Sa gitna ng hirap at pagsubok na dinaranas ng ating mga makabagong bayani o ang mga Overseas Filipino Workers (OFWs), madalas nating asahan na sila ang magdadamayan sa oras ng pangangailangan. Isang mainit na balita ngayon ang kumakalat sa social media tungkol sa isang OFW na nagpakita ng katapatan sa pamamagitan ng pagbabalik ng isang nawalang bag sa kapwa niya Pilipino sa ibang bansa. Ngunit sa halip na papuri at pasasalamat, isang hindi inaasahang alon ng negatibong komento o “bashing” ang hinarap ng taong ito mula sa mga netizens. Ang kwentong ito ay nagbubukas ng diskusyon tungkol sa ating ugali bilang mga Pilipino at kung bakit tila mas madali para sa marami ang maghanap ng butas kaysa pahalagahan ang isang magandang gawa.
Nagsimula ang lahat sa isang post na naglalayong ipakita ang katapatan ng isang kababayan sa gitna ng dayuhang lupain. Isang bag na naglalaman ng mahahalagang dokumento, pera, at personal na gamit ang naiwan sa isang pampublikong lugar. Nang makita ito ng ating bida, hindi siya nag-atubili. Sa halip na pag-interesan ang laman nito, agad niyang ginawa ang lahat ng paraan para mahanap ang may-ari. Ang ganitong kwento ay madalas nating makita na nagiging viral dahil sa inspirasyong hatid nito. Pero sa pagkakataong ito, naging kabaliktaran ang nangyari.
Sa sandaling lumabas ang balita sa Facebook at iba pang platforms, nagsulputan ang mga “internet trolls” at mga taong tila walang magawang maganda sa buhay. Imbes na purihin ang aksyon, sinimulan nilang kuwestyunin ang motibo ng OFW. May mga nagsasabing binuwasan daw ba ang pera bago isinauli? May mga nang-uuyam na nagpapaka-hero lang daw para maging viral at makakuha ng likes. Ang iba naman ay pinuna pa ang hitsura ng nagsauli o ang paraan ng kanyang pananalita sa video habang ibinibigay ang gamit. Ang ganitong uri ng reaksyon ay sadyang nakapanlulumo at nakakagulat para sa isang lipunang ipinagmamalaki ang pagiging matulungin at mapagmalasakit.
Bakit nga ba naging ganito ang ugali ng ilang Pilipino sa social media? Ang penomenon na tinatawag nating “crab mentality” ay muling nagpakita ng pangil sa kwentong ito. Sa halip na itaas ang kapwa dahil sa magandang ehemplo, tila may kumpetisyon sa kung sino ang mas magaling magpabagsak ng moral ng iba. Para sa mga OFWs na malayo sa kanilang pamilya, ang suporta mula sa kapwa Pilipino ang isa sa pinakamahalagang bagay na nagbibigay sa kanila ng lakas ng loob. Ngunit sa sitwasyong ito, ang mismong mga kababayan pa nila ang nagparamdam sa kanila na hindi pala sapat ang paggawa ng tama para makuha ang respeto ng lipunan.
Ang biktima ng bashing ay nagpahayag ng kanyang labis na kalungkutan. Ayon sa kanya, hindi niya hangad ang kasikatan o ang anumang materyal na kapalit. Ang tanging nasa isip niya ay ang hirap ng may-ari ng bag, lalo na’t alam niya kung gaano kahirap ayusin ang mga papeles sa ibang bansa kapag nawala ang mga ito. “Masakit po na ikaw na ang tumulong, ikaw pa ang lalabas na masama sa mata ng marami,” aniya sa isang madamdaming pahayag. Ang kanyang karanasan ay nagsisilbing repleksyon ng madilim na bahagi ng digital age kung saan ang anonymity sa internet ay ginagamit na lisensya para manakit ng damdamin ng iba nang walang pananagutan.
Dahil sa insidenteng ito, marami ring mga netizens ang tumayo at ipinagtanggol ang OFW. Sila ang mga taong naniniwala pa rin sa kabutihan at katapatan. Binigyang-diin nila na ang ginawa ng ating kababayan ay isang bihirang katangian sa panahon ngayon kung saan marami ang mas pinipili ang pansariling interes. Ang mga nagtatanggol ay nanawagan sa publiko na itigil ang pagiging judgmental at sa halip ay maging inspirasyon para sa iba na gumawa rin ng mabuti. Ang pagbabalik ng gamit ay hindi lang tungkol sa pisikal na bagay, kundi tungkol sa pagpapanatili ng dangal ng mga Pilipino sa mata ng mundo.
Sa bawat share at comment sa post na ito, lalong uminit ang usapan. May mga nagmungkahi na dapat ay may batas na nagpaparusa sa mga “cyber-bullies” na sumisira sa reputasyon ng mga taong gumagawa ng tama. Ang pagiging OFW ay hindi biro; ito ay isang sakripisyong puno ng lungkot at pagod. Ang huling bagay na kailangan nila ay ang batikos mula sa sariling bansa. Ang kwentong ito ay dapat maging aral sa atin na bago tayo mag-type ng anumang komento, isipin muna natin ang epekto nito sa taong makakabasa. Ang mga salita ay parang bala—kapag naipakawala na, hindi na ito mababawi at maaari itong makasugat nang malalim sa puso ng kapwa.
Sa huli, nananatiling hamon para sa atin ang maging mas mabuting bersyon ng ating sarili sa loob at labas ng social media. Ang katapatan ng ating OFW kababayan ay hindi dapat mabahiran ng ingay ng mga negatibong komento. Siya ay nananatiling bayani sa mata ng mga taong nakakaintindi ng tunay na halaga ng integridad. Nawa’y hindi ito maging hadlang para sa iba na tumulong pa rin sa kapwa. Ang mundo ay nangangailangan ng mas maraming tao na handang magsauli ng “nawalang bag” nang walang hinihintay na papuri, at mas maraming tao na handang magtanggol sa mga taong gumagawa ng tama laban sa mga mapanghusgang mata ng lipunan.
Patuloy nating ipagmalaki ang mga OFWs na tapat sa kanilang tungkulin at tapat sa kanilang kapwa. Huwag nating hayaan na ang bashing ay maging hadlang sa pagpapakita ng tunay na ugali ng mga Pilipino—ang pagiging matulungin, mapagkumbaba, at may takot sa Diyos. Sa huli, ang katotohanan at ang kabutihang loob ang laging mananaig, gaano man karami ang sumubok na ito ay hilahing pababa. Ang hustisya para sa ating OFW kababayan ay makakamit kung tayo ay matututong rumespeto at magmahal sa isa’t isa bilang isang bansa.
