Sa isang matahimik na lungsod sa baybayin ng Brazil, isang pangyayari ang yumanig sa buong mundo noong Agosto 2005. Sa lungsod ng Fortaleza, kung saan naghahalo ang ganda ng mga beach at ang ingay ng nightlife, nakatayo ang regional office ng Central Bank of Brazil. Hindi ito isang ordinaryong sangay ng bangko dahil dito iniimbak ang mga dambuhalang halaga ng salapi na nakatakdang palitan, sirain, o muling ipaikot sa ekonomiya. Sa loob ng vault na ito, ang pera ay literal na nakatambak sa mga container, isang tanawing kayang magpasilaw sa kahit na sinong nagnanais ng mabilis na yaman.
Ang seguridad ng naturang institusyon ay itinuturing na isa sa pinakamahigpit sa buong bansa, subalit isang grupo ng mga indibidwal ang naglakas-loob na hamunin ito. Sa pamumuno ni Antonio Husivan Alves Dos Santos, o mas kilala sa palayaw na Alimao, nabuo ang isang pangkat na binubuo ng mga eksperto sa iba’t ibang larangan. Kasama sa grupo ang mga bihasang minero na sanay sa paggawa ng tunnel, mga engineer na marunong sa estruktura ng lupa, at maging isang dating staff ng seguridad na pamilyar sa bawat sulok at blind spot ng gusali. Ang kanilang layunin ay hindi dumaan sa harapang pinto, kundi sa ilalim mismo ng sahig ng vault.
Nagsimula ang kanilang operasyon noong Mayo 2005 nang magrenta ang grupo ng isang bahay sa Rua 25 De Marco, isang kalye na ilang kanto lamang ang layo mula sa bangko. Upang hindi pagdudahan ng mga kapitbahay at awtoridad, nagtayo sila ng isang pekeng negosyo na tinawag nilang landscaping company. Naglagay sila ng malaking signage, gumamit ng mga puting van na may logo ng kompanya, at nagsuot ng mga uniporme habang pabalik-balik sa pagdadala ng mga halaman at lupa. Sa mata ng publiko, sila ay mga masisipag na manggagawa, ngunit sa ilalim ng bahay ay kasalukuyan na nilang binubutas ang daan patungo sa kanilang pangarap na yaman.
Sa loob ng tatlong buwan, walang humpay ang paghuhukay gamit lamang ang pala, piko, at jackhammer. Hinati ang grupo sa iba’t ibang shift upang masiguradong tuloy-tuloy ang pag-usad ng tunnel na may habang 80 metro. Hindi naging madali ang trabaho dahil sa init, alikabok, at tumitigas na lupa habang papalapit sa bangko. Kinailangan nilang maglagay ng mga suportang kahoy at metal upang hindi gumuho ang lagusan, gayundin ang mga bentilador at ilaw na nakakonekta sa kuryente ng bahay. Ang bawat hampas ng piko ay may kasamang kaba dahil sa takot na marinig ng mga kapitbahay ang ingay ng kanilang paggawa.
Dumating ang takdang oras noong katapusan ng linggo ng Agosto 6. Pinili nila ang panahong ito dahil sarado ang bangko at kakaunti ang mga tao sa paligid. Matapos butasin ang huling layer ng semento sa sahig ng vault, tumambad sa kanila ang limpak-limpak na pera. Halos dalawang tonelada ng cash ang kanilang inilabas sa tunnel patungo sa kanilang inuupahang bahay. Dahil sa dami ng pera, inabot sila ng buong Sabado at Linggo bago tuluyang malimas ang limang malalaking container. Ang nakuhang halaga ay umabot sa 164 milyong Brazilian reals, o katumbas ng mahigit 70 milyong dolyar, na karamihan ay mga papel na mahirap i-trace ang serial number.
Lunes ng umaga nang madiskubre ng mga empleyado ang malaking butas sa loob ng vault. Agad na rumesponde ang mga pulis at forensic team, ngunit huli na ang lahat dahil dalawang araw na ang nakalilipas mula nang matapos ang nakawan. Ang nakitang 80-metrong tunnel ay tila isang obra maestra ng krimen na nagpahiya sa buong sistema ng seguridad ng bangko. Nagkaroon ng malawakang imbestigasyon at hinalang may kasabwat sa loob dahil sa dami ng mga sensor at alarmang hindi gumana nang gabing iyon.
Gayunpaman, ang tagumpay ng grupo ay hindi nagtagal dahil na rin sa kanilang sariling kapabayaan at kasakiman. Ilang araw matapos ang krimen, naharang ng mga pulis ang isang truck na may lulang labing-isang bagong sasakyan na binayaran lahat nang cash. Ang lead na ito ang nagbukas ng pinto para matunton ang mga miyembro ng grupo. Isa-isang lumitaw ang mga pangalan nina Alimao at ng kanyang mga kasamahan dahil sa mga biglaang investment at pagbili ng mga ari-arian gamit ang nakaw na pera. Sa huli, mahigit 100 tao ang naaresto at marami sa mga pangunahing suspek ang nahatulan ng mahabang taon sa kulungan.
Sa kabila ng dami ng nahuli, maliit na bahagi lamang ng pera ang nabawi ng gobyerno. Marami sa mga nakuhang yaman ay naglaho na o kaya naman ay naging mitsa ng panibagong krimen tulad ng pagdukot at pananakit sa mga miyembro ng grupo ng ibang mga kriminal. Ang pangyayaring ito ay nag-iwan ng malaking aral sa buong sistema ng pagbabangko sa Brazil, na nagtulak sa mas mahigpit na mga protocol at makabagong teknolohiya. Hanggang ngayon, ang kuwentong ito ay nagsisilbing paalala na ang pinakamalaking banta ay hindi laging nagmumula sa sopistikadong teknolohiya, kundi sa simpleng tiyaga at panlilinlang na nakatago sa anyo ng isang ordinaryong landscaping project.
