Bagong Taon, Lumang Tugtugin: Ang Pagsalag sa “Fake News” at ang Katotohanan sa Likod ng Bilyones
Sa pagbukas ng taong 2026, inaasahan ng marami ang bagong pag-asa at mas maayos na diskurso sa ating lipunan. Ngunit tila may mga politiko pa ring pilit na bumabalik sa lumang istilo ng pamumulitika—ang paggamit ng misimpormasyon at populistang retorika para magpapogi sa publiko habang itinatago ang sariling baho. Ito ang sentro ng mainit na talakayan na pinangunahan ng kilalang political commentator na si Coach Jarret sa kanyang pinakabagong video.
Hindi pinalampas ni Coach Jarret ang mga pahayag ni Representative Leandro Leviste, na kamakailan ay nag-ingay tungkol sa umano’y “Christmas Bonus” ng mga kongresista at ang budget ng Kamara. Sa isang matapang at walang pangingimi na pagsusuri, hindi lang sinagot ni Jarret ang mga alegasyon, kundi ibinalik niya ang isyu kay Leviste: Sino nga ba ang tunay na nanloloko sa taumbayan?
Ang Mito ng P2 Milyong Bonus
Nagsimula ang lahat sa akusasyon ni Leviste na ang bawat miyembro ng Kongreso ay nakatanggap ng tig-dadalawang milyong piso bilang “Christmas bonus.” Para sa ordinaryong Pilipino na naghihirap, ang balitang ito ay nakakagalit. Sino ba naman ang hindi mag-init ang ulo kung iisipin mong ang mga binoto mo ay nagpapakasasa sa pera habang ikaw ay nagkakandakuba sa trabaho?
Ngunit dito pumasok si Coach Jarret para ituwid ang baluktot na impormasyon.
Aniya, “Hindi ho natin hahayaan na magpatuloy ang kanyang panloloko dito sa sa mga kababayan natin sa Pilipinas.”
Ipinaliwanag ni Jarret ang konsepto ng MOOE o Maintenance and Other Operating Expenses. Ito ay terminong pamilyar sa mga nasa gobyerno at negosyo, pero madalas gamitin ng mga mapanlinlang na politiko para lituhin ang masa. Ang 2 milyong piso na tinutukoy ay hindi pera na ibubulsa ng kongresista para ipambili ng bagong kotse o ipang-bakasyon.
“Kasama na ho diyan yung isang taong pambayad ng kuryente… pambayad ng upa… pasahod ng mga tao, pambili ng school ng office supplies,” paliwanag ni Jarret.
Isipin niyo ito: Ang bawat kongresista ay may district office. May mga staff ‘yan—mga researcher, secretary, liaison officers na tumutulong sa mga constituent na lumalapit para sa tulong medikal o legal. Kailangan ng kuryente, tubig, internet, at papel. Dito napupunta ang MOOE.
Tinawag ni Jarret na “inutil at kalahati” ang lohika ni Leviste. Kung tatanggalin o ipipresenta bilang masama ang MOOE, paano gagana ang opisina? “So ano? Hindi sasahod ‘yung mga empleyado? Ganun ba ang sinasabi mo?” hamon ni Jarret. Ang pagbaluktot sa katotohanang ito ay isang malinaw na demagoguery—ang paggamit ng emosyon ng tao kahit mali ang basehan.
Ang Pagtaas ng Budget: Matematika, Hindi Mahika
Isa pang puntong binatikos ni Leviste ay ang pagtaas ng budget ng House of Representatives patungong P27 Billion. Pinalalabas nito na may nilulutong anomalya o “hidden budget.”
Pero simpleng matematika lang ang sagot ni Coach Jarret.
Noong nakaraang mga taon, nasa 200 plus lamang ang mga kongresista. Ngayon, sa pagpasok ng 2026 at sa ilalim ng 20th Congress, lumobo na ang bilang nila sa mahigit 300 dahil sa pagdadagdag ng mga party-list representatives at bagong legislative districts.
“Hindi pwede na ‘yung mga dumagdag na mga congressman eh walang budget,” giit ni Jarret.
Kapag nadagdagan ang pamilya mo, natural na tataas ang grocery budget mo. Ganoon din sa Kongreso. Ang pagtaas ng budget ay hindi dahil sa korupsyon kundi dahil sa operational necessity. Ang hindi pagbanggit ni Leviste sa fact na ito ay isang uri ng “sin of omission”—sadyang hindi sinasabi ang buong kwento para magmukhang masama ang kalaban.
Ang “Sinungaling” na Naratibo ng Self-Sufficiency
Isa sa pinaka-garapal na claim ni Leviste, ayon kay Jarret, ay ang linyahang: “Hindi ko po alam kasi hindi ko po kinukuha ‘yung akin.”
Ito ang classic na “I am not like them” script. Gustong palabasin ni Leviste na siya ay malinis, banal, at hindi nakikinabang sa kaban ng bayan. Pero kung susuriin nang lohikal, paano ito naging posible?
Nagtanong si Jarret: “Paano siya nagpapasahod? Pera niya? Paano siya nagbabayad ng tubig at kuryente ng opisina niya? Pera niya? Sinungaling ‘tong batang ‘to.”
Kung talagang ginagamit ni Leviste ang sarili niyang pera para sa operasyon ng kanyang opisina, ito ay lumilikha ng isang mapanganib na precedent. Ibig sabihin ba nito, dapat mayayaman lang ang pwedeng maging kongresista? Ang pondo ng gobyerno ay nandiyan para masiguro na ang bawat kinatawan, mayaman man o mahirap, ay makakapaglingkod nang parehas. Ang pagtanggi sa pondo (kung totoo man) ay hindi kabayanihan; ito ay posibleng “political stunt” lamang.
Ang Tunay na Isyu: Solar Para sa Bayan at ang “Eminent Domain”
Kung akala niyo ay tapos na ang pasabog, nagkakamali kayo. Ang unang bahagi ng video ay tungkol sa depensa sa Kongreso, pero ang ikalawang bahagi ay ang opensa laban sa business dealings ni Leviste. Dito inilabas ni Coach Jarret ang tinatawag niyang tunay na “scam.”
Tinalakay ang kumpanya ni Leviste na Solar Para sa Bayan. Isang kumpanyang naglalayong magbigay ng kuryente gamit ang solar energy. Maganda pakinggan, di ba? Pero may nakatagong tinik sa prangkisa nito.
Ibinunyag ni Jarret na ang prangkisa ay may kasamang kapangyarihan ng Eminent Domain.
Para sa mga hindi pamilyar, ang Eminent Domain ay ang kapangyarihan ng Estado (gobyerno) na kunin ang pribadong pag-aari para sa “public use” kapalit ng tamang bayad. Ito ay napakalakas na kapangyarihan na bihira ibigay sa pribadong kumpanya.
“Binigyan ho ng kapangyarihan ang solar para sa bayan ng 25 taon… para mag-land grab para kay Leviste,” akusa ni Jarret.
Bakit bibigyan ng ganitong kapangyarihan ang isang negosyante? Ang implikasyon nito ay nakakakilabot. Pwede niyang ituro ang lupa ng isang magsasaka o isang homeowner at sabihing, “Kailangan ko ‘yan para sa solar plant ko,” at may legal na basehan siya para kunin ito.
Nagtataka si Jarret kung ilang ektarya na ng lupa ang nakuha gamit ang kapangyarihang ito. Ito ay isang halimbawa ng corporate overreach na sinuportahan ng batas. Kung ang isang kongresista ay may ganitong negosyo na may ganitong kapangyarihan, hindi ba ito malinaw na conflict of interest?
Ang P34 Billion na Misteryo: Nasaan ang Pasilidad?
Ang pinakamabigat na akusasyon ay ang pagbebenta ng Solar Para sa Bayan sa higanteng kumpanya na Meralco.
Ayon sa ulat na binanggit ni Jarret, naibenta ang kumpanya sa halagang P34 Billion.
Pero narito ang catch: “Wala ho silang naipapatayo na pasilidad ng solar facility… Kung wala pa pong naipapatayo ‘yung solar facility, paano mo naibenta ang iyong kumpanya sa halagang 34 billion?”
Ito ang tinatawag sa negosyo na “paper flipping” o pagbebenta ng prangkisa at papel nang walang concrete asset. Kung totoo ang alegasyon na walang naitayong pasilidad, lumalabas na ang binayaran ng Meralco ay ang prangkisa at ang kapangyarihan na nakakabit dito (tulad ng eminent domain).
Ito ay posibleng paglabag sa kondisyon ng prangkisa. Ang prangkisa ay ibinibigay ng Kongreso base sa pangakong serbisyo publiko. Kung ibinenta mo ito nang hindi ka pa nakakapagserbisyo, hindi ba’t parang ginawa mong negosyo ang tiwalang ibinigay ng gobyerno?
Tinawag itong “violation” ni Jarret. Ang ganitong klaseng transaksyon ay nagpapataas ng presyo ng kuryente dahil ang P34 Billion na puhunan ng Meralco ay babawiin din nila sa mga konsyumer sa huli. So, sino ang talo? Tayong mga nagbabayad ng kuryente. Sino ang panalo? Si Leviste na kumita ng bilyon.
“Higanteng Scammer”: Ang Hatol ni Coach Jarret
Sa huli, hindi napigilan ni Coach Jarret na magbitaw ng mabibigat na salita.
“Anong tawag sa kanya? Scammer. Isang higanteng scammer itong si Leandro Leviste… Ngayon, ini-scam na niya ay ang sambayanang Pilipino.”
Napakabigat ng salitang “scammer.” Ito ay tumutukoy sa isang taong nanloloko para sa pera. Sa kontekstong ito, inakusahan ni Jarret si Leviste ng dalawang uri ng scam: ang scam sa impormasyon (fake news sa Kongreso) at scam sa negosyo (Solar deal).
Ang panawagan ni Jarret sa publiko ay maging matalino. “Ang tanong, magpapa-scam ba tayo? Ang dapat sagot dun mga kababayan ay hindi.”
Konklusyon: Ang Hamon ng Pagiging Mapanuri
Ang video ni Coach Jarret ay nagsisilbing pampagising sa atin ngayong 2026. Madaling maniwala sa mga pulitikong nagsasalita ng magaganda, ‘yung mga nagpo-project na kakampi ng mahihirap at galit sa korupsyon. Pero minsan, ang mga taong sumisigaw ng “Magnanakaw!” ay ginagawa lang ito para ilihis ang atensyon mula sa sarili nilang mga kahina-hinalang gawain.
Ang isyu ng MOOE ay dapat maunawaan ng bawat botante para hindi tayo madaling mabudol ng populistang linyahan. Pero mas higit na dapat nating bantayan ang mga corporate-political maneuverings tulad ng nangyari sa Solar Para sa Bayan. Ang enerhiya ay pangunahing pangangailangan, at hindi ito dapat maging palaruan ng mga gustong kumita ng bilyon sa mabilis na paraan.
Sa huli, ang katotohanan ay hindi nasa soundbites, kundi nasa detalye. At sa detalyeng inilatag ni Coach Jarret, mukhang marami pang dapat ipaliwanag si Representative Leviste sa taumbayan.
