdag lamang sa bigat na kanyang pinapasan. Hinihiling din nila na mapanagot ang sinumang responsable sa kung anuman ang nangyari, upang hindi na ito maulit sa iba.
Ang kwento ni Sherra de Juan ay hindi lamang tungkol sa isang nawawalang nobya. Isa itong paalala kung gaano kahalaga ang malasakit, mabilis na aksyon, at pagkakaisa ng komunidad sa oras ng krisis. Sa likod ng ingay ng social media, may isang babaeng kailangang maghilom—pisikal man o emosyonal. At sa gitna ng lahat, nananatiling buhay ang pag-asa na matapos ang dilim, may umaga ring darating.
