Mainit na naman ang usapan sa mundo ng pulitika matapos umugong ang balitang tila naiwan sa ere si Cong “Ngaw Ngaw” at biglang nagbago ang kilos ni dating senador Ping Lacson kaugnay ng pangalan ni Leviste. Sa social media at ilang political circles, mabilis kumalat ang tanong: may pag-iwas bang nagaganap, at sino nga ba ang tunay na tablados sa isyung ito?
Nagsimula ang lahat nang muling mag-ingay si Cong Ngaw Ngaw sa ilang pahayag at kilos na umano’y para ipakita ang kanyang pagiging aktibo at matapang. Sa una, may mga sumuporta at pumalakpak. Ngunit habang tumatagal, mas marami ang napapailing. Ayon sa mga kritiko, imbes na tumibay ang mensahe, tila naging pabida ang dating—maingay pero kulang sa lalim at direksiyon.
Kasabay nito, napansin ng publiko ang tila pananahimik ni Ping Lacson. Kung dati ay direkta at walang paligoy, ngayon ay mas maingat na ang kanyang mga salita. Lalong naging kapansin-pansin nang maiugnay ang kanyang pangalan kay Leviste—isang personalidad na hindi rin nawawala sa kontrobersiya. Sa halip na klarong tindig, ang nakita ng marami ay pag-iwas at distansya.
Para sa ilang political observers, malinaw ang senyales. Si Ping Lacson, na kilala sa pagiging disiplinado at kalkulado, ay hindi basta pumapasok sa gulong may bahid ng kalituhan. Sa pulitika, bawat galaw ay may katapat na epekto. At kung may naamoy na sablay, natural lamang na umiwas.
Dito na pumasok ang sentimyento ng publiko laban kay Cong Ngaw Ngaw. Marami ang nagsasabing masyado siyang nagmamadaling sumikat at magpaingay, nang hindi muna pinaplantsa ang detalye ng kanyang mga sinasabi. Sa halip na makakuha ng respeto, nauwi ito sa pangungutya. Ang dating matapang na banat ay naging katawa-tawa sa paningin ng ilan.
May mga netizen ding nagtanong: ginagamit ba ang isyu ni Leviste para sa pansariling eksena? O may mas malalim bang galawan sa likod ng mga pahayag? Sa kakulangan ng malinaw na sagot, mas lalong lumakas ang espekulasyon. At sa pulitika, ang kawalan ng linaw ay kadalasang katumbas ng pagkatalo sa opinyon ng publiko.
Sa panig ni Ping Lacson, ang kanyang pananahimik ay may bigat. Hindi ito basta pag-iwas, ayon sa mga tagasubaybay niya, kundi isang taktika. Mas pinipili niyang hindi madamay sa gulo na maaaring makasira sa kanyang kredibilidad. Sa ganitong sitwasyon, malinaw kung sino ang mukhang nag-iingat at kung sino ang mukhang nadapa.
Unti-unting nabuo ang naratibo: si Cong Ngaw Ngaw ang naiwan sa gitna, sumisigaw ngunit walang kasamang solidong suporta. Ang kanyang mga pahayag ay binalikan, kinwestyon, at ginawang meme. Ang dating seryosong usapin ay nauwi sa biro sa social media—isang malinaw na senyales na hindi tinanggap ng publiko ang kanyang mensahe.
Sa huli, ang isyung ito ay hindi lamang tungkol sa pag-iwas o pakikisangkot. Isa itong paalala na sa pulitika, hindi sapat ang lakas ng boses. Kailangan ng malinaw na paninindigan, tamang timing, at higit sa lahat, kredibilidad. Kapag kulang ang isa sa mga ito, mabilis kang matatabunan—o mas masahol, matatawanan.
Habang patuloy na umiinit ang diskusyon, isang bagay ang malinaw: ang publiko ay mas mapanuri na ngayon. Hindi na sapat ang pabida at pasikat. Sa isang iglap, puwedeng magbago ang ihip ng hangin—at kung hindi ka handa, tablados ka sa mata ng taumbayan.
