MANILA, Philippines – Sa isang gabing puno ng kinang at glamour sa makasaysayang Manila Hotel, kung saan nagtipon ang mga pinakamalalaking pangalan sa industriya ng aliwan, isang tinig na tila nagmula pa sa nakaraang panahon ang umalingawngaw at nagmarka ng kasaysayan. Hindi ito boses na bumibirit ng matataas na nota na basag-eardrums, at hindi rin ito ang tipikal na pop tune na naririnig natin sa TikTok. Ito ay boses na malalim, swabe, at puno ng nostalgia.

Si Rouelle Carino, ang tinaguriang “Matt Monro ng Pilipinas,” ay pormal nang kinilala at itinanghal bilang Best New Male Artist sa prestihiyosong 38th Aliw Awards 2025.

Ang tagumpay na ito ay hindi lamang basta pagkapanalo ng isang tropeo; ito ay simbolo ng pagbabalik ng classic crooner sound sa mainstream at patunay na ang pagiging tapat sa sariling estilo ay nagbubunga ng matamis na tagumpay.

Ang Gabing Hindi Malilimutan
Disyembre 2025, damang-dama ang tensyon at excitement sa loob ng ballroom. Ang Aliw Awards, na kilala bilang isa sa mga pinakamatagal at pinaka-respetadong award-giving bodies sa bansa na itinatag pa ni Alice Reyes, ay muling kumilala sa mga natatanging talento sa live entertainment.

Kasabay ng mga higante sa industriya tulad nina Jona (na itinanghal na Entertainer of the Year), Regine Velasquez, at Maki, naroon si Rouelle Carino—isang pangalan na marahil bago sa pandinig ng ilan, pero pamilyar na pamilyar sa mga sumusubaybay sa Eat Bulaga.

Nang basahin ang mga nominado para sa Best New Male Artist, tahimik ang lahat. Mahigpit ang laban. Naroon ang mga bagong sibol na pop idols at balladeers. Pero nang banggitin ang pangalan ni Rouelle Carino bilang panalo, ang palakpakan ay may halong pagkamangha at respeto.

Sa kanyang pag-akyat sa entablado, hindi lang si Rouelle ang nanalo; nanalo ang alaala ng musikang minsan nang naging soundtrack ng ating mga lolo’t lola.

Mula sa Anino ng “The Clones”
Bago ang gabing ito, nakilala ng publiko si Rouelle sa segment na “The Clones” ng Eat Bulaga. Dito, hinubog niya ang kanyang imahe bilang “ka-voice” ni Matt Monro, ang legendary British singer na nagpasikat ng mga awiting “Born Free,” “Walk Away,” at “Portrait of My Love.”

Napakadaling makulong sa kahon ng pagiging impersonator. Sa industriya ng musika, madalas ituring na “novelty” lamang ang mga gumagaya ng boses. “Magaling, pero gaya-gaya lang,” ang madalas na komento ng mga kritiko. Ito ang pinakamalaking hamon na kailangang basagin ni Rouelle.

Pero iba si Rouelle. Hindi niya lang ginagaya ang tono; isinasabuhay niya ang kaluluwa ng kanta. Ang kanyang pagkapanalo sa Aliw Awards ay ang validation na kailangan niya para sabihing: “Ako si Rouelle Carino. Maaaring kaboses ko si Matt Monro, pero ako ay isang artist na may sariling puso at interpretasyon.”

Ayon mismo sa kanya sa mga nakaraang panayam, ang pagiging “ka-voice” ay hindi katapusan kundi simula. Isa itong tulay. At sa gabing iyon sa Aliw Awards, matagumpay niyang natawid ang tulay na iyon mula sa pagiging “shadow” patungo sa pagiging isang “star.”

Ang “Matt Monro” Magic: Bakit Ito Patok Ngayon?
Sa panahon ng 2025 kung saan ang musika ay mabilis, maingay, at electronic, bakit nanalo ang isang classic crooner?

Ang sagot ay nasa emosyon. Ang boses ni Rouelle ay nagdadala ng “calmness” o kapayapaan na hinahanap ng marami sa magulong mundo ngayon. Ang kanyang timbre ay parang mainit na kape sa maulan na umaga—nakaka-relax, nakaka-comfort.

Tinatawag itong “Retro Resurgence.” Nakita ng mga hurado ng Aliw Awards na hindi nalalaos ang class. Ang paraan ng pagbigkas ni Rouelle sa bawat lyrics, ang kanyang disenteng tindig sa entablado, at ang kanyang respeto sa musika ay mga katangiang bihira na makita sa mga baguhang artists ngayon.

Siya ang “Old Soul” sa katauhan ng isang binata. At ito ang humatak sa puso hindi lang ng mga nakatatanda kundi pati na rin ng mga Gen Z na nagsisimula nang maka-appreciate ng vintage music.

Ang Mensahe ng Tagumpay
Ang pagkapanalo ni Rouelle ay nagsisilbing inspirasyon sa maraming nangangarap na singers na hindi pasok sa “biritera” o “pop idol” mold. Ipinapakita nito na may puwang pa rin para sa standards, jazz, at ballads.

Sa kanyang speech at mga post, laging ipinagpapasalamat ni Rouelle ang Diyos, ang kanyang pamilya, at ang mga mentors na naniwala sa kanya noong siya ay nagsisimula pa lang sa Valenzuela. Ang kanyang humility o pagpapakumbaba ay isa sa mga dahilan kung bakit siya minahal ng masa.

Hindi naging madali ang kanyang lalakbayin. Maraming auditions, maraming rejection, at maraming beses na siguro siyang natanong kung may future ba sa pagkanta ng mga lumang awitin. Pero ang Aliw Award na ito ang sagot: OO, MERON.

Ano ang Susunod para kay Rouelle Carino?
Ngayong hawak na niya ang titulong Best New Male Artist, mas malaki na ang expectations. Hindi na siya pwedeng ituring na “contestant” lang. Siya ay isa nang professional recording at performing artist.

Inaasahan ng marami na magkakaroon siya ng sariling album na maaaring maglaman ng mga revived classics at sana, mga original songs na isinulat para sa kanyang unique na boses. Isipin ninyo ang isang bagong OPM song pero may touch ng 1960s elegance—iyan ang potential ni Rouelle Carino.

Ang Aliw Awards 2025 ay magsisilbing launchpad para sa mas marami pang concerts at performances. Siguradong aabangan siya hindi lang sa mga hotel lounges kundi pati na rin sa malalaking concert halls.

Konklusyon: Ang Tagumpay ng Musikang Pilipino
Ang panalo ni Rouelle Carino ay panalo ng OPM. Ipinapakita nito na ang ating industriya ay diverse at bukas sa lahat ng uri ng galing. Hindi kailangang sumunod sa uso para manalo; minsan, kailangan mo lang balikan ang classic at ibigay ang iyong buong puso.

Sa mga hindi pa nakakarinig kay Rouelle, pakinggan niyo siya. Ipikit ang inyong mga mata at hayaang dalhin kayo ng kanyang boses sa panahon kung saan ang pag-ibig ay simple, tapat, at walang hanggan.

Congratulations, Rouelle Carino! Ikaw ang patunay na ang tunay na musika, gaya ng ginto, ay hindi kailanman kukupas.