Alas-dos ng madaling araw sa New York City. Ang hamog at usok mula sa mga manhole ay sumasayaw sa ilalim ng madilaw na ilaw ng poste. Sa loob ng kanyang lumang yellow cab, hinihilot ni Mang Nestor ang kanyang sentido. Masakit ang likod, pagod ang mata, at ang lamig ng winter ay tumatagos sa kanyang buto.
Limampu’t limang taong gulang na siya. Sa America, ang lupain ng gatas at pulot, siya ay isang hamak na driver lamang. Bawat dolyar na kinikita niya ay nakalaan na para sa tuition nina Alaya at Juliana, at sa gamot ng asawa niyang si Linda.
“Last ride na ‘to,” bulong niya sa sarili habang tinatahak ang Queens Boulevard.
Pumara ang isang mag-asawa. Nakatalukbong, balisa, at nagmamadali. Walang imik sa buong byahe. Nang huminto si Nestor sa isang madilim na eskinita sa Brooklyn, naghagis lang sila ng isang gusot na $50 bill.
“Keep the change,” sabi ng lalaki, bago sila mabilis na naglaho sa dilim.
Nagpasalamat si Nestor. Malaking tip iyon. Pero bago siya makaalis, narinig niya ito. Isang impit na iyak. Hindi tunog ng pusa. Hindi tunog ng hangin.
Lumingon siya sa backseat.
Doon, sa gitna ng malamig na leather seat, may gumagalaw na kumot. Nilapitan ito ni Nestor, ang puso niya ay kumalabog nang mabilis. Hinawi niya ang tela.
Isang sanggol.
Mapula ang mukha, nanginginig sa ginaw, at nakatingin sa kanya gamit ang mga matang tila humihingi ng sagip. May nakaipit na papel sa lampin: “Take him. We can’t. His mother is a child herself. Sorry.”
Nanigas si Nestor. Sa bansang ito, ang ganitong sitwasyon ay nangangahulugan ng tawag sa 911. Police. Child Protective Services. Foster care. Alam niya ang sistema—malamig, walang puso. Naalala niya ang sarili niyang kabataan sa Pilipinas, kung paano siya lumaki na walang magulang, nagpapalipat-lipat ng bahay, laging gutom sa pagmamahal.
Tinitigan niya ang bata. Tumigil ito sa pag-iyak nang hawakan niya ang maliliit na daliri nito.
“Hindi,” desidido niyang bulong. “Hindi kita hahayaang mapunta sa wala.”
Inuwi niya ang bata.
“Nestor, nababaliw ka na ba?!” Ang sigaw ni Linda ay halos gumising sa buong apartment complex sa Queens. “Kidnapping ‘yan! Baka makulong tayo! Paano ang mga anak natin?”
“Linda, tinapon siya parang basura!” Sagot ni Nestor, hawak ang sanggol na ngayon ay mahimbing nang natutulog sa kanyang dibdib. “Tignan mo siya. Kung ibibigay natin siya sa foster care, baka mapunta siya sa masama. Alam ko ang pakiramdam ng walang pamilya. Parang awa mo na.”
Lumambot ang mukha ni Linda nang makita ang payapang mukha ng sanggol. Ang takot ay napalitan ng awa. Ang awa ay naging pagmamahal.
Pinangalanan nila itong “Glide.” Dahil dumating siya sa buhay nila nang kusa, parang eroplanong lumilipad pababa.
Naging sikreto ni Nestor at ng kanyang pamilya si Glide. Sa mata ng gobyerno, hindi siya nag-e-exist. Pero sa loob ng masikip nilang apartment, siya ang sentro ng saya. Si Alaya at Juliana ay nagkaroon ng bunsong kapatid na pinag-aagawan nilang alagaan.
“Walang anuman ‘yan, anak,” madalas sabihin ni Nestor kay Glide habang hinehele ito pagkauwi galing sa pasada. “Basta’t para sa inyo, kahit anong hirap, titiisin ko. Tayo ang pamilya mo.”
Lumaki si Glide na kakaiba. Sa edad na lima, imbes na maglaro ng bola sa parke, mas gusto niyang kalikutin ang sirang radyo ni Nestor. Sa edad na pito, tinuturuan na niya si Juliana sa Math homework nito.
“Tay, gusto ko maging scientist,” sabi ni Glide isang gabi habang nanonood sila ng documentary tungkol sa space sa maliit nilang TV. “Gusto kong gumawa ng mga bagay na makakatulong sa paghahanap.”
“Paghahanap ng ano, anak?” tanong ni Nestor.
“Ng mga nawawala,” sagot ng bata.
Kinabahan si Nestor, pero ngumiti lang siya. “Kaya mo ‘yan. Matalino ka.”
Ang buhay nila ay simple pero puno ng pagmamahal. Si Glide ang naging inspirasyon ni Nestor para bumangon tuwing umaga, kahit masakit ang tuhod, kahit minamaliit siya ng mga pasahero. Si Glide ang nag-aabang sa bintana tuwing gabi.
Pero ang America ay lupain din ng mga batas na walang kinikilalang puso.
Isang hapon, habang naghahanda sila para sa 10th birthday ni Glide, may kumatok sa pinto. Malakas. Mapilit.
Pagbukas ni Nestor, tumambad sa kanya ang dalawang pulis at isang babaeng umiiyak. Si Clara. Ang tunay na ina. Hindi na ito bata. Mukha na itong maayos, mayaman, desidido.
“That’s him!” turo ni Clara kay Glide na nasa likod ni Nestor.
“Sir, we have a court order,” sabi ng pulis, kamay sa holster ng baril. “Custodial interference. Kidnapping.”
“Hindi ko siya kinidnap!” sigaw ni Nestor, humarang sa pinto. “Inalagaan ko siya! Tinapon niyo siya sa taxi ko!”
“Nestor, huwag!” Sigaw ni Linda habang hinihila siya palayo ng mga pulis.
Nagkagulo. Ang lobo para sa birthday ay pumutok. Ang cake ay nahulog.
“Tatay! Tatay!” Ang sigaw ni Glide ay parang kutsilyong humihiwa sa dibdib ni Nestor. Hinihila ng social worker ang bata. “Huwag po! Dito lang ako kay Tatay Nestor!”
Lumapit si Nestor, pero tinulak siya ng pulis sa sahig. Napaluhod siya, hindi dahil sa sakit ng katawan, kundi sa sakit ng pagkabigo.
“Clara, parang awa mo na,” pakiusap ni Nestor habang nakadapa sa sahig, umiiyak. “Mahal na mahal namin siya. Anak ko siya sa puso!”
Tumingin lang si Clara nang malamig. “But he is my son by blood. And by law.”
Isinakay si Glide sa patrol car. Nakadikit ang mukha ng bata sa bintana, sumisigaw, umiiyak, tinatawag ang pangalan ni Nestor hanggang sa mawala ang sasakyan sa kanto.
Naiwan si Nestor sa bangketa. Ang katahimikan pagkatapos ng sirena ay nakabibingi. Sa araw na iyon, namatay ang isang bahagi ng puso ni Nestor.
Lumipas ang labinlimang taon.
Puti na ang buhok ni Nestor. Mabagal na siyang maglakad. Ang taxi niya ay luma na rin, tulad niya. Sina Alaya at Juliana ay may kani-kaniya nang pamilya sa ibang estado. Si Linda ay pumanaw na dalawang taon na ang nakararaan dahil sa sakit.
Mag-isa na lang si Nestor sa New York.
Bawat araw, nagmamaneho pa rin siya. Hindi para sa pera, kundi para maghanap. Baka sakaling sumakay ulit si Glide. Baka sakaling makita niya ang mukha nito sa dami ng tao sa Times Square. Pero alam niyang suntok sa buwan. Lumipat na raw sina Clara sa Europe. Wala na.
“Huling pasada na talaga ‘to,” sabi ni Nestor sa sarili. Birthday ngayon ni Glide. 25 years old na sana siya.
Sa financial district, may pumara sa kanya. Isang lalaking naka-suit, mukhang executive, may bitbit na laptop bag.
“Saan tayo, Boss?” tanong ni Nestor, hindi na lumilingon.
“Sa Queens po. Sa lumang apartment sa 45th Street,” sagot ng lalaki.
Natigilan si Nestor. Tagalog. At ang boses… pamilyar pero malalim. Tumingin siya sa rearview mirror. Nakita niya ang mata ng pasahero. Matalino. Mapagmasid.
“Matagal na po akong hindi nakakauwi doon,” dagdag ng lalaki. “Simula nang kunin ako ng mga taong hindi ko naman kilala.”
Itinigil ni Nestor ang sasakyan sa gilid ng kalsada. Nanginginig ang kanyang mga kamay sa manibela. Dahan-dahan siyang lumingon.
Ang lalaki ay ngumiti. Isang ngiti na hindi nagbago sa loob ng 15 taon.
“Glide?” garalgal na tanong ni Nestor.
“Tay,” sagot ng binata.
Bumaba si Glide at binuksan ang pinto ng driver. Niyakap niya si Nestor. Mahigpit. Yung yakap na bumabawi sa lahat ng nawalang taon. Sa gitna ng maingay na siyudad ng New York, umiyak ang dalawang lalaki.
“Paano… paano mo ako nahanap?” tanong ni Nestor habang pinapahiran ang luha gamit ang kanyang manggas.
“Web developer na ako, Tay,” tawa ni Glide, kahit umiiyak. “Gumawa ako ng algorithm para hanapin ka. Hinanap ko ang medallion number ng taxi mo. Hinanap ko ang pangalan mo sa lahat ng database. Hindi ako tumigil. Sabi ko sa sarili ko, ‘Gusto kong maging scientist para maghanap ng nawawala,’ di ba?”
“Akala ko kinalimutan mo na ako. Ang tunay mong pamilya…”
Umiling si Glide. Hinawakan niya ang magaspang na kamay ni Nestor.
“Sila ang nagluwal sa akin, Tay. Pero ikaw…” Tinuro ni Glide ang puso ni Nestor. “Ikaw ang nagturo sa akin kung paano mabuhay. Ikaw ang nagturo sa akin na ang pamilya ay hindi sa dugo, kundi sa kung sino ang hindi nang-iwan.”
Dinala ni Glide si Nestor sa isang mamahaling restaurant. Pero bago sila pumasok, may ipinakita si Glide.
Isang bagong sasakyan. Hindi taxi. Isang magarang sedan.
“Para sa’yo ‘to, Tay. At binili ko na rin ang bahay malapit kina Ate Alaya. Magkakasama na tayo ulit. Hindi na kita hahayaang mag-isa.”
Sa hapag-kainan, habang nagkukwentuhan sila tungkol sa mga taong lumipas, naramdaman ni Nestor ang isang bagay na matagal na niyang hindi nararamdaman.
Kapayapaan.
Napagtanto niya na ang gabing pinulot niya ang sanggol sa taxi ay hindi isang abala, kundi isang biyaya. Ang pagmamahal na ibinigay niya ay bumalik sa kanya nang siksik, liglig, at umaapaw.
Tumingin si Nestor kay Glide—ang batang dating iniwan sa upuan ng taxi, ngayon ay isang matagumpay na lalaking nagbabalik ng dangal sa kanya.
“Salamat, anak,” bulong ni Nestor.
“Keep the change, Tay,” biro ni Glide, ginaya ang sinabi ng nag-iwan sa kanya noon, pero sa pagkakataong ito, puno ito ng pagmamahal. “Dahil ang sukli ng kabutihan mo, habambuhay kong babayaran.”
