Sa gitna ng tumitinding pulitika sa bansa, tila naging arena ng personalan at matitinding akusasyon ang Senado ng Pilipinas. Ang dati’y diplomatikong palitan ng kuro-kuro ay nauwi sa isang viral na banggaan sa pagitan nina Senadora Imee Marcos at Senador Ping Lacson.
Ang hidwaang ito ay hindi lamang basta simpleng hindi pagkakaunawaan; ito ay nag-uugat sa isang napakasensitibong isyu: ang maanomalyang flood control projects at ang pagdawit sa mga matataas na opisyal ng gobyerno.
Nagsimula ang apoy nang ihayag ni Senadora Imee Marcos na tila may “kamay na bakal” na nagbabawal sa mga miyembro ng Blue Ribbon Committee na iugnay ang kanyang pinsan na si Speaker Martin Romualdez sa mga kontrobersyal na proyekto sa baha.
Ayon sa senadora, may pagtatangkang protektahan ang ilang personalidad habang ang ibang mga mambabatas ay tila “ginigipit” pagdating sa budget. Hindi pinalampas ni Senador Ping Lacson ang paratang na ito. Sa kanyang kilalang seryosong istilo, sinabi ni Lacson na ang pinakamabuting sagot sa walang kwentang pahayag ay pananahimik, ngunit hindi niya hahayaang madungisan ang kanyang integridad.
Subalit hindi doon natapos ang lahat. Sa mundo ng social media, lalong uminit ang palitan. Tinawag ni Imee na “Pinky” ang senador—isang bansag na madalas gamitin ng mga kritiko ni Lacson online—at hinaluan pa ito ng salitang “maldita.”
Ang asarang ito ay nagpapakita ng malalim na lamat sa relasyon ng mga mambabatas na dati’y magkakampi. Binigyang-diin din ni Imee ang isyu ng “For Later Release” (FLR) na pondo, kung saan iginiit niyang zero ang natatanggap nilang mga nasa oposisyon o mga hindi “kaalyado” ng administrasyon, kabilang na sina Senador Bong Go, Bato Dela Rosa, at Robin Padilla.
Sa kabilang dako, nagbigay rin ng kanyang matapang na opinyon si dating Senate President Tito Sotto tungkol sa kalagayan ng institusyon.
Isa sa mga pinaka-pinag-uusapang paksa ay ang Anti-Epal Bill. Para kay Sotto, dapat ay magkaroon ng “perpetual disqualification” o ang tinatawag niyang “death penalty ng political career” para sa mga pulitikong ginagamit ang pera ng taong bayan upang ipangalandakan ang kanilang mga pangalan sa mga ambulansya, ospital, at ayuda.
Ayon sa kanya, hindi natutuwa ang Panginoon sa mga tumutulong na may kasamang pagyayabang. Ang prinsipyong ito ay tila isang direktang banat sa kulturang pulitikal sa bansa na matagal nang kinamumuhian ng publiko.
Hindi rin nakaligtas sa pagsusuri ang mababang trust at approval rating ng Senado base sa mga huling survey. Sa halip na mangamba, may kakaibang teorya si Sotto rito. Naniniwala siya na kapag ang isang pulitiko ay may ginagawang tunay na pagbabago o proteksyon sa kaban ng bayan, madalas na bumababa ang rating nito dahil tinatamaan ang mga interes ng iba.
Sa madaling salita, ang “prinsipyo” umano ang dahilan kung bakit hindi maramdaman ng tao ang galing ng Senado. Gayunpaman, marami ang bumatikos sa pahayag na ito at tinawag itong isang uri ng “pambobola” upang pagtakpan ang pagkukulang ng mga mambabatas.
Isa pang rebelasyon na kumuha ng atensyon ng publiko ay ang tila “deadmahan” sa loob ng Senado. Inamin ni Sotto na ilang beses niyang sinubukang kontakin si Senador Bato Dela Rosa upang kumustahin at pasalamatan bago ang Bicameral conference, ngunit kailanman ay hindi siya nakatanggap ng sagot.
Bagamat ipinagtanggol ni Sotto ang attendance ni Bato sa pagsasabing “umaandar naman ang opisina kahit wala ang senador,” hindi maikakaila ang tila kawalan ng komunikasyon at pagkakaisa sa pagitan ng mga kasalukuyan at dating lider ng Senado.
Tinalakay din ang kontrobersya sa “Unprogrammed Appropriations” sa pambansang budget. Paliwanag ni Sotto, mahalaga ang item na ito para sa mga biglaang proyekto na walang sapat na pondo, ngunit inamin niyang “binastos” ang paggamit dito noong nakaraang taon, na naging sanhi ng duda at galit ng publiko. Ang unprogrammed funds ay naging diskusyon ng katiwalian sa halip na serbisyo publiko.
Ang lahat ng ito ay nagpapakita ng isang pamahalaang puno ng bangayan at personal na interes. Habang ang mga senador ay abala sa pag-aaway sa social media at pagpapalitan ng insulto, nananatiling nakaabang ang mga mamamayan sa tunay na resulta ng mga flood control projects na bilyon-bilyong piso ang halaga.
Ang hamon sa bawat Pilipino ay maging mapanuri sa mga impormasyong lumalabas at huwag basta-basta madala sa mabulaklak na salita ng mga pulitiko. Ang tunay na katarungan at maayos na gobyerno ay hindi makukuha sa asaran, kundi sa tapat na serbisyo at pananagot sa batas.
