Sa loob ng halos limang dekada, ang Islamic Republic ng Iran ay nanatiling matatag sa ilalim ng kanilang kasalukuyang sistema ng pamumuno. Ngunit sa mga nakalipas na araw, ang buong mundo ay nakasaksi sa isang hindi inaasahang pag-aaklas na itinuturing na pinakamalaking hamon sa rehimen mula noong 1979 Revolution.
Ang mga lansangan na dati ay tahimik ay napuno ng sigaw para sa kalayaan, habang ang gobyerno ay pilit na ginagamit ang lahat ng kanilang pwersa upang sugpuin ang lumalawak na apoy ng rebelyon. Mula sa pagputol ng komunikasyon hanggang sa banta ng dayuhang panghihimasok, ang Iran ay kasalukuyang nasa sentro ng isang pandaigdigang krisis.
Ang “Internet Blackout” na Nagmitsa ng Mas Matinding Galit
Nagsimula ang lahat sa isang estratehikong hakbang ng gobyerno ng Iran: ang tuluyang pagputol sa koneksyon ng internet sa buong bansa. Ang layunin ay simple—pigilan ang pagkalat ng mga video ng karahasan at hadlangan ang komunikasyon ng mga nagpoprotesta upang hindi sila makapag-organisa.
Gayunpaman, ang taktika na ito ay tila “nag-backfire.” Sa halip na matakot at manatili sa loob ng kanilang mga tahanan, libo-libong Iranian ang lumabas sa kalsada dahil sa kawalan ng impormasyon at labis na pagkabahala.
Sa lungsod ng Mashhad, isa sa mga pinakasagradong lugar sa bansa, tuluyan nang nawalan ng kontrol ang mga awtoridad. Ang mga video na nakalabas sa kabila ng blackout ay nagpapakita ng mga security forces na tumatakbo palayo habang hinahabol ng mga galit na sibilan.
Hindi na ito simpleng rali; ito ay naging isang malawakang pag-aaklas kung saan ang mga ordinaryong tao ay hindi na natatakot sa mga baril at proteksyon ng mga pulis.
Ang Paghina ng Ekonomiya at ang Pagbagsak ng mga Simbolo
Isang malaking dagok sa gobyerno ang ulat na ang mahahalagang port o daungan, gaya ng Bandar Abbas, ay nasa ilalim na ng kontrol ng mga sibilan.
Ang Bandar Abbas ay itinuturing na “lifeline” ng ekonomiya ng Iran dahil dito dumadaan ang bilyun-bilyong halaga ng kalakal at langis na nagbibigay ng pondo sa rehimen. Sa pagkakaputol ng daloy ng pera, tila unti-unti nang nauubusan ng hininga ang administrasyon.
Kasabay nito, ang mga simbolo ng kapangyarihan ay isa-isang ginigiba. Ang mga monumento at malalaking litrato ng pumanaw na commander na si Kassem Suleimani, na dati ay itinuturing na bayani ng rehimen, ay sinusunog na ngayon ng mga tao sa gitna ng lansangan.
Ang mga kilos na ito ay may malalim na simbolismo—ang pagwawakas ng takot at ang pagtanggi sa ideolohiyang ipinipilit sa kanila sa loob ng maraming taon.
Ang Matapang na Babala ni Donald Trump
Dahil sa lumalalang sitwasyon at dumaraming bilang ng mga nasasawi, hindi na nakapagtiis ang dating Pangulo ng Estados Unidos na si Donald Trump na magbigay ng kanyang pahayag.
Sa kanyang mga huling talumpati, binigyang-diin ni Trump na binabantayan ng Amerika ang bawat kilos ng gobyerno ng Iran. “If they start killing people like they have in the past, we will get involved,” matapang niyang sinabi.
Nilinaw ni Trump na bagama’t hindi ito nangangahulugan ng pagpapadala ng mga sundalo sa mismong lupa ng Iran o “boots on the ground,” nakahanda ang Amerika na tamaan ang Iran sa mga aspeto na pinaka-masasaktan sila.
Ang babalang ito ay nagdulot ng kaba sa mga lider ng Iran, lalo na’t kilala si Trump sa kanyang “maximum pressure” policy noong siya ay nasa pwesto pa. Ayon sa interpretasyon ng marami, ang Amerika ay hindi papayag na dumanak ang dugo ng mga inosenteng sibilyan nang walang kaukulang pananagutan.
Karahasan, Inosenteng Biktima, at ang “Exodus” ng mga Opisyal
Sa kabila ng pagtatangka ng gobyerno na palabasin na maliit lamang ang bilang ng mga biktima, ang mga human rights groups ay may ibang tala.
Mahigit 45 katao na ang kumpirmadong nasawi, at ang masakit pa rito, kabilang sa mga biktima ay mga bata at kabataan na nangarap lamang ng mas magandang kinabukasan. Ang paggamit ng dahas ng mga pulis at sundalo ay lalong nagpadumi sa imahe ng rehimen sa mata ng internasyonal na komunidad.
Isang nakakagulat na impormasyon din ang lumabas tungkol sa “pagtakas” ng ilang matataas na opisyal. Nabalita na ang Foreign Minister ng Iran ay dumating sa Beirut, Lebanon, hindi para sa isang diplomatikong misyon, kundi kasama ang kanyang buong pamilya—ang kanyang asawa at lahat ng kanyang mga anak.
Ito ay tila isang senyales na maging ang mga nasa loob ng gobyerno ay hindi na naniniwala na magiging ligtas pa sila sa loob ng bansa. Ang paglikas na ito ay nagpapakita ng kawalan ng tiwala sa sarili nilang depensa laban sa galit ng taumbayan.
Ang Panawagan para sa Pagbabago at si JD Vance
Maging si US Vice President JD Vance ay nagbigay ng kanyang obserbasyon sa sitwasyon. Ayon sa mga ulat, ang mga tao sa Iran ay tila nawalan na ng pag-asa sa kanilang sariling liderato at humihingi na ng tulong sa labas.
May mga kalsada pa umanong pinapangalanan kay “President Trump” bilang simbolo ng kanilang pagnanais na magkaroon ng isang lider na kayang harapin at baguhin ang sistema sa kanilang bansa.
Ang rebolusyong ito ay higit pa sa usapin ng presyo ng bilihin o internet; ito ay laban para sa dignidad at karapatang pantao. Habang ang Iran ay patuloy na nagbabago sa bawat oras, ang mundo ay nakatutok kung ang Islamic Republic ay tuluyan nang babagsak o kung magagawa pa nilang supilin ang boses ng milyun-milyong Iranian na pagod na sa dekada ng paghihirap.
Sa loob ng halos limang dekada, ang Islamic Republic ng Iran ay nanatiling matatag sa ilalim ng kanilang kasalukuyang sistema ng pamumuno. Ngunit sa mga nakalipas na araw, ang buong mundo ay nakasaksi sa isang hindi inaasahang pag-aaklas na itinuturing na pinakamalaking hamon sa rehimen mula noong 1979 Revolution.
Ang mga lansangan na dati ay tahimik ay napuno ng sigaw para sa kalayaan, habang ang gobyerno ay pilit na ginagamit ang lahat ng kanilang pwersa upang sugpuin ang lumalawak na apoy ng rebelyon. Mula sa pagputol ng komunikasyon hanggang sa banta ng dayuhang panghihimasok, ang Iran ay kasalukuyang nasa sentro ng isang pandaigdigang krisis.
Ang “Internet Blackout” na Nagmitsa ng Mas Matinding Galit
Nagsimula ang lahat sa isang estratehikong hakbang ng gobyerno ng Iran: ang tuluyang pagputol sa koneksyon ng internet sa buong bansa. Ang layunin ay simple—pigilan ang pagkalat ng mga video ng karahasan at hadlangan ang komunikasyon ng mga nagpoprotesta upang hindi sila makapag-organisa.
Gayunpaman, ang taktika na ito ay tila “nag-backfire.” Sa halip na matakot at manatili sa loob ng kanilang mga tahanan, libo-libong Iranian ang lumabas sa kalsada dahil sa kawalan ng impormasyon at labis na pagkabahala.
Sa lungsod ng Mashhad, isa sa mga pinakasagradong lugar sa bansa, tuluyan nang nawalan ng kontrol ang mga awtoridad. Ang mga video na nakalabas sa kabila ng blackout ay nagpapakita ng mga security forces na tumatakbo palayo habang hinahabol ng mga galit na sibilan.
Hindi na ito simpleng rali; ito ay naging isang malawakang pag-aaklas kung saan ang mga ordinaryong tao ay hindi na natatakot sa mga baril at proteksyon ng mga pulis.
Ang Paghina ng Ekonomiya at ang Pagbagsak ng mga Simbolo
Isang malaking dagok sa gobyerno ang ulat na ang mahahalagang port o daungan, gaya ng Bandar Abbas, ay nasa ilalim na ng kontrol ng mga sibilan.
Ang Bandar Abbas ay itinuturing na “lifeline” ng ekonomiya ng Iran dahil dito dumadaan ang bilyun-bilyong halaga ng kalakal at langis na nagbibigay ng pondo sa rehimen. Sa pagkakaputol ng daloy ng pera, tila unti-unti nang nauubusan ng hininga ang administrasyon.
Kasabay nito, ang mga simbolo ng kapangyarihan ay isa-isang ginigiba. Ang mga monumento at malalaking litrato ng pumanaw na commander na si Kassem Suleimani, na dati ay itinuturing na bayani ng rehimen, ay sinusunog na ngayon ng mga tao sa gitna ng lansangan.
Ang mga kilos na ito ay may malalim na simbolismo—ang pagwawakas ng takot at ang pagtanggi sa ideolohiyang ipinipilit sa kanila sa loob ng maraming taon.
Ang Matapang na Babala ni Donald Trump
Dahil sa lumalalang sitwasyon at dumaraming bilang ng mga nasasawi, hindi na nakapagtiis ang dating Pangulo ng Estados Unidos na si Donald Trump na magbigay ng kanyang pahayag.
Sa kanyang mga huling talumpati, binigyang-diin ni Trump na binabantayan ng Amerika ang bawat kilos ng gobyerno ng Iran. “If they start killing people like they have in the past, we will get involved,” matapang niyang sinabi.
Nilinaw ni Trump na bagama’t hindi ito nangangahulugan ng pagpapadala ng mga sundalo sa mismong lupa ng Iran o “boots on the ground,” nakahanda ang Amerika na tamaan ang Iran sa mga aspeto na pinaka-masasaktan sila.
Ang babalang ito ay nagdulot ng kaba sa mga lider ng Iran, lalo na’t kilala si Trump sa kanyang “maximum pressure” policy noong siya ay nasa pwesto pa. Ayon sa interpretasyon ng marami, ang Amerika ay hindi papayag na dumanak ang dugo ng mga inosenteng sibilyan nang walang kaukulang pananagutan.
Karahasan, Inosenteng Biktima, at ang “Exodus” ng mga Opisyal
Sa kabila ng pagtatangka ng gobyerno na palabasin na maliit lamang ang bilang ng mga biktima, ang mga human rights groups ay may ibang tala.
Mahigit 45 katao na ang kumpirmadong nasawi, at ang masakit pa rito, kabilang sa mga biktima ay mga bata at kabataan na nangarap lamang ng mas magandang kinabukasan. Ang paggamit ng dahas ng mga pulis at sundalo ay lalong nagpadumi sa imahe ng rehimen sa mata ng internasyonal na komunidad.
Isang nakakagulat na impormasyon din ang lumabas tungkol sa “pagtakas” ng ilang matataas na opisyal. Nabalita na ang Foreign Minister ng Iran ay dumating sa Beirut, Lebanon, hindi para sa isang diplomatikong misyon, kundi kasama ang kanyang buong pamilya—ang kanyang asawa at lahat ng kanyang mga anak.
Ito ay tila isang senyales na maging ang mga nasa loob ng gobyerno ay hindi na naniniwala na magiging ligtas pa sila sa loob ng bansa. Ang paglikas na ito ay nagpapakita ng kawalan ng tiwala sa sarili nilang depensa laban sa galit ng taumbayan.
Ang Panawagan para sa Pagbabago at si JD Vance
Maging si US Vice President JD Vance ay nagbigay ng kanyang obserbasyon sa sitwasyon. Ayon sa mga ulat, ang mga tao sa Iran ay tila nawalan na ng pag-asa sa kanilang sariling liderato at humihingi na ng tulong sa labas.
May mga kalsada pa umanong pinapangalanan kay “President Trump” bilang simbolo ng kanilang pagnanais na magkaroon ng isang lider na kayang harapin at baguhin ang sistema sa kanilang bansa.
Ang rebolusyong ito ay higit pa sa usapin ng presyo ng bilihin o internet; ito ay laban para sa dignidad at karapatang pantao. Habang ang Iran ay patuloy na nagbabago sa bawat oras, ang mundo ay nakatutok kung ang Islamic Republic ay tuluyan nang babagsak o kung magagawa pa nilang supilin ang boses ng milyun-milyong Iranian na pagod na sa dekada ng paghihirap.
Sa loob ng halos limang dekada, ang Islamic Republic ng Iran ay nanatiling matatag sa ilalim ng kanilang kasalukuyang sistema ng pamumuno. Ngunit sa mga nakalipas na araw, ang buong mundo ay nakasaksi sa isang hindi inaasahang pag-aaklas na itinuturing na pinakamalaking hamon sa rehimen mula noong 1979 Revolution.
Ang mga lansangan na dati ay tahimik ay napuno ng sigaw para sa kalayaan, habang ang gobyerno ay pilit na ginagamit ang lahat ng kanilang pwersa upang sugpuin ang lumalawak na apoy ng rebelyon. Mula sa pagputol ng komunikasyon hanggang sa banta ng dayuhang panghihimasok, ang Iran ay kasalukuyang nasa sentro ng isang pandaigdigang krisis.
Ang “Internet Blackout” na Nagmitsa ng Mas Matinding Galit
Nagsimula ang lahat sa isang estratehikong hakbang ng gobyerno ng Iran: ang tuluyang pagputol sa koneksyon ng internet sa buong bansa. Ang layunin ay simple—pigilan ang pagkalat ng mga video ng karahasan at hadlangan ang komunikasyon ng mga nagpoprotesta upang hindi sila makapag-organisa.
Gayunpaman, ang taktika na ito ay tila “nag-backfire.” Sa halip na matakot at manatili sa loob ng kanilang mga tahanan, libo-libong Iranian ang lumabas sa kalsada dahil sa kawalan ng impormasyon at labis na pagkabahala.
Sa lungsod ng Mashhad, isa sa mga pinakasagradong lugar sa bansa, tuluyan nang nawalan ng kontrol ang mga awtoridad. Ang mga video na nakalabas sa kabila ng blackout ay nagpapakita ng mga security forces na tumatakbo palayo habang hinahabol ng mga galit na sibilan.
Hindi na ito simpleng rali; ito ay naging isang malawakang pag-aaklas kung saan ang mga ordinaryong tao ay hindi na natatakot sa mga baril at proteksyon ng mga pulis.
Ang Paghina ng Ekonomiya at ang Pagbagsak ng mga Simbolo
Isang malaking dagok sa gobyerno ang ulat na ang mahahalagang port o daungan, gaya ng Bandar Abbas, ay nasa ilalim na ng kontrol ng mga sibilan.
Ang Bandar Abbas ay itinuturing na “lifeline” ng ekonomiya ng Iran dahil dito dumadaan ang bilyun-bilyong halaga ng kalakal at langis na nagbibigay ng pondo sa rehimen. Sa pagkakaputol ng daloy ng pera, tila unti-unti nang nauubusan ng hininga ang administrasyon.
Kasabay nito, ang mga simbolo ng kapangyarihan ay isa-isang ginigiba. Ang mga monumento at malalaking litrato ng pumanaw na commander na si Kassem Suleimani, na dati ay itinuturing na bayani ng rehimen, ay sinusunog na ngayon ng mga tao sa gitna ng lansangan.
Ang mga kilos na ito ay may malalim na simbolismo—ang pagwawakas ng takot at ang pagtanggi sa ideolohiyang ipinipilit sa kanila sa loob ng maraming taon.
Ang Matapang na Babala ni Donald Trump
Dahil sa lumalalang sitwasyon at dumaraming bilang ng mga nasasawi, hindi na nakapagtiis ang dating Pangulo ng Estados Unidos na si Donald Trump na magbigay ng kanyang pahayag.
Sa kanyang mga huling talumpati, binigyang-diin ni Trump na binabantayan ng Amerika ang bawat kilos ng gobyerno ng Iran. “If they start killing people like they have in the past, we will get involved,” matapang niyang sinabi.
Nilinaw ni Trump na bagama’t hindi ito nangangahulugan ng pagpapadala ng mga sundalo sa mismong lupa ng Iran o “boots on the ground,” nakahanda ang Amerika na tamaan ang Iran sa mga aspeto na pinaka-masasaktan sila.
Ang babalang ito ay nagdulot ng kaba sa mga lider ng Iran, lalo na’t kilala si Trump sa kanyang “maximum pressure” policy noong siya ay nasa pwesto pa. Ayon sa interpretasyon ng marami, ang Amerika ay hindi papayag na dumanak ang dugo ng mga inosenteng sibilyan nang walang kaukulang pananagutan.
Karahasan, Inosenteng Biktima, at ang “Exodus” ng mga Opisyal
Sa kabila ng pagtatangka ng gobyerno na palabasin na maliit lamang ang bilang ng mga biktima, ang mga human rights groups ay may ibang tala.
Mahigit 45 katao na ang kumpirmadong nasawi, at ang masakit pa rito, kabilang sa mga biktima ay mga bata at kabataan na nangarap lamang ng mas magandang kinabukasan. Ang paggamit ng dahas ng mga pulis at sundalo ay lalong nagpadumi sa imahe ng rehimen sa mata ng internasyonal na komunidad.
Isang nakakagulat na impormasyon din ang lumabas tungkol sa “pagtakas” ng ilang matataas na opisyal. Nabalita na ang Foreign Minister ng Iran ay dumating sa Beirut, Lebanon, hindi para sa isang diplomatikong misyon, kundi kasama ang kanyang buong pamilya—ang kanyang asawa at lahat ng kanyang mga anak.
Ito ay tila isang senyales na maging ang mga nasa loob ng gobyerno ay hindi na naniniwala na magiging ligtas pa sila sa loob ng bansa. Ang paglikas na ito ay nagpapakita ng kawalan ng tiwala sa sarili nilang depensa laban sa galit ng taumbayan.
Ang Panawagan para sa Pagbabago at si JD Vance
Maging si US Vice President JD Vance ay nagbigay ng kanyang obserbasyon sa sitwasyon. Ayon sa mga ulat, ang mga tao sa Iran ay tila nawalan na ng pag-asa sa kanilang sariling liderato at humihingi na ng tulong sa labas.
May mga kalsada pa umanong pinapangalanan kay “President Trump” bilang simbolo ng kanilang pagnanais na magkaroon ng isang lider na kayang harapin at baguhin ang sistema sa kanilang bansa.
Ang rebolusyong ito ay higit pa sa usapin ng presyo ng bilihin o internet; ito ay laban para sa dignidad at karapatang pantao. Habang ang Iran ay patuloy na nagbabago sa bawat oras, ang mundo ay nakatutok kung ang Islamic Republic ay tuluyan nang babagsak o kung magagawa pa nilang supilin ang boses ng milyun-milyong Iranian na pagod na sa dekada ng paghihirap.
Sa loob ng halos limang dekada, ang Islamic Republic ng Iran ay nanatiling matatag sa ilalim ng kanilang kasalukuyang sistema ng pamumuno. Ngunit sa mga nakalipas na araw, ang buong mundo ay nakasaksi sa isang hindi inaasahang pag-aaklas na itinuturing na pinakamalaking hamon sa rehimen mula noong 1979 Revolution.
Ang mga lansangan na dati ay tahimik ay napuno ng sigaw para sa kalayaan, habang ang gobyerno ay pilit na ginagamit ang lahat ng kanilang pwersa upang sugpuin ang lumalawak na apoy ng rebelyon. Mula sa pagputol ng komunikasyon hanggang sa banta ng dayuhang panghihimasok, ang Iran ay kasalukuyang nasa sentro ng isang pandaigdigang krisis.
Ang “Internet Blackout” na Nagmitsa ng Mas Matinding Galit
Nagsimula ang lahat sa isang estratehikong hakbang ng gobyerno ng Iran: ang tuluyang pagputol sa koneksyon ng internet sa buong bansa. Ang layunin ay simple—pigilan ang pagkalat ng mga video ng karahasan at hadlangan ang komunikasyon ng mga nagpoprotesta upang hindi sila makapag-organisa.
Gayunpaman, ang taktika na ito ay tila “nag-backfire.” Sa halip na matakot at manatili sa loob ng kanilang mga tahanan, libo-libong Iranian ang lumabas sa kalsada dahil sa kawalan ng impormasyon at labis na pagkabahala.
Sa lungsod ng Mashhad, isa sa mga pinakasagradong lugar sa bansa, tuluyan nang nawalan ng kontrol ang mga awtoridad. Ang mga video na nakalabas sa kabila ng blackout ay nagpapakita ng mga security forces na tumatakbo palayo habang hinahabol ng mga galit na sibilan.
Hindi na ito simpleng rali; ito ay naging isang malawakang pag-aaklas kung saan ang mga ordinaryong tao ay hindi na natatakot sa mga baril at proteksyon ng mga pulis.
Ang Paghina ng Ekonomiya at ang Pagbagsak ng mga Simbolo
Isang malaking dagok sa gobyerno ang ulat na ang mahahalagang port o daungan, gaya ng Bandar Abbas, ay nasa ilalim na ng kontrol ng mga sibilan.
Ang Bandar Abbas ay itinuturing na “lifeline” ng ekonomiya ng Iran dahil dito dumadaan ang bilyun-bilyong halaga ng kalakal at langis na nagbibigay ng pondo sa rehimen. Sa pagkakaputol ng daloy ng pera, tila unti-unti nang nauubusan ng hininga ang administrasyon.
Kasabay nito, ang mga simbolo ng kapangyarihan ay isa-isang ginigiba. Ang mga monumento at malalaking litrato ng pumanaw na commander na si Kassem Suleimani, na dati ay itinuturing na bayani ng rehimen, ay sinusunog na ngayon ng mga tao sa gitna ng lansangan.
Ang mga kilos na ito ay may malalim na simbolismo—ang pagwawakas ng takot at ang pagtanggi sa ideolohiyang ipinipilit sa kanila sa loob ng maraming taon.
Ang Matapang na Babala ni Donald Trump
Dahil sa lumalalang sitwasyon at dumaraming bilang ng mga nasasawi, hindi na nakapagtiis ang dating Pangulo ng Estados Unidos na si Donald Trump na magbigay ng kanyang pahayag.
Sa kanyang mga huling talumpati, binigyang-diin ni Trump na binabantayan ng Amerika ang bawat kilos ng gobyerno ng Iran. “If they start killing people like they have in the past, we will get involved,” matapang niyang sinabi.
Nilinaw ni Trump na bagama’t hindi ito nangangahulugan ng pagpapadala ng mga sundalo sa mismong lupa ng Iran o “boots on the ground,” nakahanda ang Amerika na tamaan ang Iran sa mga aspeto na pinaka-masasaktan sila.
Ang babalang ito ay nagdulot ng kaba sa mga lider ng Iran, lalo na’t kilala si Trump sa kanyang “maximum pressure” policy noong siya ay nasa pwesto pa. Ayon sa interpretasyon ng marami, ang Amerika ay hindi papayag na dumanak ang dugo ng mga inosenteng sibilyan nang walang kaukulang pananagutan.
Karahasan, Inosenteng Biktima, at ang “Exodus” ng mga Opisyal
Sa kabila ng pagtatangka ng gobyerno na palabasin na maliit lamang ang bilang ng mga biktima, ang mga human rights groups ay may ibang tala.
Mahigit 45 katao na ang kumpirmadong nasawi, at ang masakit pa rito, kabilang sa mga biktima ay mga bata at kabataan na nangarap lamang ng mas magandang kinabukasan. Ang paggamit ng dahas ng mga pulis at sundalo ay lalong nagpadumi sa imahe ng rehimen sa mata ng internasyonal na komunidad.
Isang nakakagulat na impormasyon din ang lumabas tungkol sa “pagtakas” ng ilang matataas na opisyal. Nabalita na ang Foreign Minister ng Iran ay dumating sa Beirut, Lebanon, hindi para sa isang diplomatikong misyon, kundi kasama ang kanyang buong pamilya—ang kanyang asawa at lahat ng kanyang mga anak.
Ito ay tila isang senyales na maging ang mga nasa loob ng gobyerno ay hindi na naniniwala na magiging ligtas pa sila sa loob ng bansa. Ang paglikas na ito ay nagpapakita ng kawalan ng tiwala sa sarili nilang depensa laban sa galit ng taumbayan.
Ang Panawagan para sa Pagbabago at si JD Vance
Maging si US Vice President JD Vance ay nagbigay ng kanyang obserbasyon sa sitwasyon. Ayon sa mga ulat, ang mga tao sa Iran ay tila nawalan na ng pag-asa sa kanilang sariling liderato at humihingi na ng tulong sa labas.
May mga kalsada pa umanong pinapangalanan kay “President Trump” bilang simbolo ng kanilang pagnanais na magkaroon ng isang lider na kayang harapin at baguhin ang sistema sa kanilang bansa.
Ang rebolusyong ito ay higit pa sa usapin ng presyo ng bilihin o internet; ito ay laban para sa dignidad at karapatang pantao. Habang ang Iran ay patuloy na nagbabago sa bawat oras, ang mundo ay nakatutok kung ang Islamic Republic ay tuluyan nang babagsak o kung magagawa pa nilang supilin ang boses ng milyun-milyong Iranian na pagod na sa dekada ng paghihirap.
