Ang bawat gabi sa loob ng mansyon ng mga Villafuerte ay tila isang walang katapusang paghihintay sa wala. Si Elena, sa edad na dalawampu’t anim, ay nagtataglay ng gandang tila hindi kumukupas, ngunit sa likod ng kanyang mga mata ay ang lungkot ng isang asawang nangungulila. Tatlong taon na silang kasal ni Marco Villafuerte, ang tagapagmana ng isang malaking kumpanya ng konstruksyon. Sa paningin ng publiko, sila ang perpektong mag-asawa. Si Marco ay matipuno, matalino, at mayaman, habang si Elena ay ang huwarang maybahay na laging nakasuporta sa tabi nito. Ngunit walang nakakaalam ng lihim na namamagitan sa apat na sulok ng kanilang silid. Sa loob ng tatlong taon, ni minsan ay hindi siya hinawakan ni Marco bilang isang asawa. Walang halik sa labi, walang yakap sa pagtulog, at higit sa lahat, walang pagtatalik na naganap sa pagitan nila. Ang kanilang kasal ay nanatiling “unconsummated.” Sa tuwing susubukan ni Elena na lambingin ang asawa, laging may dahilan si Marco: pagod sa trabaho, masama ang pakiramdam, o di kaya ay simpleng tatalikod at magtutulug-tulugan.
Para kay Elena, ang bawat pagtanggi ay parang tinik na bumabaon sa kanyang puso. Nagsimula siyang magduda sa kanyang sarili. Pangit ba siya? May mali ba sa kanya? O sadyang hindi lang siya kaakit-akit sa paningin ng lalaking pinakasalan niya? Ginawa niya ang lahat. Nag-gym siya para mapanatili ang magandang hubog ng katawan, nag-aral magluto ng mga paborito ni Marco, at laging sinisigurong mabango at malinis ang kanilang kwarto. Ngunit tila bato ang puso ni Marco. Ang totoo, pinakasalan lamang siya ni Marco dahil sa utos ng yumaong ama nito para makuha ang mana. Wala itong pagmamahal kay Elena. Ang turing niya sa asawa ay isang “trophy wife”—isang palamuti na magandang tingnan sa mga party at gatherings para masabing matatag ang kanyang pamilya, ngunit walang halaga pagdating sa pribadong buhay. Si Marco ay may ibang pinagkakaabalahan, mga babaeng panandalian at mga bisyo na pilit niyang itinatago, habang ang kanyang asawa ay naiiwang luhaan at nanginginig sa lamig ng kanilang kama.
Dumating ang isang malaking pagsubok sa kumpanya ni Marco. Nalugi ang ilang malalaking proyekto at nabaon sila sa utang. Kailangan niya ng isang malaking investor para isalba ang kumpanya, kung hindi ay mawawala ang lahat ng kanyang minana. Ang target niya ay si Don Alessandro Moretti, isang Italyano-Pilipinong bilyonaryo na kilala sa pagiging mailap ngunit napakayaman. Si Don Alessandro ay bagong dating sa Pilipinas at naghahanap ng mapaglalagakan ng kanyang bilyones. Nabalitaan ni Marco na mahilig si Alessandro sa mga magagandang bagay at magagandang babae. Isang maitim na plano ang nabuo sa isipan ni Marco. Gagamitin niya ang ganda ni Elena para makuha ang loob ng bilyonaryo.
Isang gabi, umuwi si Marco na may dalang isang napakamahal at napaka-seksing gown na kulay pula. “Suotin mo ito bukas,” utos niya kay Elena. “May dadaluhan tayong exclusive gala night. Nandoon si Don Alessandro. Kailangan nating makuha ang deal na ‘yun, Elena. Nakasalalay dito ang kinabukasan natin.” Sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwan, kinausap siya ni Marco nang may “gana,” kahit na tungkol lang ito sa negosyo. Umubra ang pagkauhaw ni Elena sa atensyon. Inisip niya na baka ito na ang pagkakataon para mapansin siya ng asawa, na baka kapag naging proud ito sa kanya, mamahalin na siya nito. “Gagawin ko ang lahat, Marco,” sagot ni Elena habang hinahawakan ang gown.
Ang gabi ng gala ay punong-puno ng kinang at yaman. Ang grand ballroom ng hotel ay pinalamutian ng mga kristal at ginto. Pagpasok ni Elena, napalingon ang lahat. Ang pulang gown ay humuhulma sa kanyang perpektong katawan, at ang kanyang mukha ay tila isang dyosa na bumaba sa lupa. Proud na proud si Marco habang ipinapakilala si Elena sa mga business partners, pero ramdam ni Elena na parang isa lang siyang display na ibinebenta. Maya-maya, dumating si Don Alessandro. Iba ang aura nito. Sa edad na kwarenta, napaka-lakas ng dating nito, may awtoridad, at ang mga mata ay tila nakakabasa ng kaluluwa. Nang magtama ang paningin nila ni Elena, tila tumigil ang oras. Hindi ito tumingin sa katawan ni Elena na parang manyakis, kundi tumitig ito sa mga mata ng dalaga na puno ng lungkot.
“Don Alessandro,” bati ni Marco, halos yumuko sa paggalang. “Ito ang asawa ko, si Elena.” Humalik si Alessandro sa kamay ni Elena. “Isang karangalan, Señora,” wika nito sa malalim na boses. Sa buong gabi, sinadya ni Marco na iwanan si Elena sa tabi ni Alessandro. “Elena, entertain him. Siguraduhin mong masaya siya. Kailangan ko ang pirma niya,” bulong ni Marco bago nagpaalam na kukuha lang ng inumin pero ang totoo ay nakikipag-usap na sa ibang investors sa malayo, kampanteng magagawa ni Elena ang “trabaho.”
Habang nag-uusap sila, naramdaman ni Elena na iba si Alessandro. Hindi ito nagtatanong tungkol sa negosyo. Tinatanong nito kung masaya ba siya, kung ano ang mga pangarap niya, kung bakit malungkot ang kanyang mga mata kahit nakangiti ang kanyang mga labi. “May asawa ka, Elena, pero bakit parang mag-isa ka?” tanong ni Alessandro na nagpatigil sa paghinga ni Elena. Sa unang pagkakataon, may nakapansin sa kanya. Hindi bilang asawa ni Marco, kundi bilang si Elena. Nang gabing iyon, niyaya ni Marco si Alessandro na mag-private drink sa kanilang suite. Pumayag ang Don.
Sa loob ng suite, nagkunwaring may emergency call si Marco. “Alessandro, maiwan ko muna kayo ng asawa ko. Elena, take care of our guest. Give him everything he needs,” makahulugang sabi ni Marco sabay kindat kay Elena na may halong banta. Alam ni Elena ang ibig sabihin noon. Ibinebenta siya ng sarili niyang asawa. Gusto siyang isuko ni Marco sa bilyonaryo kapalit ng pera. Nang isara ni Marco ang pinto, nanlamig si Elena. Nanginginig siyang humarap kay Alessandro, handa nang gawin ang pinakamasakit na sakripisyo para sa “asawa” niya.
Ngunit hindi siya nilapitan ni Alessandro. Sa halip, tinanggal ng bilyonaryo ang kanyang coat at isinabalikat ito kay Elena na nanginginig sa lamig ng aircon at takot. “Huwag kang matakot,” sabi ni Alessandro. “Alam ko ang ginagawa ng asawa mo. Nakikita ko sa mga mata niya na wala siyang respeto sa’yo. At nakikita ko sa’yo na ikaw ay isang babaeng puno ng pagmamahal na nauubos na.” Napahagulgol si Elena. Sa harap ng estranghero, bumigay ang pader na itinayo niya ng tatlong taon. Ikinuwento niya ang lahat—ang tatlong taong walang contact, ang pagbabalewala, ang pagiging display.
Nakinig si Alessandro. At sa gabing iyon, may nangyari na hindi inaasahan ni Elena. Hindi siya pinagsamantalahan ni Alessandro. Sa halip, niyakap siya nito—isang yakap na mahigpit, mainit, at puno ng respeto. “Hindi ka nararapat sa ganito, Elena. You deserve to be worshiped, not traded,” bulong ni Alessandro. Sa yakap na iyon, naramdaman ni Elena ang init na tatlong taon niyang hinanap. Ang atraksyon ay hindi napigilan. Sa unang pagkakataon, naramdaman ni Elena na gusto siyang hawakan ng isang lalaki dahil mahalaga siya, hindi dahil kailangan siya.
Doon, sa suite na iyon, inangkin ni Alessandro si Elena. Ngunit hindi ito tulad ng iniisip ni Marco na “transaksyon.” Ito ay puno ng pasyon, ng pagmamahal, at ng pagtuklas. Ipinaramdam ni Alessandro kay Elena kung paano tratuhin ang isang tunay na babae. Bawat haplos ay may pagsuyo, bawat halik ay may pangako. Sa gabing iyon, ibinigay ni Elena ang kanyang sarili hindi dahil sa utos, kundi dahil naramdaman niyang sa wakas, may taong nakakita sa kanyang halaga. Ang tatlong taong pagkauhaw ay napawi ng isang gabing puno ng tunay na koneksyon.
Kinabukasan, maagang bumalik si Marco, nakangisi. Inaasahan niyang nakuha na niya ang deal. Naabutan niya si Alessandro na nagkakape sa balcony, at si Elena na tahimik na nakaupo. “So, Don Alessandro, how was your night? Do we have a deal?” mayabang na tanong ni Marco. Tumingin si Alessandro kay Marco nang may matalim na titig. “Yes, Marco. I made a deal. But not with you.”
Nagulat si Marco. “Anong ibig mong sabihin?” Tumayo si Alessandro at inakbayan si Elena. “Ang asawa mo ay isang hiyas na itinapon mo sa putikan. Sa loob ng tatlong taon, binalewala mo siya. Kagabi, nalaman ko kung gaano siya kahalaga. Binibili ko ang majority shares ng kumpanya mo, Marco. Pero sa isang kondisyon.”
“Ano ‘yun? Kahit ano!” sabi ni Marco, nasisilaw sa pera.
“Ibibigay mo ang annulment kay Elena. Ngayon din. At aalis siya kasama ko. Ang kumpanya ay mapupunta sa pangalan niya, at ikaw ay magiging empleyado na lang niya. Kung hindi ka papayag, babawiin ko ang offer at sisiguraduhin kong babagsak ang kumpanya mo at mababaon ka sa utang hanggang sa mabulok ka sa kulungan.”
Namutla si Marco. “Hindi pwede! Asawa ko siya!”
“Asawa?” tumawa nang mapakla si Elena. Tumayo siya at hinarap ang lalaking nagpahirap sa kanya. “Marco, tatlong taon. Tatlong taon akong naghintay na maging asawa mo sa gawa, hindi lang sa papel. Pero noong gabing ‘to, noong iniwan mo ako dito para ibenta, tinapos mo na ang karapatan mong tawaging asawa. Si Alessandro… sa isang gabi lang, ipinaramdam niya sa akin ang pagiging babae at pagiging tao na ipinagkait mo ng 1,000 gabi.”
Wala nagawa si Marco. Ang kanyang kasakiman ang naging mitsa ng kanyang pagbagsak. Pinirmahan niya ang mga papeles dahil sa takot na mawalan ng lahat. Si Elena ay lumaya. Sumama siya kay Alessandro, hindi bilang isang “bayad,” kundi bilang isang babaeng pinili at minahal.
Sa mga sumunod na buwan, naging usap-usapan ang pagbagsak ni Marco at ang pagbangon ni Elena. Si Elena, sa tulong ni Alessandro, ay naging isang mahusay na businesswoman. Pinatakbo niya ang kumpanyang dating pag-aari ni Marco. Si Marco naman, dahil sa kahihiyan at pagkalugmok, ay naging pabaya sa trabaho at tuluyang tinanggal sa sarili niyang dating kumpanya. Naging palaboy ito, nagsisisi sa bawat araw na binalewala niya ang babaeng sana ay naging katuwang niya sa tagumpay.
Si Alessandro at Elena ay nagpakasal sa Italy matapos ang annulment. Sa kanilang gabi ng kasal, muling naramdaman ni Elena ang pagmamahal na minsan ay akala niya’y panaginip lang. Napatunayan niya na ang tunay na pag-ibig ay hindi nanlalamig, hindi nambabalewala, at lalong hindi nanggagamit. Ang lalaking nagpahalaga sa kanya ay ang lalaking nagbigay sa kanya ng mundo, habang ang lalaking nagbalewala sa kanya ay nawalan ng lahat.
Ang kwentong ito ay isang paalala sa lahat ng mga nasa relasyon: Ang iyong partner ay hindi isang kagamitan na isinasantabi at kinukuha lang kapag kailangan. Kapag hindi mo pinahalagahan ang taong nagmamahal sa’yo, may ibang darating na makakakita ng halaga niya—at sa oras na iyon, wala ka nang magagawa kundi panoorin silang maging masaya sa piling ng iba. Ang pagsisisi ay laging nasa huli, at ang karma ay hindi natutulog.
