“Sa loob ng isang perpektong umaga ng Disyembre, natuklasan kong ang pinakamasakit na pagtataksil ay hindi galing sa isang estranghero kundi sa taong itinuring kong haligi ng aking mundo.”
Ako si Celina Marquez, at buong buhay ko ay naniwala akong ligtas ako. Lumaki akong yakap ng katahimikan, hindi iyong katahimikang malamig kundi iyong payapang puno ng halakhakan, biro, at simpleng hapunan na sabay-sabay naming kinakain gabi-gabi. Isang anak lang ako, walang kaagaw sa atensyon, walang kailangang patunayan laban sa kapatid. Sa maliit naming pamilya, sapat na ang tatlo para maging buo ang mundo ko.
Disyembre ang paborito kong buwan. Panahong sinasadya naming ihinto ang lahat para magkasama. Walang trabaho na mas mahalaga kaysa sa bonding. Walang meeting na uunahin kaysa sa almusal na may tawanan. Kaya noong umagang iyon, habang nag-aayos ako ng apron at ngumiting nagsabing ako na ang magluluto ng parmesan cream pasta, wala akong ideya na iyon na pala ang huling umagang buo ang pamilya namin.
Napangiti si Mommy Codin at hinalikan ako sa pisngi. Sinabihan pa akong sarapan ko raw dahil iyon lang ang masarap kong luto. Nagkunwari akong nasaktan, nagreklamo, at tumawa kaming tatlo. Dumating si Daddy Richard, may baong asar gaya ng dati. Tinukso niya ako, sinilip ang kawali, nagbiro tungkol sa gatas at pagkasunog. Nagreklamo ako, nagtawanan sila, at sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay bata pa rin ako. Ligtas. Protektado.
Habang inaayos namin ang mesa, tatlong plato, tatlong baso, tatlong upuan, may kakaibang bigat sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Parang may paparating na hindi ko pa nakikita. Kumain kami, nagbiruan, at dumating ang tanong na lagi namang nauuwi sa tawa. Kailan daw ako magdadala ng bisita. Boyfriend ba raw. Umiling ako, sinabing wala. Nagkatinginan ang mga magulang ko, may ngiti pero may lungkot. Sabi ni Mommy, baby pa raw niya ako. Sabi ni Daddy, curious lang daw siya. Sinabi nilang prinsesa nila ako, na walang lalaking basta-basta ang makakakuha sa akin.
Ngumiti ako noon. Hindi ko alam na ilang oras lang ang lilipas, dudurog ang mga salitang iyon sa dibdib ko.
Kinagabihan, umuwi akong medyo may pagod at kaunting hilo galing sa party ng mga pinsan. Gutom ako kaya lumabas ako ng kwarto. Doon ko narinig ang isang impit na iyak. Akala ko guni-guni…. Ang buong kwento!⬇️ Pero nang lumapit ako sa study room na bahagyang nakabukas ang pinto, narinig ko ang boses ng mommy ko. Umiiyak. Hindi yung iyak na may hikbi lang. Iyong iyak na galing sa pinakadulo ng puso.
Narinig ko ang pagmamakaawa ng daddy ko. Ang paghingi ng sorry. Ang mapaklang tawa ni Mommy. Ang tanong kung iyon lang ba ang masasabi niya. Nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ako gumalaw. Hindi ako huminga. Tila may humarang sa tenga ko pero malinaw kong narinig ang salitang hindi ko inakalang maririnig sa pamilyang pinaniwalaan kong perpekto.
Pinagtaksilan mo kami.
Parang may humampas sa sikmura ko. Umatras ako, napakapit sa dingding, at tahimik na bumalik sa kwarto. Umupo ako sa sahig, niyakap ang mga tuhod, at paulit-ulit na sinabing hindi totoo. Hindi pwede. Hindi ang daddy ko. Hindi ang lalaking nagsabing prinsesa ako. Hindi ang lalaking nagsabing walang lalaking karapat-dapat sa akin.
Kinabukasan, parang walang nangyari. Nag-almusal kami. Ngumiti si Mommy pero hindi umaabot sa mata. Mas maingay si Daddy, mas maraming biro, mas maraming kwento, parang pilit tinatakpan ang isang katotohanang ayaw niyang banggitin. Nagpaalam ako papasok sa trabaho. Hinagkan ko si Mommy. Nagpasalamat kay Daddy. Pero sa paglabas ko ng bahay, ramdam kong may bitbit akong lihim na mabigat.
Lumipas ang mga araw na nagpapanggap kaming okay. Hanggang isang hapon, naiwan ang cellphone ni Daddy sa mesa. Hindi ako nangingialam ng gamit ng iba. Hindi ko balak silipin. Pero nang magliwanag ang screen dahil sa notification, napatingin ako. Isang hakbang lang. Isang maling galaw. At bumukas ang gallery.
Isang litrato. Si Daddy. Nakangiti. Katabi ang isang babaeng halos kaedad ko. Magkalapit. Ang kamay niya nasa likod ng babae. Parang nasuka ako. Parang may humila sa sikmura ko pababa. Nanginginig ang kamay ko nang ibaba ko ang cellphone. Gusto kong sumigaw. Gusto kong magbasag. Gusto kong harapin siya. Pero nang tumingin ako sa kusina, nakita ko si Mommy. Nakaupo. Hawak ang tasa ng kape na hindi iniinom. Nakatingin sa bintana.
Lumapit ako at niyakap siya nang mahigpit. Sinabi kong mahal ko siya. Sinabi kong kakampi niya ako. Ngumiti siya at sinabing magiging okay siya. Magiging okay kami. Alam kong kasinungalingan iyon. Alam kong pinipili niyang manahimik para panatilihing buo ang imahe ng pamilya namin.
Hindi ko kinaya mag-isa. Tinawagan ko ang pinsan kong si Mara, ang nag-iisang taong alam kong hindi ako huhusgahan. Kinuwento ko ang lahat. Ang iyak ni Mommy. Ang kutob. Ang litrato. Tahimik siyang nakinig. Nang matapos ako, niyakap niya ako. Sinabi niyang sorry. Tinignan namin ang profile ng babaeng nakita ko. Rihanna Castro. Mukhang maayos. Desente. Career woman. Mas lalo akong nagalit. Bakit papatol sa pamilyadong lalaki. Bakit sisirain ang isang pamilya.
Gusto kong ilantad siya. Gusto kong ipahiya. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Ayokong bumaba sa antas na iyon. Gusto ko ng hustisya. Hindi galit lang. Gusto ko ng ebidensya. Gusto ko ng katotohanan. At kapag sigurado na ako, saka ako kikilos.
Sa mga larawan ni Rihanna, laging may isang lalaking kasama. Lucas Herrera. Matangkad. Maayos. Tahimik. Big fish. Old rich. Untouchable. Naging malinaw sa akin na kung may alam si Rihanna, malamang may alam din siya. O baka siya ang nagpoprotekta. Kaya hindi lumalabas ang katotohanan.
Hindi ko siya kayang lapitan. Hindi diretso. Hanggang isang umaga, dumating ang email. Congratulations, application update. Herrera Group of Companies. Natanggap ako sa marketing and communications associate position. Parang hindi ako huminga. Parang may kamay na humawak sa balikat ko. Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot.
Sa unang araw ko sa Herrera Group, pakiramdam ko ay pumasok ako sa ibang mundo. Tahimik. Malinis. Makapangyarihan. Sinabi ng HR na may pagkakataong makipag-coordinate ako sa office of Mr. Herrera. Tumango ako na parang normal lang. Pero sa loob ko, alam kong iyon na iyon.
Nang bumukas ang pinto ng conference room at pumasok si Lucas Herrera, nabura ang lahat ng rehearsal sa isip ko. Hindi siya kailangang magpakitang gilas. Alam niyang kaya niya ang lahat. Mababa ang boses niya. Tahimik pero ramdam ang bigat. Nang magtagpo ang mga mata namin, pilit kong pinanatili ang composure ko.
Dumating ang turn ko sa presentation. Tumayo ako. Huminga ng malalim. Nagsalita ako ng malinaw kahit nanginginig ang loob ko. Ramdam ko ang titig niya. Sinusuri. Hinahanap ang kahinaan. Nang tanungin niya kung related ba ako kay Richard Marquez, parang may pumutok sa ulo ko. Pero sumagot ako ng diretso. Oo. Tatay ko siya. Gusto ko lang ng bagong experience.
Tumango siya. Pinagpatuloy ako. Tinapos ko ang presentation nang maayos. Hindi ako nagkamali. Hindi ako bumigay. Pero alam kong sa sandaling iyon, nagsimula na ang laro. At hindi na ako aatras.
Hindi ko alam kung hanggang saan ako dadalhin ng paghahanap ko sa katotohanan. Hindi ko alam kung sino ang masasaktan pa. Pero malinaw sa akin ang isang bagay. Hindi na ako ang batang naniwalang perpekto ang mundo. Ako na ang babaeng handang harapin ang katotohanan, kahit masira ang ilusyon na minahal ko buong buhay ko.
