Sa bawat pamilyang Pilipino, ang pagtatapos sa kolehiyo ng isang anak ay itinuturing na pinakamalaking tagumpay. Ito ang bunga ng ilang taong puyat, pagod, at sakripisyo ng mga magulang na umaasang ang kanilang anak ang mag-aahon sa kanila sa kahirapan. Ngunit paano kung sa mismong bisperas ng tagumpay na ito, ang lahat ng pangarap ay biglang gumuho dahil sa isang karumaldumal na krimen? Ito ang malagim na sinapit ng isang masipag na graduating student na natagpuang wala nang buhay at tadtad ng saksak sa katawan. Ang masakit na katotohanang ito ay lalong naging mapait nang lumabas ang resulta ng imbestigasyon—ang mga taong nasa likod ng pagpaslang ay hindi mga estranghero, kundi mga taong malapit sa biktima na hindi mo aakalaing may kakayahang gumawa ng gayong kalupitan.

Ang biktima, na kilala sa kanilang lugar bilang isang masiyahin, matalino, at mapagmahal na anak, ay kasalukuyan nang naghahanda para sa kanyang nalalapit na graduation. Sa katunayan, nakabili na siya ng kanyang gagamiting uniporme at nakapag-ayos na ng mga dokumento para sa kanyang magiging unang trabaho. Ngunit isang gabi, habang pauwi siya mula sa isang school project, hindi na siya nakarating sa kanilang tahanan. Ang pag-aalala ng kanyang mga magulang ay napalitan ng matinding pighati nang matagpuan ang kanyang duguang katawan sa isang madilim na eskinita, malapit lamang sa kanilang komunidad.

Ayon sa ulat ng medico-legal, ang biktima ay tinamo ng higit sa dalawampung saksak sa iba’t ibang bahagi ng katawan, isang indikasyon na may matinding galit o “overkill” na naganap. Walang nawalang gamit sa biktima, kaya agad na isinantabi ng mga awtoridad ang anggulo ng robbery o pagnanakaw. Ang tanging naiwan sa crime scene ay ang mga bakas ng pakikipaglaban ng estudyante para sa kanyang buhay. Sa bawat saksak na tinamo niya, tila bawat pangarap ng kanyang pamilya ay isa-isang pinatay ng mga salarin.

Sa pag-usad ng imbestigasyon ng lokal na pulisya, isa-isang lumabas ang mga ebidensyang yumanig sa buong bayan. Sa pamamagitan ng mga CCTV footage sa paligid at mga testimonya ng mga saksi na natakot noong una, natukoy ang mga suspek. Hindi makapaniwala ang publiko nang arestuhin ang mga salarin: sila ay mga dati ring kaklase at itinuturing na “best friends” ng biktima. Ang mga taong kasama niya sa pag-aaral, kakuwentuhan sa break time, at karamay sa mga problema sa eskwela ang siya palang bumuoy ng maitim na balak laban sa kanya.

Ang motibo? Isang nakapangingilabot na kombinasyon ng inggit at personal na alitan. Ayon sa mga nakalap na impormasyon, ang biktima ay nakakuha ng isang mataas na parangal o scholarship na inaasam din ng isa sa mga suspek. Sa halip na maging inspirasyon, naging mitsa ito ng matinding selos na humantong sa isang planadong pag-atake. “Akala namin magkakaibigan sila, lagi silang magkakasama,” pahayag ng isa sa kanilang mga guro na hindi mapigilan ang pag-iyak. Ito ang nakakatakot na mukha ng krimen sa modernong panahon—ang panganib ay hindi na lamang nanggagaling sa labas, kundi madalas ay nasa loob na mismo ng ating circle of trust.

Mabilis na kumalat ang balitang ito sa social media at umani ng samu’t saring reaksyon mula sa mga netizens. Marami ang nagpahayag ng galit sa mga suspek, habang ang iba naman ay nanawagan para sa mas mahigpit na pagbabantay sa mental health at character building ng mga kabataan. Ang hashtag na justice para sa biktima ay naging trending topic, kasabay ng mga larawan ng kanyang graduation picture na ngayon ay puno na ng itim na ribbon. Ang trahedyang ito ay nagsisilbing babala sa lahat na ang “inggit” ay isang lason na kapag hinayaang lumaki sa puso ay kayang sumira ng buhay ng iba at maging ng sariling kinabukasan.

Para sa pamilya ng biktima, ang hustisya ay tila isang mailap na pangarap. Bagama’t nasa kamay na ng batas ang mga suspek, ang puwang na iniwan ng kanilang anak ay hindi na mapupunan ng anumang hatol ng korte. Ang unipormeng gagamitin sana sa graduation ay mananatiling nakasabit sa kanilang dingding bilang isang masakit na paalala ng isang buhay na ninakaw nang maaga. Ang pangarap na makaahon sa hirap ay napalitan ng araw-araw na pagdalaw sa sementeryo.

Ang kwentong ito ay isang hamon sa ating lahat na muling suriin ang mga taong ating pinagkakatiwalaan. Ipinapaalala nito na ang tunay na kaibigan ay magsasaya sa iyong tagumpay, hindi magiging mitsa ng iyong pagbagsak. Sa isang mundong puno ng kompetisyon, nawa’y huwag nating hayaang lamunin tayo ng negatibong emosyon hanggang sa makagawa tayo ng mga bagay na pagsisisihan natin habambuhay.

Sa huli, ang graduating student na ito ay hindi lamang naging biktima ng karahasan, kundi naging simbolo ng mga pangarap na pinutol ng maling sistema ng pagpapahalaga sa ating lipunan. Habang hinihintay ang pinal na hatol para sa mga “kaibigang” naging traydor, patuloy ang panawagan para sa katarungan. Nawa’y magsilbing aral ito sa bawat estudyante at kabataan: na ang tunay na talino ay dapat laging may kasamang tamang pag-uugali at pagmamahal sa kapwa. Ang graduation na dapat ay puno ng saya ay naging isang madilim na martsa patungo sa katarungang isinisigaw ng buong bayan.