Ang Alamat na Walang Kupas
Sa kasaysayan ng Philippine Basketball Association o PBA, iilan lamang ang mga pangalang tumatak sa isipan ng bawat Pilipino. Nariyan ang mga “Flying A,” “Skyscraper,” at “Captain Lionheart.” Ngunit kapag usapang shooting ang naging paksa—lalo na sa labas ng rainbow territory—iisa lang ang pangalang mabilis na lumalabas sa bibig ng mga fanatikong Pinoy: Walang iba kundi ang “The Triggerman,” si Allan Caidic.
Kilala siya ng lahat bilang ang pinakamatindi at pinakamapanganib na shooter na tumapak sa hardcourt. Sa bawat bitaw niya ng bola, tila may magnet ito papunta sa ring. Ang kanyang mga tres ay naging bangungot ng mga kalabang koponan at naging musika naman sa pandinig ng kanyang mga tagahanga. Siya ang idolo ng maraming henerasyon, ang dahilan kung bakit maraming bata ang nagpa-practice ng shooting sa kani-kanilang mga barangay court.
Subalit, gaya ng lahat ng laro, may hangganan ang oras sa loob ng court. Lumipas ang panahon, at ang dating hari ng tres ay bihira na nating makita sa telebisyon. Marami ang nagtatanong: Nasaan na nga ba si Allan Caidic ngayon?
Kamakailan, ginulantang ng mga usap-usapan ang social media. May mga balitang kumalat na ang PBA Legend ay nagtatrabaho na umano sa isang malaking kumpanya ng gasolina. Mula sa sigawan ng araneta coliseum, totoo bang nasa opisina na ng korporasyon ang ating idolo? At higit sa lahat, paano niya hinaharap ang buhay matapos ang sunod-sunod na hamon, kabilang na ang pinakamasakit na pagkawala sa kanyang buhay?
Halina’t ating silipin ang kwento ng tagumpay, sakripisyo, at pagbangon ng nag-iisang Allan Caidic.
Ang Simula: Mula Benchwarmer Hanggang MVP
Bago naging alamat, si Allan Caidic ay isang simpleng bata mula sa Pasig na ipinanganak noong Hunyo 1963. Ang pagmamahal niya sa basketball ay hindi basta sumibol; ito ay nasa dugo na niya, dala ng impluwensya ng kanyang ama na naglaro rin noong high school. Sa Cainta, kung saan siya lumaki, naging pangarap niya ang makilala sa larangan ng basketball. Sumali siya sa mga liga sa subdivision, bitbit ang pangarap na balang araw ay siya naman ang papalakpakan.
Ngunit hindi naging madali ang daan patungo sa tuktok. Sa katunayan, puno ito ng rejection. Ilang unibersidad ang tumanggi sa kanya noong nagsisimula pa lamang siya. Hindi nila nakita ang potensyal sa payat na binatilyo.
Noong 1981, nabigyan siya ng pagkakataon sa University of the East (UE). Pero sa kanyang unang taon, hindi siya ang bida. Isa siyang “benchwarmer”—nakaupo, nanonood, naghihintay ng pagkakataon. Masakit ito para sa isang may mataas na pangarap, pero imbes na sumuko, ginamit niya itong motibasyon. Nagsumikap siya sa training. Pinatalas niya ang kanyang pulso.
Ang resulta? Noong 1982, mula sa bench, dinala niya ang UE Red Warriors sa kampeonato ng UAAP at itinanghal na MVP. Sa mga sumunod na taon (1984-1985), pinatunayan niyang hindi tsamba ang kanyang galing nang dalhin niya muli ang koponan sa sunod-sunod na titulo. Dito na isinilang ang reputasyon niya bilang isang “scoring machine.”
Ang Pagsakop sa PBA at ang Historic 79 Points
Pagpasok ng 1987, handa na ang PBA para kay Caidic. Bilang first overall pick ng Great Taste Coffee Makers, hindi siya nagpatumpik-tumpik. Sa kanyang rookie year pa lamang, nagtala na agad siya ng average na higit sa 16 puntos bawat laro, sapat para tanghalin siyang Rookie of the Year.
Ang kanyang bilis mag-release ng bola at ang kanyang deadly accuracy sa three-point line ang nagbigay sa kanya ng bansag na “The Triggerman.” Kinatatakutan siya ng mga kalaban. Kapag hawak ni Caidic ang bola, alam na ng lahat na malaki ang tyansang papasok ito.
Narating niya ang rurok ng tagumpay noong 1990 nang tanghalin siyang Most Valuable Player (MVP) ng liga. Pero ang hindi malilimutan ng lahat ay ang gabing iyon noong Nobyembre 1991. Sa isang laro na habambuhay nang nakaukit sa kasaysayan, umiskor si Allan Caidic ng 79 puntos. Kasama sa record na ito ang 17 three-point shots na hanggang sa ngayon ay wala pa ring nakakabura. Isipin niyo iyon—isang record na mahigit tatlong dekada nang nakatayo at wala pa ring makatibag. Yan ang kalibre ni Allan Caidic.
Hindi lang sa Pilipinas siya nagpakitang-gilas. Dinala niya ang bandila ng bansa sa international competitions, kabilang na ang Jones Cup noong 1985 kung saan tinalo nila ang USA, at ang pagkapanalo ng gintong medalya sa FIBA Asia Championship.
Ang Sakripisyo ng Isang Tunay na Lider
Bukod sa galing, kilala rin si Allan sa kanyang puso. Noong taong 2000, habang naglalaro para sa Barangay Ginebra, gumawa siya ng isang desisyong nagpaiyak sa maraming fans.
Nagkaroon ng expansion draft kung saan kukuha ng players ang bagong koponan na Red Bull. Para maprotektahan ang kanyang mga nakababatang kakampi at hindi sila makuha ng ibang team, inilagay ni Allan ang kanyang sarili sa “unprotected list.” Ibig sabihin, siya ang pwedeng kunin para maisalba ang iba. At nangyari nga, kinuha siya. Pero sa halip na maglaro sa ibang uniform, pinili niyang magretiro na lang.
Isang napakalaking sakripisyo mula sa isang playing coach. Dahil sa kanyang ambag, niretiro ng San Miguel Beermen at Barangay Ginebra Kings ang kanyang Jersey Number 8—isang karangalang bihirang ibigay sa mga manlalaro.
Ang Pinakamabigat na Laban: Ang Pagpanaw ni Milot
Sa kabila ng ningning ng kanyang karera, dumating ang taong 2024 na may dalang matinding lungkot. Noong Enero (o Mayo ayon sa ilang ulat ng komplikasyon), pumanaw ang kanyang asawang si Milot.
Si Milot ang kanyang “katuwang” simula pa noong 1985 bago pa siya naging sikat na PBA player. Ikinasal sila noong 1991 at nagsama sa hirap at ginhawa. Matagal na nakipaglaban si Milot sa sakit na cancer. Dumaan sa chemotherapy, operasyon, at iba’t ibang gamutan.
Sa panahong ito, hindi “The Triggerman” ang papel ni Allan kundi isang mapagmahal na asawa. Ngunit sa huli, binawian ng buhay ang kanyang kabiyak. Ito ang laban na hindi kayangipanalo ng kahit anong tres. Naiwan kay Allan ang responsibilidad na maging matatag para sa kanilang dalawang anak.
Buhay Ngayon: Gasolinahan at Basketball
Saan na nga ba siya ngayon? Totoo ba ang balita tungkol sa gasoline company?
Sa kasalukuyan, hindi pa rin tuluyang iniiwan ni Allan ang basketball. Ngayong 2024, nagsisilbi siyang consultant ng San Sebastian Stags. Ibinabahagi niya ang kanyang talino at karanasan sa bagong henerasyon ng mga manlalaro.
Ngunit bukod sa sports, naging maingay ang pangalan niya sa mundo ng negosyo. Maraming nakapansin sa mga social media ads ng isang kumpanyang tinatawag na “Dual Fuel,” isang gasoline venture. Madalas makita ang mukha ni Allan sa kanilang mga promotion, minsan ay ipinapakilala bilang bahagi ng Board of Directors o Managing Director. Kasama niya sa mga materyales na ito ang iba pang alamat tulad nina Jojo Lastimosa, Noli Locsin, Marlo Aquino, at Bal David.
Ang presensya ng mga PBA legends ay ginagamit upang anyayahan ang publiko na mag-invest sa kanilang gasoline station packages. Gayunpaman, may mga ulat na nagsasabing kailangan ng masusing pagsusuri. Base sa mga available na record mula sa Securities and Exchange Commission (SEC) at Department of Energy, wala pang konkretong kumpirmasyon kung siya nga ba ay opisyal na may-ari o miyembro ng board.
Sa ngayon, ang pinaka-malinaw ay ang kanyang papel sa marketing at promotion ng nasabing kumpanya. Ginagamit ang kanyang kredibilidad at pangalan parahatakin ang mga tao sa negosyong ito.
Ang Tunay na Pamana
Ang buhay ni Allan Caidic ay hindi natapos sa kanyang huling buzzer beater. Mula sa pagiging benchwarmer sa UE, pagiging alamat sa PBA, pagsasakripisyo ng career para sa teammates, at ngayon ay ang pagbangon mula sa pagkawala ng asawa habang sumusubok sa mundo ng korporasyon—siya ay patunay ng katatagan.
Maaaring nagbago na ang kanyang uniporme mula jersey papuntang business attire, pero ang dedikasyon at disiplina na nagpasikat sa kanya ay nananatili. Siya pa rin ang “The Triggerman”—hindi na lang sa pag-shoot ng bola, kundi sa pag-asinta ng magandang kinabukasan para sa kanyang pamilya sa kabila ng mga pagsubok.
