“Isang binata ang iniwan ng babaeng mahal niya sa gitna ng kahirapan at doon nagsimula ang laban na magpapabago sa buong buhay ko.”
Ako si Samir Alonso at ito ang kuwentong hindi ko kailanman inakalang kailangan kong isalaysay upang tuluyang makahinga ang puso ko.
Sa isang sulok ng lungsod na palaging nilalamon ng alikabok at ingay, doon ako lumaki sa maliit na bahay na gawa sa pinagtagpi tagping yero at kahoy.
Bawat umaga ay sinasalubong ako ng tunog ng martilyo ni Tatang Nestor at ng mahinang dasal ni Nanay Corazon.
Iyon ang naging musika ng kabataan ko at sa bawat tunog na iyon natutunan kong hindi sapat ang mangarap kailangan mo itong ipaglaban.
Habang ang iba ay naglalaro ako ay nagkakargador naglalako at kumakapit sa kahit anong trabahong kakayanin ng katawan ko para lamang may maihain kami sa hapag.
Hindi ako ipinanganak na may baong swerte ang tanging meron ako ay ang sipag ng ama ko at ang tibay ng loob ng ina ko.
Isang araw sa gitna ng paulit ulit na hirap nakilala ko si Ilara May.
Para siyang liwanag sa araw araw kong tila walang pagbabago.
Magkaiba kami ng mundo siya ay galing sa pamilyang may sapat na pera at ako ay sanay sa kakulangan.
Ngunit sa mga lihim na ngiti at tahimik na usapan sa ilalim ng poste ng ilaw naniwala akong sapat ang pagmamahal upang pagtagpuin ang dalawang mundong magkaiba.
Sinabi niya sa akin isang gabi habang hawak ang kamay ko “Hindi kita iiwan Samir.”
At naniwala ako dahil wala na akong ibang maipagmamalaki kundi ang katapatan ko.
Sapat na ang pangakong iyon upang magpatuloy ako sa kabila ng pagod at gutom.
Ngunit habang lumilipas ang mga araw unti unting bumibigat ang katahimikan sa pagitan namin.
Habang abala akong naghahanap buhay si Ilara ay nagsisimulang mangarap ng mas mabilis na pag angat.
Mga pangarap na hindi kayang sabayan ng bulsa ko at iyon ang unti unting pumapatay sa mga ngiti namin.
Madalas na siyang bumuntong hininga kapag pinag uusapan ang kinabukasan at doon ko naramdaman ang lamat na hindi ko kayang tapalan ng sipag lamang.
Isang gabi nakaupo ako sa harap ng bahay namin at pinagmamasdan ang kalangitan na tila napakalayo para abutin.
Tinanong ko ang sarili ko kung sapat ba talaga ang ginagawa ko para sa kanya.
Mahal ko siya pero mahal ba ako ng mundo pabalik.
Hindi ko alam na sa likod ng mga pilit na ngiti niya ay unti unti na pala siyang lumalayo.
Dumating ang araw na nagkita kami sa maliit na parke malapit sa terminal kung saan dati naming binubuo ang mga pangarap.
Maulap ang langit at mabigat ang hangin parang ramdam ng mundo ang mangyayari.
Tahimik si Ilara at iwas ang tingin habang ako ay pilit na ngumiti umaasang baka isa lamang itong pagod na araw.
Sinabi niya “Samir pagod na ako.”
Tumango ako dahil akala ko pareho lang kaming pagod ngunit hindi pala iyon ang pagod na tinutukoy niya.
“Pagod na akong mangarap na hindi ko alam kung kailan mangyayari.”
Parang may pumutok sa dibdib ko at gusto kong mangako gusto kong magsabi ng mga salitang magbibigay ng katiyakan pero wala akong maibigay na hindi ko kayang panindigan.
Sinabi ko “Mahal kita ginagawa ko ang lahat para sa kinabukasan natin.”
Napapikit siya at sumagot “Hindi ko na kayang maghintay sa hanggang ngayon ay wala pa.”
Ipinagtapat niya ang takot na tumanda sa kahirapan at ang inggit sa mga kaibigang mabilis umangat.
“May pagkakataon akong umalis at pinili ko ang sarili ko.”
Hindi na ako nakapagsalita dahil parang nauubos na ang lakas kong ipaglaban ang laban na ako na lang ang lumalaban.
Tumayo siya at iniabot ang kamay ko ngunit umatras ako hindi dahil sa galit kundi dahil sa sakit.
Sinabi ko “Kung aalis ka huwag kang babalik dahil lang nagbago ang mundo.”
Tumalikod siya at naglakad palayo at sa bawat hakbang niya ay parang may bahagi ng sarili ko ang naputol.
Naiwan akong mag isa sa parke at doon ko natutunan na ang kahirapan ay hindi lamang kakulangan sa pera kundi kakulangan din sa pananatili.
Pagkatapos niyang umalis tila nawalan ng kulay ang mundo ko.
Gumigising pa rin ako ng maaga ngunit wala na ang tinig na nagtatanong kung kumain na ba ako.
Mas bumikat ang buhay nang tuluyang bumagsak ang katawan ni Tatang Nestor at kinailangan ng gamutan na wala kaming pera.
Nakikita ko si Nanay Corazon na palihim na umiiyak at sa bawat luha niya ay parang may kutsilyong humihiwa sa dibdib ko.
Isang gabi kinausap ako ni Tatang Nestor at sinabi “Anak huwag mong hayaang ang pag alis ng isang tao ang magdikta ng halaga mo.”
Napayuko ako at sumagot “Parang nawalan na ako ng dahilan mangarap.”
Ngumiti siya at sinabi “Kung ganun mangarap ka para sa sarili mo.”
Kinabukasan bumalik ako sa trabaho hindi na may pag asa kundi may determinasyong hindi tuluyang gumuho.
Tinanggap ko ang mas mabibigat na gawain at mas mahabang oras.
Lumipat ako sa isang maliit na pagawaan ng bakal bilang helper at doon ko nakilala si Leandro Briones.
Isang gabi tinanong niya ako “Hanggang kailan mo balak manatiling helper.”
Sumagot ako “Hangga’t may matututunan.”
Ngumiti siya at mula noon ay tinuruan niya akong magbasa ng plano at magkwenta ng materyales.
Sa umaga ay trabaho sa gabi ay bantay sa ospital para kay Tatang Nestor at sa pagitan ng pagod at puyat natutunan kong hindi ako pwedeng sumuko.
Isang madaling araw sa tabi ng kama niya ipinangako ko sa sarili ko na lalaban ako.
Doon nagsimula ang tahimik kong pagbangon at sa bawat araw na pinipili kong bumangon kahit masakit unti unti kong nararamdaman na may direksyon pa rin ang buhay ko.
At dito muna magtatapos ang unang bahagi ng kuwento ko habang nagsisimula pa lamang akong buuin ang lalaking minsang winasak ng kahirapan at pag iwan.
Sa mga sumunod na buwan, ang pagawaan ng bakal ang naging mundo ko.
Araw araw kong inaamoy ang usok ng bakal at langis at sa bawat patak ng pawis ay nararamdaman kong unti unti akong nagiging mas matibay.
Hindi ito romantikong uri ng pagbabago walang biglaang tagumpay walang papuri ngunit sa loob ko may unti unting pagtitibay na hindi ko kailanman naramdaman noon.
Si Leandro Briones ay bihirang magsalita ngunit kapag nagsalita siya ay diretso sa puso ng isang taong gustong matuto.
Isang hapon habang naglilinis ako ng mga gamit lumapit siya at sinabi “Samir hindi ka pang helper lang.”
Napatingin ako sa kanya na parang hindi ko alam kung paano tatanggapin ang papuring hindi ko inaasahan.
“Marunong kang makinig at hindi ka tamad mag isip yan ang kulang sa marami.”
Mula noon binigyan niya ako ng mas malalaking responsibilidad at sa bawat plano na hawak ko ay para akong may hawak na piraso ng sarili kong kinabukasan.
Sa bahay unti unti ring bumabalik ang lakas ni Tatang Nestor at sa bawat araw na nakikita ko siyang humihinga ng mas maayos ay parang may tinatanggal na bigat sa dibdib ko.
Isang gabi habang nagkakape kami ni Nanay Corazon sinabi niya “Anak napansin ko hindi ka na masyadong malungkot.”
Ngumiti ako at sagot ko “Hindi na kasi ako naghihintay ng babalik.”
Doon ko napagtanto na ang paghihintay ay isa ring uri ng pagkakulong at sa wakas ay nakalabas na ako.
Lumipas ang mga taon at ang maliit na pagawaan ay lumaki kasabay ng paglawak ng papel ko roon.
Hindi na ako basta sumusunod sa utos ako na ang gumagawa ng mga desisyon.
Hindi man marangya ang buhay ko sapat ito at sa unang pagkakataon ramdam kong hindi ako nagkukulang.
Isang araw sa isang proyekto nakilala ko si Amihan Reyz isang arkitektong tahimik ngunit matatag.
Hindi siya tulad ni Ilara na puno ng pangarap na may takot sa kahirapan si Amihan ay may mga pangarap na may ugat sa realidad.
Minsan habang nagmamasid kami sa mga manggagawa tinanong niya ako “Hindi ka ba napapagod.”
Sumagot ako “Napapagod pero hindi ako sumusuko.”
Ngumiti siya at doon ko naramdaman ang respeto na matagal ko nang hindi nararanasan mula sa isang babae.
Walang romansa agad walang pangakong binitiwan ngunit sa bawat araw na magkasama kami sa trabaho may unti unting pag unawa na nabubuo.
Sa katahimikan namin ay may paggalang at sa paggalang ay may binhing maaaring maging pag ibig.
Isang araw habang nasa isang hotel ako para sa business meeting may tinig na tumawag “Sami.”
Paglingon ko nandoon si Ilara May nakapustura at tila hindi na ang babaeng iniwan ako ngunit may bakas pa rin ng nakaraan sa mga mata niya.
Nagkape kami at ikinuwento niya ang mga pinili niya at ang mga pagsisising dala nito.
Sinabi niya “May pag asa pa ba.”
Tiningnan ko siya at sagot ko “May mga kwentong hindi na para ituloy kundi para tapusin.”
Tahimik siyang tumango at sa sandaling iyon alam kong tuluyan na akong nakalaya.
Pag uwi ko sa bahay sinalubong ako ng katahimikang puno ng kapayapaan at doon ko nalaman na ang tunay na paghilom ay hindi ang paglimot kundi ang pagkawala ng bigat.
Kinabukasan nakita ko si Amihan sa site at tinanong niya “Okay ka lang ba.”
Sumagot ako “Mas malinaw na kaysa dati.”
At sa ngiti niya ay nakita ko ang isang hinaharap na hindi ko kailangang ipaglaban nang mag isa.
Sa mga sumunod na linggo matapos ang pagkikita namin ni Ilara, parang may nabunot na tinik sa loob ng dibdib ko.
Hindi na ako nagigising sa gitna ng gabi na may tanong kung sapat ba ako.
Hindi na ako napapatingin sa salamin na parang may hinahanap na kulang.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, naramdaman kong buo ako kahit walang hinahawakan na kamay.
Sa trabaho lalo pang naging abala ang mga araw ko.
May bagong malaking proyekto ang kumpanya at ako ang inatasan ni Leandro na manguna sa koordinasyon sa pagitan ng mga inhinyero, arkitekto at mga manggagawa.
Isang responsibilidad na dati ay hindi ko kailanman inakalang mapupunta sa akin.
Minsan habang nagrerepaso kami ng mga plano, napatingin sa akin si Amihan at sinabi, “Alam mo bang malayo na ang narating mo.”
Napangiti ako at sagot ko, “Minsan hindi ko rin napapansin, abala lang akong mabuhay.”
Tumawa siya nang mahina at doon ko naramdaman ang init na hindi nagmumula sa alaala kundi sa kasalukuyan.
Unti unti kaming naging mas malapit.
Hindi sa paraang puno ng pangako kundi sa paraang puno ng pag unawa.
Kapag pagod ako siya ang nagtatanong kung kumain na ba ako.
Kapag siya naman ang nalulunod sa trabaho ako ang tahimik na nagdadala ng kape sa mesa niya.
Isang gabi matapos ang mahabang araw ng inspeksyon naupo kami sa gilid ng gusali habang tanaw ang mga ilaw ng lungsod.
Sinabi niya, “Hindi kita tinatanong tungkol sa nakaraan mo pero ramdam ko na marami kang dinaanan.”
Huminga ako nang malalim at sumagot, “Oo pero hindi na iyon ang bumubuo sa akin ngayon.”
Ngumiti siya at doon ko nalaman na hindi niya ako hinuhusgahan sa mga sugat ko kundi tinatanggap ako sa kabila nito.
Sa bahay patuloy ang paggaling ni Tatang Nestor.
Isang gabi habang naglalakad kami sa labas ng bahay sinabi niya, “Anak parang mas magaan na ang hakbang mo ngayon.”
Sumagot ako, “Hindi na po kasi ako nakatali sa kahapon.”
Tumawa siya at sinabing, “Iyan ang tunay na yaman.”
Dumating ang araw na inimbitahan ako ni Amihan na mag hapunan kasama siya.
Hindi iyon engrande isang simpleng kainan lang sa tabi ng kalsada ngunit sa paraan ng pagtingin niya sa akin ramdam kong may ibig sabihin iyon.
Habang kumakain kami tinanong niya, “Handa ka na bang magmahal ulit.”
Hindi ako kaagad sumagot dahil alam kong ang tanong na iyon ay hindi basta basta.
Sa huli sinabi ko, “Handa na akong magmahal nang hindi natatakot na mawala ang sarili ko.”
Tumango siya at hinawakan ang kamay ko hindi bilang pangako kundi bilang paanyaya.
Makalipas ang mga buwan naging opisyal ang relasyon namin hindi dahil may nag anunsyo kundi dahil pareho naming naramdaman na natural itong umusbong.
Wala kaming ipinangakong hindi kayang tuparin.
Wala ring ilusyon na ang buhay ay magiging madali.
Ngunit may isang bagay na malinaw hindi namin iiwan ang isa’t isa sa unang senyales ng hirap.
Isang araw nakatanggap ako ng mensahe mula kay Ilara.
Hindi para magbalik kundi para magpasalamat.
Sinabi niya na natutunan niyang mahalin ang sarili niya at handa na siyang magsimula ulit sa sarili niyang paraan.
Binasa ko iyon nang may ngiti at hindi na may bigat.
Sumagot ako ng simple “Magiging maayos ka rin.”
At doon ko tuluyang isinara ang pinto ng kahapon.
Ngayon tuwing umuuwi ako sa bahay na may ilaw at halakhak nina Nanay at Tatang Nestor, tuwing tinitingnan ko si Amihan na abala sa mga plano ngunit naglalaan ng oras para ngumiti sa akin, alam kong ang lahat ng sakit na dinaanan ko ay may dahilan.
Hindi ako yumaman sa pera ngunit yumaman ako sa pag unawa sa sarili at sa mundo.
Ako si Samir Alonso ang binatang minsang iniwan dahil mahirap.
Ngayon ako ang lalaking piniling manatili sa sarili niyang halaga.
At sa pagpiling iyon natagpuan ko ang kapayapaan at pagmamahal na hindi kailanman sumusuko.
