Sa pagpasok ng taong 2026, tila hindi paputok ang sumalubong sa Kamara kundi isang malakas na pagsabog ng mga rebelasyon at akusasyon. Ang sentro ng kontrobersya: ang umano’y P2 milyong pisong Christmas bonus na ipinamigay sa mga kongresista, na ngayon ay nagiging dahilan ng hidwaan at tila “laglagan” sa pagitan ng mga mambabatas.

Ang publiko ay naiwan sa gitna ng kalituhan. Sino nga ba ang dapat paniwalaan? Sa isang banda, nariyan si Congressman Mika Suansing na mariing itinanggi ang pagkakaroon ng nasabing bonus. Sa kanyang pahayag, “vehemently denied” niya na may naganap na bigayan. Ngunit sa kabilang banda, tila binasag ito ng pahayag ni Congressman Roberto Puno.

Ayon kay Puno, bagamat hindi niya ito tinatawag na “bonus,” inamin niyang may mga pondo o allowance na ibinibigay, na kadalasan ay ginagamit para sa mga aktibidad sa distrito tulad ng mga Christmas party. Ang ganitong magkasalungat na pahayag mula sa mga miyembro ng iisang institusyon ay nagpapalala lamang sa hinala ng taumbayan na may itinatago ang liderato ng Kamara.

Ang Resibo ni Leviste

Hindi nagpatinag si Congressman Leviste, na siyang nagpasimuno ng pagsisiwalat na ito. Upang patunayan na hindi siya gumagawa ng kwento, ipinakita niya ang mga larawan ng tseke—mga tseke na nagkakahalaga ng tig-dadalawang milyon—na umano’y ipinamigay sa mga mambabatas.

Ang mas nakakabahala sa rebelasyon ni Leviste ay ang timing ng pamimigay. Ayon sa kanya, ang abutan ay nangyari sa mismong araw ng botohan para sa national budget. Ito ay nag-iiwan ng napakalaking katanungan sa moralidad at integridad ng proseso ng pagpapasa ng budget. Kung ang “regalo” ay kasabay ng pagboto, mahirap ihiwalay ang isipin na ito ay isang uri ng suhol upang masiguro ang pagsang-ayon ng nakararami.

Sabi pa ni Leviste, nang simulan niyang kuwestiyunin at kunan ng litrato ang mga tseke, nagkaroon ng “panic” sa hanay ng liderato. May mga tawag na pumasok at pakiusap na huwag nang palakihin o ilabas sa publiko ang tungkol sa pera. Ito ay isang malinaw na senyales na alam nilang may mali sa nangyayari.

Ang “Inggit” ni Ortega

Sa gitna ng mainit na isyung ito, lalo pang nagpaapoy sa galit ng taumbayan ang naging pahayag ni Representative Ortega. Sinabi nito na ang mga bumabatikos sa Kamara ay dala lamang ng “inggit” sa kanilang magandang performance.

Isang malaking insulto ito sa katalinuhan ng mga Pilipino. Saan huhugot ng inggit ang isang ordinaryong mamamayan na nagkukumahog maghanap-buhay habang ang mga nasa pwesto ay nagpapasasa sa bilyon-bilyong pondo na hindi maipaliwanag nang maayos? Ang pagbatikos sa katiwalian ay hindi inggit; ito ay karapatan at tungkulin ng bawat mamamayan na nagbabayad ng buwis. Ang pahayag na ito ni Ortega ay nagpapakita kung gaano na kalayo ang agwat ng mga mambabatas sa realidad ng buhay ng kanilang mga nasasakupan.

Imbes na sagutin nang diretso ang isyu ng korapsyon at unprogrammed funds, idinaan na lamang sa paratang na naiinggit ang mga kritiko. Tila nakalimutan na nila na ang performance na kanilang ipinagmamalaki ay nababalot ng mga isyu ng flood control scam at iba pang anomalya na hanggang ngayon ay hindi pa nasasagot nang tapat.

Keyboard Warriors: Funded ng Bayan?

Isa pa sa mga mabibigat na ibinunyag ni Leviste ay ang tungkol sa pondo ng MOOE (Maintenance and Other Operating Expenses). Ayon sa kanya, may bilyon-bilyong pondo ang inilalaan dito na walang malinaw na breakdown kung saan napupunta. Ang nakakagulat, ibinunyag niya na bahagi ng pondong ito ay ginagamit para sa “CARE Program” na umano’y nagha-hire ng mga “keyboard warriors” o trolls.

Kung totoo ito, nangangahulugan na ang taumbayan mismo ang nagpapasweldo sa mga taong nambubudol at nanloloko sa kanila sa social media. Ang mga trolls na ito ay sinasanay umano sa loob mismo ng Kongreso upang ipagtanggol ang institusyon at atakihin ang mga kritiko. Ito ay isang sistematikong panlilinlang gamit ang kaban ng bayan.

Sinabi ni Leviste na ito ang dahilan kung bakit pursigido siyang ilabas ang katotohanan. Hindi katanggap-tanggap na ang perang pinaghirapan ng mga Pilipino ay ginagamit para lamang pagandahin ang imahe ng mga politiko na puno ng dungis.

Ang Hamon sa Transparensiya

Sa huli, ang isyung ito ay hindi lang tungkol sa P2 milyon. Ito ay tungkol sa sistema ng palakasan, pagtatakipan, at kawalan ng respeto sa pera ng bayan. Ang pag-amin ni Puno na may tinatanggap silang pondo ngunit pagtawag dito sa ibang pangalan ay isang uri ng technicality na hindi uubra sa sikmura ng nagugutom na Pilipino.

Ang hamon ngayon ay nasa liderato ng Kamara. Kung talagang wala silang itinatago, bakit hindi ilabas ang buong breakdown ng MOOE? Bakit kailangang magkaroon ng conflicting statements nina Suansing at Puno? At bakit kailangang dumaan pa sa “paglihis” ng kwento tuwing may naglalabas ng ebidensya?

Ang mga kaganapang ito ay nagpapakita na mulat na ang taumbayan. Hindi na uubra ang mga “boladas” at mga linyang “inggit lang kayo.” Ang kailangan ng bayan ay katotohanan at pananagutan. Hangga’t hindi ito naibibigay, mananatiling “punong-puno” ang taumbayan—hindi ng pera, kundi ng galit sa sistemang bulok.

Ang 2026 ay nagsisimula pa lamang, ngunit ang “dirty laundry” ng Kongreso ay nakabilad na sa init ng araw. Nasa kamay na ng taumbayan kung hahayaan pa nilang magpatuloy ang ganitong kalakaran.